Честитки за Зенот, кој и дефинитивно го помина Ред и сега е единствен тренер со прстен за секој прст (не сметајќи ги ножните, нормално).

Честитки за Коби, кој ја освои првата титула како лидер на Лејкерси и првата, како што знаев дека ќе отупат сите медиуми, без Шек покрај себе.

Честитки за Лејкерси и нивната 15. титула. Бостон е пак на само минус два.

ПС: Очекувам пост од некој од бројните фанови на Лејкерси кои се мотаат на МакНБА.

После сето она што го видов во ова финале, не можам а да не помислам дека Лејкерси и тоа како треба да бидат среќни. Не само поради тоа што водат 3-1 и тоа што имаа доста среќа во финишот на втората и четвртата средба, туку и поради самото тоа што играат со тим како Орландо.

Убеден сум, иако нормално тоа никогаш нема да го дознаеме, дека да играа со Бостон, Лејкерси немаа да поминат ништо подобро од тоа што поминаа лани во финалето. Но, со тим кој целосно зависи од својот шут и кој нема никаква постојана опција во своите бекови, работите одат многу полесно.

Кога на тоа ќе се додаде дека немаат постојана опција ни во рекетот и дека нивниот играч од 120 милиони често знае да се изгуби, а го немаше никаде во најважната средба од сезоната, сосема е јасно зошто Лејкерси треба да бидат среќни.

Двајт може да се слика со своите рекордни девет блокади како и со 21 скок. Посебно после седумте загубени топки. Знаете кој го држи рекордот за поени во една плејоф четвртина?

Така и си мислев. Момакот едноставно е лимитиран во рекетот и за тоа овде сум зборувал многупати. Уште кога ќе се најде паметен тренер и екипа кои знаат да го удвојат на време, нема опасност во рекетот, па тој нека скока колку сака. Често да биде и не баш интелигентен кога ќе се најде во рекетот, а за слободните и да не зборам.

Кога сме кај кошаркарската интелигенција, Орландо сам си го бараше овој пораз. Да беа малку попаметни сега ќе имаа 2-2, иако играат не баш сјајна кошарка. На некој начин кармата го казни Џамир Нелсон со лактот на Коби за неговата огромна грешка и нефаулирањето на Фишер за две слободни на плејот на Лејкерси во последните секунди од рег. дел.

Или пак да се обидеше да го чува, а не да лута внатре, зад линијата за три поени кога знае дека само тројка го спасува противникот. Барем залепи му се на Фишер и натерај го на влез за два поени, па таму тој нека се снаоѓа во дуелот со Хауард.

Да не зборам за крајно неинтелигентните напади и потези на Хидо, Луис, Нелсон, Пјетрус и Двајт во финишот и продолжението. Некои шутеви кои со многу среќа влегуваа против Фила, Бостон и Кливленд, овој пат, реално, завршуваа на прв обрач или во табла.

Баш заради тоа не ми е криво што изгуби Орландо или пак што тепаа Лејкерси. Само ми е криво, барем според мене, што гледам не баш квалитетно финале исполнето со неинтелигентни потези.

А за лактот на Коби – да, беше фаул во напад по кој Лејкерси, односно Фишер го погодија решавачкиот шут на средбата. Судиите затворија едно око, а Џамир си доби масажа на вилицата. За секого по нешто.

Она што никако не ми се свиѓа во целиов овој плејоф, а посебно во финалето, е времето кое Коби го поминува во муабет, плачење и карање со судиите. Да беше некој друг на негово место до сега ќе лапнеше неколку технички, но човекот си е таков, а судиите до сега го толерираат.

Уште една работа поради која Лејкерси треба да бидат среќни со оглед на акумулираните технички на Коби.

Од друга страна, играчите на Орландо изгубија две средби што требаа да ги добијат, а тоа посебно се однесува на последнава, така да, сами си го бараа.

ПС: Не го ни спомнувам моронскиот фаул на Пјетрус на крајот над Пау за кој убеден сум дека ќе биде казнет.

Третата средба е веќе бааги бајата вест, а и јас не бев во можност да постирам нешто за неа на време, така да сега, искрено, не ми се ни пишува за неа. Тоа не значи дека победата на Орландо нема тежина, сепак е прва во едно финале во клупската историја, иако искрено ја очекував.

