Текстов (само еден од многуте кои ги листам на нет секоја недела) ми фати око поради тоа што ова прашање понекогаш се јавува и кај мене како дилема. Или барем се јавувало порано. Кога ќе размислам подобро, исто како и авторот на текстот, Тимчо Роботчо и покрај сите напредни и фундаментал чипови, не можам да го ставам меѓу Топ 10 на сите времиња. На модерната ера на НБА, можеби, но на сите времиња? Ноуп.

Мене лично отсекогаш секој муабет за тоа “Кој е најдобар“, “Најдобри 10 играчи на сите времиња“ или пак за тоа кој е Најголем на сите времиња ми биле малку без врска. Пред се затоа што секој си има некој свој фаворит и таа листа лесно може да стане доста нереална со оглед на субјективноста.

Сепак, барем што се однесува до последниве 20 години во НБА и во светот на кошарката воопшто, еден лик е на врвот, следен од неколкумина кои и не се толку далеку од него. Некои од денешниве главни фаци имаат потенцијал да се вмешаат во тој круг.

За жал, Тимчо, и покрај сите успеси, не ми се наоѓа на таа листа. Но, во топ 20 влегува без размислување.

Минатата недела одеше муабетот за тоа кој е по-клач, пропратен со бројки. Покрај логичниот избор на сите, не треба да се заборави ни Мело, кој барем мене би ми бил секогаш втора опција во последните секунди ако Коби веќе ми го избрал некој друг

Ај малку и за Денвер. Нагетси, и покрај оваа победа во Канада, која и не е нешто импресивна со оглед на квалитетот на Репторси, полека губат чекор со врвот на Западот. Уште се држат добро на табелата и имаат добар скор, но новата болест на Џорџ Карл очигледно многу влијае на нив. Посебно во тесни завршници.

Со Адријан Дентли на клупата буквално не знаеја да се снајдат во последната минута против Никси, беа преслушани во Бостон, а и во овој последен напад во Торонто баскетот на среќа некако пак дојде до Мело.

Се зборува дека Карл би требал да се врати во тимот за плејофот, но со такви работи против кои се бори тој ништо не може никогаш да се планира. Тоа ми е добро познато. А без него на клупата не им се пишува ништо добро, посебно со оглед на оваа сезона поизедначениот Запад и посилните Мавси кои се во игра за второто место.

ПС: Во Тандер-Лејкерс се вклучив на старт на задња четвртина. Кога видов дека рез. е 80-47, не ми се веруваше што се дешава во Оклахома сити. Нормално, не ја догледав, но верувам дека тоа е, како што вика Коби, само една лоша вечер. Не беа баш сјајни ни Леброн и Кавси во Аламо, но во никој случај така бедни како Лејкерси.

Пет натпревари во низа од кои дел се Хоукси се решаваат во последната минута, најчесто во последните секунди. Како фан на Атланта, кој ги следи цела оваа сезона таквата низа знае да биде доста напната. За некоја среќа, Хоукси како изминува сезоната учат како да се однесуваат во одлучувачки напади. Не дека го совладале тоа, но одат на подобро, односно полека учат од своите грешки. Можеби тупењето преку Џо Џонсон би требало да се елиминира уште малку, но ќе им текне и тоа.

Скорот во претходните четири средби во низава беше 2-2. Две победи дома, против Шарлот (задња секунда во ОТ преку шутот на Џо) и Сан Антонио (исто така ОТ, со добра одбрана и двата поени на Хорфорд на 30 секунди до крај) и два поради во гости, во Торонто (средба без Џо, во која Бош ги реши на две секунди до крај, иако Хоукси беа подобри цела средба) и Милвоки (иако водеа во поголемиот дел со плус десет, Хоукси се изгубија во последните минути).

Но, без сомнеж најважна средба од овие пет беше таа сииноќа дома против конф. ривал и ноќната мора последниве две години – Орландо. Ако има еден тим кој ги газел, ама буквално газел Хоукси последниве две сезони, тоа е Орландо. Без решение за Двајт и нивниот шут за три, Хоукси мака мачеа со нив како со никој друг. А кога некој ве гази на тој начин сето тоа полека добива психолошка природа. Затоа секоја победа против нив знае да биде клучна од ментален аспект.

Тоа и се деси синоќа. Иако пак се загубија во последните десет минути од средбата и одржуваа каков-таков плус од линијата за слободни, Хоукси успеаја да го добијат Орландо на најсладок можен начин и на начин кој целосно се совпаѓа со нивниот начин на игра – со куцање во последна секунда. Нормално, од Џош Смит, кој имаше претходно неколку шанси за таква слична завршница, ама ги упропасти. Не и овој пат.

