Синоќешните две шести средби малце низ слики, помалце низ зборови. Битката за Тексас ја добија Спарси, кои се во страшен ритам, посебно на свој терен и Санси, кои на крај успеаја да ги елиминираат Блејзерси, кои и покрај овој пораз немаат причина да бидат разочарани. По сите повреди и хендикепи, Портланд им даде вистинска серија на Санси и сигурно останува тим на иднината, нормално, доколку ги баталат повредите.

Идеме со сликите, онака, рендом расфрлани:

Доста форма, малку содржина.

Тоа е најдобар начин да се опишат Хоукси. Под сите тие атрактивни потези, забивања и тројки кои ги видовме од нив сезонава се крие тим кој Бакси во првата рунда успеаја да го соголат до коска и да откријат дека под сета таа маска, форма, нема никаква содржина.

Are you there God? It’s me Josh

Јас како долгогодишен фан на Хоукси, а верувам и добар дел на неутрални НБА фанови, се надеваа дека во Атланта добивме тим кој конечно ќе се замеша во првите три на Истокот и ќе претставува вистински предизвик за триумвиратот на Кливленд, Орландо и Бостон изминативе неколку години. Ако за ништо, чисто за да ги направи работите поинтересни.

Арно ама, ништо од тоа. Не сакам да продолжам да ги критикувам Хоукси и и покрај сите грешки кои ги направија до сега и сите показатели кои укажуваат на тоа дека навистина се PRETENDERS, а не CONTENDERS, им ја давам последната шанса-утревечер во Милвоки. Град во кој не се прославија до сега и град кој или од нив ќе направи вистинска екипа или пак целосно ќе ги растури.

Од друга страна, Бакси ја заслужуваат сета почит за играта до сега, иако мислам дека повеќе се должи сегашниот скор во серијата на слабоста на Хоукси да се прилагодат на секоја средба посебно и да го извадат својот максимум. Како и да докажат дека не се т.н SOFT тим. Лани во 1. рунда имаа уште еден таков сличен тим со кој одиграа седум средби, но Бакси не се такви, тие се гладни и гинат за секоја топка. Можеби тоа нема да им помогне да не добијат метла од Орландо во 2. рунда, но, отом-потом.

ПС: Штета за Ал Хорфорд.

ПС2: Нагетси за барем уште една средба си го продолжија животот. Ако продолжат да играат како до сега во Солт Лејк Сити, толку има и до крај на оваа сезона за нив.

Во ред, не ми текнуваше подобар наслов. Но како и да е, ова е една серија прекуокеански постови која се надевам нема да биде сфатена како мое фалење пред другарчињата, него чисто као “репортажа ексклузивно за МакНБА”. А се работи за посети на места кои како фан на НБА и на кошарката воопшто, сум сакал да ги посетам од кога сум почнал да пратам кошарка. Иначе да имаше Њујорк плејоф екипа, ќе праев репортажи у живо од МСГ. Вака сеа ми останува да се надевам на билет за Бостон-Кливленд натпревар број 3 и(или) 4.. што и не е така лошо

Влезот у NBA Store онака да се знае!

Првото мое искачање у град во Њујорк, се разбира, ме однесе на Петтата авенија и најјакиот NBA Store на светот. До сега сум бил во NBA Store само во Шангај и таму се разбира, беше големо, светкаво и имаше најразновидни работи кои секој би сакал да си ги купи – дресови, аксесорис, постери, патики и свашта. Меѓутоа, нема никаква споредба со продавницава во Њујорк. Онака влагаш и се збунуваш – од кај сеа да почнам. Маичкиве со слики и автограм, дресовиве, ретро делот, да идам доле, лево, десно, кај тракатанците, кај капчињата, каде?! КАДЕ?! Те спопаѓа америчкиот дух, конзумеризмот почиња да ти ја тормози потсвеста и онака однегде слушаш “it’s amazing, it’s amazing” пее Кање Вест а тука нешо дечиња трчаат у тренерки од рецимо.. Мемфис?!

Маички со Коби и Двајт. Навистина завиден избор. Исто популарни се маичките со Кевин Дурантула. Некои се се шљокици и остали светкави детали, а некои само со сликички. Имаше една маичка која имаше на шпански напишано EN-BE-A и беше многу слатка, ама не знам кај ми е сликата од неа.