Не очекував Коби до толку да не биде клач, ама нема врска, доколку сакаме да гледаме серија или барем да се надеваме на неа, вечерашнава средба има уште поголема тежина. Јас сакам да гледам серија, не знам за вас, т.е. знам за некои.

Така да, постов е посветен на некои други работи кои се дешаваат низ НБА, а немаат врска со Лејкерси или Орландо.

Мене најинтересна ми е веста дека актуелниот “Тренер на Годината“, награда која не ја ни заслужи, би можел да остане без работа.

Some key members of Cleveland front office feel Mike Brown was badly out-coached by Stan Van Gundy, according to sources.

One source said Cavs management wasn’t only disappointed in the losses, “but equally disappointed in the (two) wins” in a series that went six games.

It is believed that owner Dan Gilbert is among those who thinks the Cavs need an upgrade on the sidelines, while general manager Danny Ferry is standing strongly behind Brown.

Frank Isola of the New York Daily News filed a similar report and suggested a big name such as Pat Riley could be possible for the Cavaliers.

Ова не ме изненадува, иако е изненадување името на Рајли. А и не знам кој би можел да го наследи Браун. Некако најлогично е дека човекот ќе добие уште една сезона да направи нешто во плејофот, а после тоа ќе следува клоца. После тоа мислам дека малку екипи ќе бидат заинтересирани за Браун.

* * * * * *

Поврзано со Кавси, смешна вест…

Wally Szczerbiak, who will become an unrestricted free agent on July 1, but would like to re-sign with the Cleveland Cavaliers.

Szczerbiak said rest was helping him recover from a season that ended prematurely, but he has been studying The Finals.

“I’m watching The Finals and trying to see what Orlando is doing, what L.A. is doing to stop them,” he said. “The truth of the matter is we scored a lot of points. But their shooting percentages and scoring upwards of 100 points a game against us was not the way we played the whole regular season. We were built on our defense, and we couldn’t figure out a way to slow them down and stop them, which was the reason they beat us in the series.”

…а мислиш ли Воли дека Кавси ќе те сакаат тебе. Кај си бескорисен во одбрана, немаш никаква брзина во нападот, не се движиш добро без топка, а и шутот почна да ти откажува.

* * * * * *

И веројатно најинтересното.

The Washington Wizards have made a trade offer for Manu Ginoibili.

Asked by the Argentine press this week whether he thought he could be traded, he said “impossible” had lost a few letters.

“Today I believe there is a chance it could happen,” Ginobili said.

“People get in trouble when they say never,” Gregg Popovich said Wednesday.

“But Manu Ginobili is someone I cannot envision trading,” Popovich continued. “He has been such a huge part of our heart and soul; people like that are hard to come by. You don’t even think about trading somebody like that. I can’t imagine a scenario where he would be traded.”

Јасно. Ни јас не би го трампал Ману, иако во НБА се е можно. Кога би помислил на тоа што би можело да ги намами Спарси единствено на памет ми паѓа понуда во која главен дел е Карон Батлер плус некој пик. Сепак, не верувам дека Поп би го трампал Ману, иако здрав Батлер е добар почеток на подмладување на тимот.

ПС: Пол Вестфал, постарите го знаат, се враќа во НБА како тренер на Кингси.

Да не го реметам постот на Ритрај, со кој во најголем дел се согласувам. Ова само на кратко, затоа што и онака немам време за повеќе, а и термините на средбите и нивните снимки ме “убиваат“ и се поклопуваат со некои за мене многу побитни работи.

- Лејкерси добија “лижавче“ или подарок победа на средба која не требаа да ја добијат.

- Судењето, како по правило во овој плејоф, на моменти беше на штета на едниот или другиот тим. Разликата е во тоа што кога беше на штета на Орландо, тогаш беше нерешено во финишот. Кога беше на штета на Лејкерси, тогаш тие си имаа плус од најмалце четири поени.

- Ван Ганди ја утна ептен играјќи без плеј во последните минути, трошејќи го Хидо без врска.

- Ко што кажа Ритрај, а и јас едно стопати до сега, Двајт има фурни леб да јаде за да биде спомнат во иста реченица со некои од најголемите центри на сите времиња. Негова предност е што има само 23 години. А и игра во време кога нема многу конкуренција на таа позиција.