Што поради лошто градење на Рашард Луис, што поради тоа што Двајт отиде на Џо, но пред се поради атлетицизмот на Смит, Хоукси одлетаа со победа која може да им ја разбие таа ментална бариера која ја имаат кога ќе се сретнат со Орландо. Тоа може да биде многу битно ако се сретнат пак, некаде во мај.

ПС: Упали постов за Бакси

Со нов тренер кој беше шутнат од Чикаго. Со руки за кого сите зборуваа, но не секогаш најпозитивно и кој беше избран доста пониско од очекуваното на последниот драфт. Со ол-стар главен играч и прв стрелец кој беше сред камбек после тешка операција на коленото. Со некогашен прв пик кој до сега не ги оправдал очекувањата, посебно со оглед на тоа дека после него беа избрани Дерон Вилијамс и Крис Пол (и Марвин Вилијамс, ама тоа е туѓа грешка). Со остаток од тимот составен воглавном од неискусни, млади играчи без плејоф искуство, со исклучок на дедото Курт Томас.

Без некои посебни очекувања за висок пласман или пак прогнози од сите аналитичари за можен плејоф пласман.

Така оваа сезона ја почнаа Милвоки Бакси. Каде се сега? Со скор од 39-30 цврсто го држат 5. место на Истокот и во вистинско време влегуваат во форма со скор 9-1 во последните десет средби. Понекогаш лек за големи достигнувања се ниските очекувања. Тоа е посебно случај за Бакси од кои никој не очекуваше нешто посебно, но кои и покрај проблемите и според многумина слабиот ростер, успеаа да стигнат до местото за кое сонуваат Мајами и Торонто, тимови со многу позвучни главни ѕвезди, како и Шарлот и екс-тимот на Скајлс, а и на Салмонс, Чикаго. Да не ги ни спомнувам Њујорк и Детроит, кои можат само да сонуваат да бидат 5. на Истокот.

Причини за успешната сезона на Бакси има неколку:

- Уште на стартот го загубија, поради нова повреда на коленото Мајкл Ред. Тоа отвори простор за слободен развој на Брендон Џенингс, кој никако не се снаоѓаше во иста бековска линија со Ред. Иако од декември навака Џенингс игра страшно променливо, сепак е голем дел од иднината на тимот, а тука е и Лук Риднаур да го стабилизира кога овој ќе влезе во лоша серија.

- Дупката која се отвори на “двојка“ одлично ја пополнија со трејдот за потценетиот Џон Салмонс, од кого Булси премногу лесно се откажаа и тоа отстапувајќи му го на директниот ривал. Салмонс беше токму она што им недостигаше да направат квалитативен исчекор назад. Плус, момакот е паметен и ја користи одлично  ситуацијата во Милвоки кој и нема друг квалитетен бек за стартер.

- Скот Скајлс. Во секој тим на своите почетоци, во првата сезона посебно, имал огромно влијание врз играчите и посебно врз нивната тимска игра и игра во одбрана. Бакси се дефанзивно еден од подобрите тимови и тоа им е едно од најсилните оружја. Скајлс секогаш инсистирал на колективна игра и за тоа има совршен тим во моментов во Милвоки. Лошото е тоа што после некое време играчите стануваат имуни на него, но до тој момент нема причина за незадоволство меѓу Бакси.

- Покрај Салмонс, и ангажманот на Џери Стекхаус како слободен играч е  важен. Стек, заедно со Томас им дава малку ветеранска смиреност на младите Бакси која ќе им биде многу потребна во плејофот.

- Квалитетните “странци“, Илјасова и Делфино. Момците играат европска, несебична кошарка и одлични се за системот на Скајлс.

- Најважниот “странец“ и најважниот играч е сепак Ендрју (или Андрија, како сакате) Богут. Во отсуство на Ред, со тренер кој знае да го користи во рекетот и паметни и несебични соиграчи, Богут (кој незаслужено не беше дел од Ол-стар тимот на Истокот) ја игра најдобрата кошарка во својата кариера. Само уште малку да се поправи од линијата за слободни. Богут во себе ја има онаа екс-ју школа на несебични центри кои знаат да одиграат еден на еден, но и да имаат плејмејкерска асистенција во клучен момент.

После сево ова, како и поразот на Атланта завчера, како фан на Хоукси не сум сигурен дека ги сакам Бакси за противник во прва рунда. Не дека и на Бостон ќе му биде нешто полесно.

Малку да го спомнам и заборавениот од сите, нормално, само по негова заслуга. Марбери пред некој месец почна да игра во Кина. Авантурата не му почна најдобро, тимот не му влезе во плејофот (значи, ништо ново за него), имаше неколку очајни партии, но сето тоа успеа да го замени со она што му е битно – МВП на Кинескиот Ол-стар.

Каква шупелка е, доста му е и тоа да си го нахрани егото, дури најдобрите од неговата генерација играат во НБА.