Фин поглед на делот со official team merchandise. Да ти се плаче шо не моеш онака као Кери Бредшо коа иде у шопинг, од све по едно да си купиш. Од некои по 2, у различна боја.

Ова уствари и не е многу добра слика. Овие се лошите капчиња, имаше еден дел со боље капчиња, онакви безбол, исто со шљокици и светкави детали.

Дресови има од секој у секој комбинација. Мислам дека дури видов и дрес од Сефолоша и од Серџо Родригез. Има и свингмен и реплика, но нема ефтини

После првичниот шок, секако се соземав, и потрошив едно саат, саат и пол разгледување. Се разбира, за да си купиш нешто, особено ако тоа нешто ептен ти се свиѓа, треба да имаш пун џеб или кредитна картица за која срце нема да те боли.. нешто што не спаѓа во мојот етнички идентитет Како и да е, купив некои мали ствари за себе и за пријатели, спичкав доларите, али не жалам! Еве уште некоја слика, а за целиот албум клик тука.

Ол стар и ретро дресови. Коби и Џон јебени Старкс. Еј ко ќе ми текне какво играчиште беше тоа!

“За сите оние кои навиваа за Чикаго коа Џордан се врати”

Петрик Јуинг, Кеј Џеј и Лери Бирд. Исто тука имаше и Алекс Инглиш, Спад Веб, Меџик Џонсон, Џабар, шо знам, Џејмс Ворти и така натаму играчи. Ајзеа Томас и Доминик Вилкинс се беа потрошиле!

Дресови, постери и тракатанци со автограм. Едно 300 долари минимум. За оние со подлабок џеб.

Куклички од нашите супер херои.

Катче за вљубениците во видео-игрите. Може да играте против компјутерот, против вашите пријатели или против некој друг посетител на продавницата.

Катчето со тракатанците. Сликано од трибиноидниот дел на продавницата, кај шо можеш да си седнеш да одмориш.

Масичево за пред камп-приколка (плус тука доле лево ДВДиња и книги, тоа забораив да напоменам)

Се надевам ви напраив лиги. Во вториот дел: Посета на Basketball Hall of Fame и средба со Larry Bird. Океј, лажам за второто

ПС. Ми се испуни и друг влажен сон во врска со НБА кој не сум ни знаел дека го имам. Глеав даблхедер на TNT синоќа, плус јадев нарачана пица. Многу јако искуство. Невероватен е осечајот да имаш TNT, ESPN, CBS, ABC и све што дава баскет на телевизор. Особено што дооолго неам глеано НБА на ТВ. Иако Чак и Кени нешо не ми беа у форма, повторно го открив задоволството на гледањето кошарка.

Сега кога некако успевам на пронајдам конекција од која можам да се уклучам на МакНБА и да ставам нов пост, некако баш и не ми се пишува. Не дека синоќа не беше интересно, но во никој случај не беше како претходните неколку плеј-оф дена.

За на одмор се спакуваа Мајами и Чикаго, и едните и другите со по една победа во своите серии,  што веројатно им е и доволно и реално со оглед на нивниот противник. Можеби се очекуваше понеизвесна серија меѓу Селтикси и Двејн Вејд, но како и лани, се сведе на тоа дека суперстарот на Мајами нема вистинска, а на моменти и никаква помош од остатокот од тимот.

Тоа веројатно ќе биде и најважната задача на Пет Рајли ова лето, да му најде квалитетни соиграчи на Вејд, нормално, доколку прво успее да го убеди да остане на Флорида. Всушност, тие две работи би требале да бидат поврзани една со друга. Ќе се слушаат многу шпекулации, посебно откако ќе заврши плеј-офот, но за тоа има време, сега сите имаат многу поважна работа.

Само уште ова, токму Чикаго се спомнува како опција за Вејд, што поради тоа дека тоа е негов роден град, што поради доволното слободни милиони во селари-капот кои Булси можат да му ги понудат. Во Чикаго сонуваат за локален бековски тандем Роуз-Вејд, иако со оглед на одредена сличност во нивната игра, и не знам баш како тоа би функционирало. Но, има време, за тоа во некоја следна прилика.

И уште малце на Истокот – иако се пласираа во втората рунда и дуелот со Селтикси, во Кливленд и тоа како беа загрижени по крајот на средбата. Причина за тоа е повредата на десната рака на Леброн, повреда за која барем сега немаат некое објаснување. Нема скршеница или некое изместување, но сепак му прави проблем на Леброн, кој до сабота има време да се одмори. По се изгледа е нешто како тениски лакт.

