Дедо Мраз дојде еден ден порано за Кливленд во облик на нетипичен судиски пропуст во финишот и првата тројка во кариерата на Варежао. Тоа се двете причини поради кои Кавси успеаја да се спасат дома против Хоукси. Нормално, никој не знае дали крајниот исход ќе беше поинаков ако не се десеа тие две работи, но начинот на кој судиите го скратија нападот на Атланта по кој исто преку Варежао Кавси поведоа со 100-99 е нешто што до сега го немам видено во моите скоро 20 години следење НБА. Тие што ја гледаа средбата синоќа знаат за што зборувам.

Тоа ја постави сцената за Енди, кој со шут во очај (пред тоа имаше 0-18 за три во НБА) им донесе плус три на Кавси на 17 секунди до крај за совршен роденденски и новогодишен подарок за Леброн, кој беше ѕвер со своите 48 поени.

Но, како еден од ретките фанови на Хоукси со подолг стаж и тоа како сум задоволен од оваа средба во која Атланта покажа дека може да се носи со фаворитите во гости и тоа една вечер откако Кавси славеа сред Атланта. Џо конечно беше лидерот, Биби одигра како на времето во Сакто, а и остатокот од тимот беше одличен.

Со малку повеќе среќа и ќе победеа во Кливленд. Среќа, но пред се здравје кои им ги посакувам на сите кои се со МакНБА од самиот старт, односно некои пет и пол години, како и оние на кои ова им е првиот пост.

Гордон:

- “Види му ја брадата, пеер“

Телфер:

- “Остај тоа, види му го капчено. Мора да му го дал Џим Белуши“

Не толку одамна, Берон Дејвис беше сметан за иднината на НБА на плеј. Со висина и снага нетипична за стандарден плеј сите фанови на Хорнетси сметаа дека во својот тим го имаат индиот најдобар играч во Лигата на таа позиција. (Можеби го имаат и сега, само што тоа не е Берон).

Берон како ѕвезда заврши во Голден Стејт, таму малку падна во заборав се до онаа серија со Далас, па и онаа со Јута и куцањето преку Кириленко. Потоа пак го снема за со преминот во Клиперси предминатото лето пак да почне да се зборува за него.

Првата сезона во Ел-Еј може слободно да ја фрли во бунар, што ради слабата форма, што ради повредите, што ради преголемата килажа, a што чисто ради..Клиперси.

Но, оваа сезона е нешто друго и иако уште го немаат 1. пик Блејк Грифин во екипа, Клиперси се многу поинтересни за гледање. И поопасни. Во тоа се уверија и Селтикси, кои и без Пол Пирс во пол-позиција да се одмаздат за ланските 91-93 во Стејплс. Арно ама, Рондо ја покажа својата Ахилова пета и ја постави сцената за Берон. Брадата или Аџијата, сеедно.

What a difference a year makes…

Лани за Крисмс, исто како и годината пред тоа, имавме неколку екстра средби. Кога беа најавени главните парови за овој 25.12. сите очекуваа спектакл од Орландо-Бостон и Лејкерс-Кавс. Оправдано, со оглед на тоа дека зборуваме за четирите најдобри тима во лигата (од кои три се од Истокот). Арно ама, во поголемиот дел главните средби синоќа беа тапа, во Дизниленд Двајт “доминираше“ против Бостон, кој и без Пирс покажа дека е веројатно најкомплетниот и најопасен тим во Лигата кој доби многу со ангажманот на Шид. Уште со здрави Глен Дејвис и Маркиз Дениелс, плус Пирс, ќе бидат страшни за секого.

Орландо не ми беше по ќејф ни лани, а ни оваа сезона и навистина не верувам дека се способни за рипит на ланскиот успех. Нормално, ако ко лани не се деси некој ментален колапс на Кавси или пак повреда на Гарнет или Пирс на Селтикси.

Во Ел-Еј пак, Кавси одиграа неочекувано зрело и паметно. Мо Вилијамс беше десната рака која се очекува да биде на Леброн, а остатокот од тимот беше агресивен во вистинска мерка. Некој ќе се пожали на судиите, но тие не влиајеа директно на резултатот, а влијаеа директно на фрустрациите на Лејкерси, пред се поради нивната мизерна игра. Кавси докажаа дека не треба да се исклучат од муабетот за финале, но има уште многу да се игра до тој моменат.

За однесувањето на публиката во Стејплс, но комент, тоа го добивате од разгалени богаташи кои се навикнати само на плескање со нивните намачкани рачиња. Веројатно добра работа во целиот хаос беше што за божиќен подарок добија прсти од сунѓер. Всушност, да добија нешто повредно не верувам дека ќе го фрлеа.

