„А децава од Лоб Сити, или како и да се викаа, си мислеа дека треба да одиграат само една добра четвртина за да не’ тепаат. Гревчиња.“

На Фили и на Лејкерси синоќа им требаа победи за да останат во живот, и токму тоа го сторија. Конечните исходи можеа да бидат поинакви и на двете текми, но на крајот екипите кои мораа да победат успеаја во тоа и се вратија во игра.

Во Филаделфија видовме една од почудните текми во овој плејоф, категорија во која секоја од оваа серија, освен третата, е во Топ 5 до сега. Селтикси почнаа исто како што и ја завршија третата текма, доминира и стигнаа до предност од +14 на стартот. Сиксерси од друга страна играа трапаво, брзаа во нападот и правеа почетнички грешки.

Но, нешто се смени во третата четвртина, во која пак на површина излезе непостојаноста на Селтикси и нивните проблеми, пред се во нападот, како и фактот дека нема шанси да издржат 48 минути со висок интензитет во одбраната. Одлуката на Док за ниска петорка со Пирс на четворка и Реј на терен заедно со Бредли и Рондо, само им помогна на Сиксерси да се вратат во игра, а тоа што Бас не беше во игра беше во најмала рака чуден избор на Док, посебно ако се знае како играше Бас до тој момент.

До крај Сиксерси си гризеа, покажувајќи ја предноста на нивната младост. Рондо губеше топки во безвезни ситуации, а Гарнет не можеше да ја повтори играта од третиот дуел. На крај со серијата на Лу Вилијамс и поените во финишот на до тој момент слабиот Игудала, Фили си дојде до 2:2.

Во Лос Анџелес пак, гостите исто така имаа шанса да тепаат, и да дојдат до големи 3:0. Но, Лејкерси одиграа максимално добро против еден таков противник, а Кобстерот покажа зошто се уште е еден од најдобрите во лигата. Не ги повтори истите грешки со форсирањето како од претходната текма, и одигра крајно паметно. Шутна (и погоди) 18 слободни, од кои повеќето беа сосема чисти фаули над него. Освен можеби две ситуации во кои престрого беше свирен фаул на Харден. Но, тоа не го реши победникот.

Одлуката на Брукс да го игра Фишер во одбрана на Коби беше чудна, и погрешна во исто време. Брадата требаше да добие повеќе од 29 минути, и верувам дека Брукс е свесен за тоа. Дурентула пак си беше ѕвер, можеби можеше да одигра подобро во нападот кога во финишот на еден влез извади за Ибака, но од друга страна, за малку ќе погодеше тешка тројка во последниот напад за продолжение.

Овој тим на Оклахома, а сега и Лејкерси, покажаа дека се спремни за борба до крај, а тоа може да биде само од корист за сите нас неутралните. Тоа што ќе играат две во два дена во Лос Анџелес можеби им оди во прилог на Тандер, но дали ќе биде така ќе видиме уште вечер.

Публиката си беше на ниво синоќа вп Индијанаполис, каде вечерта во целост од самиот старт, па до крајот им припадна на Пејсерси и на нивните фанови.

Пред да почне текмата прво на човекот кој е заслужен за градењето на овој тим му беше врачена наградата за најдобар НБА оперативец, а таа рака на Лери д леџенд и неговото влијание врз овој тим на Инди можеше да се види во сите 48 минути од нивната убедлива победа за предност од 2:1.

Начинот на кој Пејсерси се борат и играат, иако во тимот немаат суперстар, јасно покажува колкаво влијание, зад сцената, има Бирд на овој тим. Тоа го знаат фановите на Инди, кои ја обоија арената во жолто, и кои створија одлична плеј-оф атмосфера, нешто што не им е непознато и на што чекаа некое време. Чекањето се исплатеше, и сега имаат тим кој ветува многу, не само за оваа, туку и за идните сезони.

Денешнава НБА во многу работи се разликува од онаа со која јас пораснав и во која се заљубив. Примери за тоа имаме многу во текот на само оваа сезона, а последниот ни го даде Вејд синоќа, кога влезе во расправија со својот тренер додека нивниот тим губеше со 14 разлика во Индијана. Тоа што Пејсерси не се предаваат и гинат на терен не е нешто што Вејд и другарите го очекуваа, а добрата одбрана над него само уште повеќе го исфруструира играчот кој на моменти делува само како сенка од она што беше пред 2-3 години.

Во некои други времиња, кога имаше авторитетни тренери во НБА, и кога и најголемите ѕвезди си го знаеја своето место и улога во тимот, вакви работи не се гледаа. А и ако се случеше нешто вакво, не му се пишуваше добро на играчот, без разлика за кого станува збор. Но, во Мајами, како и во многу други екипи немаат тренери кои можат да воспостават авторитетна позиција и кои би ги натерале ѕвезди да ги почитуваат.

Сега имаме лига во која ѕвездите мислат дека се семожни, дека тие кажуваат кој ќе биде тренер, кои ќе му бидат соиграчите, мешајќи се во работата на другите и се помалку правејќи го она за што се платени, а тоа е да бидат најдобри на теренот. Таму каде што им е и местото. Мајами е совршен пример за една таква ситуација, и поради тоа веројатно не им се ни симпатични на голем број фанови.

Леброн е играчиште, и тука нема збор, но проблем за овој тим веројатно е во човекот кој седи на клупата, кој не може да има влијание какво што еден тренер треба да има на својот тим, како и во Вејд, кој делува страшно неинтелигентно во последно време и само уште повеќе ја нарушува атмосферата во тимот кој игра без Бошко.

Далеку од тоа дека Двејн не е паметен, а разговорот со Рајли веројатно веќе се случил по вториот пораз од Инди. На него е да се опамети и врати во ритам набрзина, зошто не им се пишува добро на Мајами ако пак одигра ко мифка ко синоќа.

Не дека нешто жестоко навивам за финале помеѓу Сан Антонио и Бостон, но доколку тоа некако сепак се случи тогаш ќе ја видиме веројатно последната  битка на големи играчи од една генерација, која во НБА влезе во минатиот милениум и која на свој начин остави голем белег врз лигата, и кошарката воопшто.

А и она поради кое би сакал да го видам финалето меѓу нив се Тимчо и Кеј Џи, двајцата големи „пријатели“ и сигурно Топ 10 на сите времиња кога е позицијата на крилен центар во прашање. Нормално, ваквите муабети никогаш не се на одмет…

         In fact, Duncan hates Kevin Garnett. Hates him the way liberals hate Sean Hannity. This information comes from very reliable sources, who talk about how KG has made a career of trying to punk Duncan, baiting him and slapping him and whispering really weird smack into his ear. They talk about how funny this is, because the worst thing you can do as an opponent is piss off Duncan. Then, as Malik Rose says, “he f—— destroys you.” Duncan’s lifetime numbers versus Garnett’s teams, by the way: 19.4 points per game, 11.6 boards and a 44-17 record, including the postseason.

        Duncan is diplomatic about the topic. Asked if perhaps all those years battling Garnett have softened his feelings for the man, led to a Magic-Larry type of kinship, Duncan leans back on the couch in his hotel room and grins. There is a pause. A longer pause. Finally he says, “Define kinship.”