Останатите две средби се десија на Западот и таму ќе имаме најмалку уште по една средба. Мавси со тотално спротивен пристап од Гејм 4 ги преслушаа дома Спарси и сега ќе мораат да тепаат во Аламо ако сакаат да се вратат дома за мајсторката.

За истата таа мајсторка, но во Лос Анџелес, ќе се обидат да се изборат и момците на Скот Брукc, откако не загрме ниту еднаш во Ел-Еј синоќа. Шампионот со својата најдобра партија оваа сезона лесно, можеби и премногу лесно се справи со Оклахома сити, покажувајќи дека влегуваат полека во ритам.

Всушност, во плеј-офот, како и што кажаа вчера на TNT, најбитни се постојаните успешни прилагодувања и поминувањеѕо понатаму, во следната рунда, се до самиот крај. Не мора да се победи на секоја средба, ниту пак мора да се биде најдобар секоја вечер. Најбитно е на крајот да се биде последниот тим кој ќе го држи трофејот во свои раце.

Постов требаше да биде тазе, вруќ, ама поради веќе добро познатите проблеми со МакНБА, малце се излади, но верувам дека сепак е доволно тазе за да биде интересен. Како плус на сето тоа некој ни го хакнал името во браузер банерот, мора да се Грци коа не им се свиѓа она NBA Macedonia.

Синоќа ги изгледав првите две средби и баш кога се подготвував да шкртнам нешто во врска со нив, видов дека истекол и тој еден ден неделно кога од дома можам да се логирам на МакНБА. Така да, наместо за првите две ова е пост за сите четири вчерашни средби. Но, ај да почнам баш со првиот дабл-хедер.

За победата на Орландо сред Шарлот и водството од 3-0 нема што многу да се зборува или анализира. Бобкетси едноставно ниту го имаат потребното плеј-оф искуство, ниту пак го имаат квалитетот потребен да се носат со Орландо. Прогнозите дека Двајт Хауард би можел да биде лимитиран офанзивно во оваа серија до сега се остваруваат, но тоа воопшто не им пречи на Џамир Нелсон и компанија да покажат дека шампионот на Истокот не е само Двајт.

Синоќа средбата влезе во тесна завршница во која и Мајкл се попали покрај клупата на Шарлот, но тој вчера единствено можеше да им помогне да влезеше во игра и на него да одеа последните напади во кои Бобкетси беа очајни. Сега  веќе е доцна и им нема помош.

Во Портланд беше подеднакво тесно, но некако многу поинтересно и повозбудливо. Што поради фантастичната публика, што поради live or die играта на Блејзерси, но веројатно најмногу поради тотално неочекуваниот камбек во тимот на Брендон Рој, само осум дена по операцијата на лигаментите на коленото?!?!?!?!?!?!

Толку време следам баскет и не сум слушнал дека некој за само осум дена успеал данаправи камбек после артроскопија на коленото и сјебани лигаменти. Можеби играта на Рој не беше она што беше клучот за победата на Блејзерси, но неговото влегување во игра во првата чет. беше вистински “Вилис Рид“ момент кој ги дигна Блејзерси и ушт повеќе ја запали и онака бучната публика.

Со разбудениот Ламаркус Олдриџ, Батум, Бејлис и Џуан “Геријатрија“ Хауард, Блејзерси изедначија на 2-2 за тотално заборавање на поразот во Гејм 3. Сега имаме серија која ќе трае најмалку 6 средби, нешто што пред нејзиниот старт ретко кој мислеше дека ќе се деси, посебно поради повредата на Рој.

После тие два трилери кои се решаваа во последните минути, следеа две средби од кои очекував многу, но на крај испаднаа едни од најдосадните во ова разигрување. Тоа посебно се однесува на преопуштените Хоукси кои беа згазени во Милвоки. Нешто што можеби и требаше да сеочекува со оглед на тоа дека Скот Скајлс – К’нето е тренер на Бакси.

Во Оклахома пак, шампионот го удри гром и заглушен од неверојатната бучава се враќа во Холивуд со 2-2 и многу дилеми. Најголемата е – Што се случи синоќа со Коби?

Знам дека Фил сакаше малку да го одмори за да го има свеж во последната четвртина, но претходно треба да се дојде до тесна завршница. Завршница за каква што можеа само да сонуваат синоќа по газењето од Тандер.