Една од ретките мани на тимот на Портланд пред стартот на оваа сезона беше тенкиот избор на играчи под кошот и недостатокот на вистинска опција во рекетот. Го имаат Ламаркус Олдриџ, кој е “четворка“ која не сака многу да се ’рве во рекетот, без никаква замена за него. Имаат двајца центри, Оден и Пржибила, кои се пред се дефанзивци, па потоа се останато.

Се извинувам. ИМАА двајца центри, кои сега според сите најави ќе го гледаат од трибини (кога не се на терапија) остатокот од сезоната. Како малку да беше страшната нова повреда на Оден која стави крај на сезоната за некогашниот прв пик, а синоќа во Далас падна и Гоустфејс Пржибила, за кого исто така најверојатно оваа сезона е минато. Победата во Далас е само мала утеха на која не ни вреди да и се радуваат Блејзерси.

Со оглед на тоа дека немаат некоја реална опција на пазарот, ниту пак во НБДЛ, ќе биде страшно тешко за Портланд да стигне до плејофот. Посебно ако се знае дека сега на центар ќе им игра Џуан Хауард. Тешко нив.

Невидени малери.

На нешто повеќе од 20 минути до крај резултатот беше 79-44 за Булси. На крај, беше 102-98 за Кингси. Вистински WTF!?!?!?! момент.

Како може еден тим кој себе си се смета за сериозен, да загуби толкава предност и да го дозволи најголемиот камбек за победа на еден тим во последните 13 години?

Како може еден тренер да дозволи толкаво опуштање и несериозност кај своите играчи?

Како му се дозволува таков, историски камбек на тим од калибарот на Кингси? Не зборуваме за Лејкерси, Бостон, Кливленд, Орландо…зборуваме за Сакраменто.

Ја гледав средбата и искрено, навивав за Кингси. Дел Негро и неговите играчи некако премногу опуштено се однесуваа на клупата, некои се смееја, некои веќе мислеа на следните средби…

Арно ама, Кингси се бореа до самиот крај и, како уште неколку екипи оваа сезона, покажаа дека онаа историска серија против Бостон во ланскиот плејоф тешко дека ќе се повтори, пред се зошто и плејофот делува далечно со ваков пристап.

Причината не е заминувањето на Бен Гордон. Сепак, од лани се појаки за Луол Денг. Но, едноставно капацитетот на овој тим и овој тренер е тој. Серијата со Бостон нико не може да им ја одземе, ама сега сето тоа делува само како случајност. не континуитет.

Некаде, под брк, на турнејата на Лејкерси по Истокот, Дерек Фишер се смее. И му го пакува крисмс подарокот на Тони Ален.

Ви текнува на Џонатан Бендер?

Фановите на Индијана не би требале да имаат проблем со ова прашање, иако веројатно немаат убави сеќавања поврзани со дечкото. Бендер беше висок пик на Tоронто (5. пик) и веднаш испратен во Пејсерси каде требаше да биде битен дел од тимот кој според многумина, а посебно според Дони Волш и Лери Бирд, требаше да доминира со Истокот следните неколку сезони.

Но, на дибекот Артест една вечер во Детроит и дефинитивно му издиша главата, на прославата се придружија Стивен Џексон и Џермејн О’Нил. Ал Херингтон уште претходно си побара повеќе простор да се развива, а искуството со Тинсли и не е така далечно.

И како тоа не носи до Бендер? Па, момакот кој на некој начин требаше да биде спасител, не дигна глава од повреди и на 25 години одлучи да се пензионира. Тоа се случи пред некои три и пол години и од тогаш никој не слушна ништо за него. Се до пред некој месец кога читав интервју со него во SLAM, каде НБА и кошарката беа наведени како последното нешто што му паѓа на ум. Не дека не би сакал камбек, но сето тоа е така далечно. Се потенцираше неговата работа како претприемач и лик кој со својата работа и помага на заедницата.

Затоа, навистина ме изненади веста дека Бендер се одлучил за камбек, па уште и со Никси. Ме зачуди затоа што со оглед на состојбата на колената кога ја напушти НБА, се зборуваше дека нема пак да заигра. Но, стариот познаник Волш веројатно знаеше многу повеќе од сите останати.

Бендер до сега одигра две партии за Никси и, барем од New York Post веќе се подготвени да го прогласат овој потег на Волш за Потег на годината. Со оглед на тоа какви потези правеа Никси последниве години, како на драфтот, така и на пазарот на слободни играчи, не чуди и ваквиот “тежок“ наслов во NYPost.

Со оглед на неупотребливоста на Еди Кари, ограниченоста на Џефрис и сировината Џордан Хил, кој иако висок пик уште е зелен за НБА и не добива шанса од Бркот, јасно е дека доколку успее да остане здрав, Бендер е доволно паметен да си го задржи местото во Њујорк.

Тоа би било вистинска Feel Good приказна за оваа сезона.

ПС: Дарк_О не го ни спомнав во муабетот за Кари, Џефрис и Хил. Не ни мора.