- Да имаа судиите малку поинаков критериум, Ариза многу бргу ќе добиеше шест лични за одбраната над Хидо.

- Луис може да биде страшен играч. Само кога малку повеќе би се наметнувал и би добивал напади за него од Стен.

- Играчите на Орландо никако да сфатат дека кога Фишер ќе влезе во рекет, тој не ни гледа да положи, туку само да додаде, да се откачи од баскетот.

- После ова, не верувам дека Орландо може да се врати во игра, иако до сега покажаа голем карактер во овој плејоф.

- За крај – Кортни Ли. Момакот на два пати имаше шанса да ја направи серијата интересна, посебно во последниот обид. Е сега, дали некој поискусен ќе погодеше или не, не знам, но дека Лејкерси имаа неверојатна среќа, тоа е факт.

- Споредбите на Кливленд и Лејкерси, односно Коби и Леброн и играчите и тренерот кои ги имаат околу себе се тотално без врска. Кога Леброн би имал опција во рекетот како Пау или пак соиграч како Ламар, работите би биле многу поииакви за Кавси. Да не зборам за споредбата Браун-Џексон.

- Таа среќа нема многу да им треба на Флорида, но верувам дека ќе продолжи да ги прати и дека од Дизниленд ќе се вратат со најмалку едно лижавче, ако не и две за крај на серијата.

- На Орландо е да докаже дека му е местото во ова финале.

… што заслужува да се post-ира. А и да се постеризира (не мислам да му ја инјорфејснам) јунакот, кого Шеп кон крајот на четвртиот натпревар од ланското финале мораше да го трга од post-от. Јунакот не е Kobe, не е ниту Pau, можеби за малку ќе беше Фишер, но сепак приматот им го зема човеков на сликата доле.

Ова е веќе финале како што мораше да биде, после невидено интересниот playoff досега. Ако се случеше копија на првата, ќе се фрлеше голема дамка на целата одлична постсезона, која сигурно ќе се пренесеше и на натпреварите во Орландо. За среќа, и покрај тоа што Lakers се во „голема“ позитива, а Magic во огромна дупка во пресрет на третиот натпревар, може да се констатира дека серијата е спасена и дека ќе гледаме уште поинтересна борба меѓу двата спротивставени табора.

Orlando покажаа дека првата утакмица била само лош ден и отрезнување од импресионираноста дека се дел од големото финале. Покажаа дека и тоа како можат да се носат со Lakers. А game 2 уште еднаш покажа и докажа дека за тоа носење најзаслужни се Lewis и Turkoglu. Howard мање-више. Далеку од тоа дека дечкото не врши работа, туку уште еднаш падна на виделина разликата во класи, кога се споредува со најголемите центри на сите времиња, посебно со вистинскиот Кларк Кент. Dwight не беше никаков фактор, посебно во завршните минути од последната четвртина и во продолжението (добро де, направи една 2+1, ама преку Kobe). Shaq, од друга страна секогаш стоел на терен кога се одлучувало без разлика на лошиот процент од линијата на слободни, но стоел затоа што знаел да реши утакмица, независно дали бил удвоен или утроен. И тоа од противнички тандеми како Olajuwon/Horry, Smits/Davis^2, Mutombo/Hill, итн, а да не збориме што би било кога против себе би имал еден неинтелигентен Andrew 6PF Bynum.

Според претходно констатираното, овој натпревар ги исфрли на површина и разликите во класи помеѓу една легенда како Зенот и еден Mike Brown (не, не правам лапсуз, едноставно не сакам да го мешам Ron Jeremy во компарацијава). Lebron треба да му биде лут прво на својот тренер, пред да им се лути на соиграчите, aко добро го виде coach-от на Lakers-и во акција како да се лимитира Howard.  Од проста причина што Howard не е којзнае што за да не се проба обично и ефективно удвојување со низок играч (секоја чест за Fish) за да му се дозволи да направи 40-ка со кромид. А таквите ниски квалитетни играчи Cavs-и ги имаа во изобилство.