По средбата Коби, кој во првата чет. немаше ниеден шут, а за 32 минути застана на 12 поени со шут 5-10. Задњата чет. не се ни појави во игра, а добар дел од неа помина и во соблекувалната, одмарајќи ги со лед на нив своите колена. По средбата го кажа ова:

“I was managing the game just exactly how I wanted it. Unfortunately, it got away from us by them getting out in transition and getting those buckets. I wasn’t able to do what I normally do at the end of the game, close games out. But I felt pretty good about the way I was managing.”

Се осеќал добро? Менаџирал? Зенот е менаџерот на Лејкерси и сигурен сум дека по тоа синоќа дека не се чувствува баш најдобро.

(Ова требаше да оди заедно со претходниот пост, но некако ептен убаво се заокружи текстот за Пирс, Бостон, Мајами и Вејд).

Можеби во Аламо победникот не се решаваше во последната секунда, но Тексашкиот дуел беше подеднакво одличен, на моменти ако не и подобар од тој на Флорида. На крај, тимот на Спарси на искуство и на ол-араунд подобра игра го доби Дирк и Мавси. Викам Дирк и Мавси, затоа што Дирклуес не доби апсолутно никаква помош од останатите стартери, додека од клупата ја имаше помошта на Бареа и Тери.

Кај Спарси кога големата тројка игра на ниво тие секогаш имаат големи шанси за победа, а кога ќе им се приклучи уште еден играч, тогаш тие стануваат страшен тим. На претходната победа во Далас тоа беше Џеферсон, а синоќа Џорџ Хил за водство од 2-1. Фановите на Спарси мора да ги радува и играта на Паркер, кој  се враќа во ритам по повредата.

На другата страна, Дирк не можеше се сам. Оваа средба донекаде ја изгуби и Рик Карлајл, кој во второто полувреме не го ни стави во игра стартерот Карон Батлер. Наместо тоа инсистираше на петорка со Кид, Тери и Бареа, која на моменти беше незгодна за одбраната на Сан Антонио, но многу почесто беше искористена максимално од страна на Поп. Јасно е дека кога игра Бареа дека дефанзивно Мавси и тоа како се ранливи, а тоа Хил најдобро го искористи синоќа.

Сега на Далас е да пронајде начин да слави во следната средба во Аламо ако сака да се надева на премин во 2. рунда преку Спарси кои полека наликуваат на оние Спарси кои редовно стигнаа до финалето на Западот.

ПС: На кратко само за доминантната победа на Јута над Денвер за 2-1 во серија во која барем мене ми се чини дека немањето на Џорџ Карл на клупата е поголем хендикеп од повредите на Кириленко и Окур.

ПС: Не го заборавив ни носот на Ману, разбира се

Можеби изјавите на Квентин Ричардсон дека Пол Пирс е глумец во некои моменти се точни, но во филмот кој синоќа играше во Мајами Пирс ја имаше главната улога, додека Квентин беше обичен статист на кого нема ни да се сетите по крајот на филмот.

На најголемата кошаркарска сцена, Пирс покажа зошто тој, и никој друг, е се уште лидер на Бостон, како и дека Селтикси оваа година ќе стигнат онолку далеку колку што Пирс ќе ги однесе. Смирено, како да нема никој пред себе и како да е сам на теренот Пол го заби последниот шут со сирената за победа на Бостон и недостижни 3-0 во 1. рунда. И сето тоа Вејд го гледаше од клупа, откако претходно, при последниот напад на Мајами избрза со шут за три преку Реј Ален во обидот тој да го реши победникот. При доскокот се повреди, слика која на фановите на Мајами им е добро позната последниве сезони и од која најмногу и се плашат, покрај онаа како го гледаат како си заминува од градот ова лето.

А баш на оваа средба Вејд доби каква-таква помош од соиграчите. Можеби стартерите, со исклучок на Бизли, останаа изгубени на островот од LOST, но Рајт, Хаслем и Чалмерс му беа грб на Вејд. Сепак, и покрај се, тоа не беше доволно за намалување на 1-2 и задржување на надежта во живот. Сега останува само формалноста од 4. победа на Бостон која може да се случи веќе на следниот дуел. После тоа на Флорида ќе имаат со нешто друго да се занимаваат, а тоа со free agent класата ова лето, во која спаѓа и нивната омилена НБА ѕвезда.