Што поради лични причини, а што и поради тоа што во последните недела дена, со исклучок на дуелот минатата недела помеѓу Кавси и Селтикси (кој помина во лесна доминација на Лебронси), МакНБА влезе во фаза на хибернација. Хибернација која за среќа беше само моментална и од која ме разбудија Хоукси.

Баш вчера мислев да шкртнам пост за новиот камбек на Мајкл, овој пат како сефте во неговата кариера со звање  мнозински сопственик на еден НБА клуб, кога Хоукси се вмешаа во приказната. Поточно, Џо Џонсон кој му покажа на Мајкл како се губи од неговиот “лек“. Безброј пати Џордан ги решаваше противниците со поени во последните секунди, за синоќа да види како е да се најдеш на другата страна. Овој пат не како играч, туку како газда.

Благодарение на NBA League Pass (и на двајца мои пријатели) сезонава ја изгледав скоро секоја средба на Хоукси, покрај многу други, и ги научив како играат со кој противник и како се однесуваат во различни ситуации. Тесните завршници и продолженијата, без разлика на противникот, не им се силна страна, но синоќа, за среќа, беше поинаку. Најзаслужен за тоа е Џо кој се врати во тимот по кратката пауза и беше клач кога беше најпотребно. Чисто колку да види Мајкл како е. А и да се одржи третата позиција на Истокот.

Да биде ситуацијата уште поиронична, Џо е еден од ретките играчи, избрани лично од Мајкл, кој на своите стопала го има последниот модел патики од брендот Jumpman.

Џош и Џеј-Ар Смит истата година влегоа во НБА, директно од средно и тоа еден по друг, како 17. и 18. пик. И двајцата во своите кариери учествуваа во Натпреварот во забивање, кое првиот успеа и да го освои. И за едниот и за другиот често се зборуваше дека се психички незрели, но во исто време и физички страшни потенцијали.

Со тек на време и двајцата созреаа, што можеби малку повеќе може да се каже за Џош, иако и кај двајцата се уште има доста простор за напредок на тоа поле. И Џош и Џеј-Ар се дел од екипи кои се во врвот на своите конференции, но кои реално немаат шанса да стигнат до големото финале. И двајцата го носат истото презиме, но не се во никаква роднинска врска.

И на крај, и двајцата се страшно атрактивни играчи кои изминатава недела ќе ја паметат по различни “атрактивни“ потези. Додека екс-шампионот во забивање успеа да упропасти чисто куцање за победа во Њујорк каде беше изблокиран од Вилсон Чендлер во последните секунди, бекот на Нагетси го имаше веројатно второто најдобро куцање од цепелин оваа сезона. Да не беше она чудо на Леброн, баш против Никси, ќе беше и прв.

Како продолжение на претходниот пост, уште малку муабет околу тоа колку е клач Коби, само од една друга перспектива. Нумеричка, и тоа директно од NBA Statistics and Information Research. Во најмала рака, интересно:

Peter D. Newmann of NBA Statistics and Information Research has tallied some numbers that take into account this season. Here are some of his findings:

* This season, Bryant has made seven of the 12 shots, with a chance to win or tie the game, in the last ten seconds of regulation or overtime.

* Bryant’s the only player in the last decade who has made seven such shots in a season.

* Bryant has made 26 of the 89 potential game tying or game-winning field goals he has shot over the last decade. That’s 29.2%, which is slightly above League average.

* His game-winners, against the Heat, Bucks, Kings, Celtics, Grizzlies, Heat and Raptors come in a season when no other player has hit more than three such shots. Derrick Rose has the second-most attempts, with eight.

* The best field goal percentage, on potential game-tying or game-winning field goals in the last 10 seconds of the fourth quarter or overtime, belongs to Chris Paul. He has hit three of his four shots. Chris Bosh, Chris Duhon, Tim Duncan, Raymond Felton, Rudy Gay, David Lee, Rashard Lewis and O.J. Mayo are all two of three. This season, the League as a whole makes just 26.7% of its shots in that situation.

* Over the last decade, by field goal percentage the best shooters in this setting have been Carmelo Anthony (13-28, .464), Pau Gasol (9-22, .409), Tony Parker (11-29, .379), Chris Paul (9-24, .375) and Shawn Marion (10-28, .357). Bryant over the same period is 26-89 (.292).

* Bryant has attempted by far the most such shots of anyone over the last decade. His 89 is trailed by Vince Carter’s 69, Paul Pierce’s 57, Dwyane Wade’s 51 and LeBron James’ 50.

* Bryant’s 26 makes also lead the League, followed by Carter with 20, Ray Allen with 17 and Allen Iverson’s 14. Carmelo Anthony, Tim Duncan, Dirk Nowitzki and Paul Pierce have each made 13.