Да се вратам на самиот натпревар и на главната причина зошто го сметам за најзаслужен за победата на Lakers Odom, иако не беше фактор во продолжението. Просто – со дрскоста, прецизниот шут и борбеноста во услови кога Kobe дозволи лутината да го совлада, а Pau мака мачеше да се пронајде себеси (посебно по „обрач“ бананата на Dwight), тој ги доведе Lakers во ситуација да не заостануваат многу зад Orlando, па дури и да поведат во последната четвртина. Ако на ова се додаде и фактот дека кон крајот му го отежна и шутот на Lewis, со извондредна игра во одбраната (впиша 3 рампи), тогаш јасно е дека без Odom, Lakers немаше да го дочекаат ниту продолжението, а ќе одеа на Florida со егал.

Kobe стандарден, но направи голема глупост кога топката на 3 секунди до крај не ја додаде до слободниот Odom, кој си испи и кафе гледајќи како teammate-от му се уплетка, и како на крај Hedo му ја лепна, за уште еден од низата clutch play-ови на турчинот.

Во продолжението сепак мамбата се освести и заедно со Pau и Fisher рутински си ја завршија работата. Тука се виде на која страна е искуството во играње на тесни завршници, иако и Orlando низ овогодинашниов playoff доби неколку слични.

Го почитувам Stan како coach, сфаќам дека Riley му ја одзеде можноста да има барем едно искуство кога станува збор за NBA Finals, но за лапсузот со Cortney Lee не може да се вади на таквото неискуство. Зошто не го ставеше во игра Alston или барем Nelson? Било кој од овие двајца немаше да шутираат и немаше да се најдат во позиција како Lee, но барем ќе направеа подобри акции. Не сакам ништо да му одземам на Hedo за додавањето, кое беше максимум што можеше да се извлече од целата ситуација, но човекот премногу се троши во улога на алфа и омега во тимот. Едноставно, Magic мора да има еден вистински play на терен во било кој момент, или барем во 40 минути ако ништо друго да се одмори малку Hedo. A Stan ги има тројца на клупа. И Anthony Johnson може солидно да изигра, а и посикусен е од еден Lee и Redick.

Резиме: Lee трагичар на натпреварот, но млад е ќе научи. Уствари Ron Jeremy е трагичарот. И он е млад, ќе научи.

Резиме резиме: Ако Orlando во натпреварите дома ја играат истава игра како на вториов натпревар, тогаш сосема е реално да земат 2, а зошто да не и сите три. Овој тежок пораз, не смее да ги скрши, а докажаа и претходно во playoff-ов дека се имуни на такви тешки порази. На Lakers не знам што би им порачал, освен да не го лутат Kobe, зошто после нема да им дава топки. Си знае Odom.

Секоја година, секогаш на овој ден.

Има и цела категорија, за оние позагреаните.

Како на вакво нешто би реагирале денес Коби, Вејд, Леброн и остатокот од НБА елитата. Под претпоставка дека во денешната НБА би имало место за некој како Бил Лејмбир.

Немаше брза анализа на првата средба од финалето од неколку причини, но главната е од приватна природа и е многу поважна од се што се случува во Лос Анџелес или пак Орландо.

Сепак, ни самото отварање на борбата за ќелавиот трофеј верувам дека не импресионираше никого, а момците на Стен само покажаа дека не може секогаш да се победува форсирајќи шут.

Live by the three or die by the three.

Коби и компанија во целост ги покажаа на дело сите оние предности за кои зборував во т.н. Привју кој не беше Привју и си обезбедија лесни стартни 1-0. Средба која не сакам да се повтори и утревечер, не зошто имам нешто против Лејкерси, туку тоа ќе значи досадно финале после одличниот плејоф.

Ама за тоа да се деси ќе мора да ги видиме на дело Двајт, Хидо и Луис од претходните серии.

ПС: Малку во сенка на убедливата победа на Лејкерси остана камбекот на Џамир Нелсон, тактичка “играчка“ на  Стен која не му успеа, иако Џамир беше и повеќе од солиден за толкава пауза после таква повреда. Уште поимресивен е камбекот ако се знае дека Џамир требаше да се врати дури негде во септември-октомври.

ПС1: Пјетрус најави дека нема да го носи моделот на Најки на Коби, кој го носеше до сега, но сепак се појави во нив на Гејм 1. Френчи најави дека ќе носи Џорданки, ама се предомисли. На Најките ја имаше кратенката АF 447 како почит кон загинатите во летот 447 на Ер Френс. А и прекарот на Пјетрус е Ер Френс.