Ај едно Топ 10-че од првата плејоф недела. Колку само добри потези не се најдоа на листава. Тоа не значи дека не е топ, туку дека првава плејоф недела беше страшно атрактивна, со исклучок на некои серии.

Америте имаат еден израз – “sense of urgency”, кој нема ни да се трудам да го преведувам на нашиот јазик богат со изрази. И баш во тој стил синоќа одигра Јута (а и Бостон, ама тоа не е интересно). Стварно ќе беше штета Јута да не добиеше на крај после се што се дешаваше и после онаа желба и волја за победа која ја покажа ама баш цела екипа на Слоун која не сакаше да си дозволи серијата да отиде во дупка од 0-3.

Бузер беше фантастичен! Ама стварно фантастичен – 23 поени и 22 скока, изедначувајќи го клупскиот плејоф рекорд во скокови, иако против себе имаше доста повисоки момци во рекетот. Буззз беше нести, со неколку големи поени на крајот, посебно куцањето преку Пау и некако цела арена, која види иронија се вика Енерџи Солушнс, се хранеше од таа негова енергија. Тоа се пренесе и на другите момци, а на крај Дерон, кој можеби немаше партија како двете во Ел-Еј, ја стави црешата на колачето.

Ова веројатно не значи дека сега имаме серија која би одела на 6-7 средби, кој знае, можеби 6, ама некако останува впечатокот дека и покрај што буквално се оставија на теренот, домаќините славеа со шут во последни секунди, со неверојатен Бузер, кој не знам дали може да повтори ваква партија против Лејкерси кои одиграа доста слабо, посебно Коби, кој не знам дали, исто како и во случајот со Бузер, може да повтори ваква вечер.

А Коби стварно беше беден. Ај сега, ќе му ги спомнете двете асистенции во финишот со кои Лејкерси изедначуваа, ама да не беа Пау и Ламар, кои се голем проблем за Јута, средбата одамна ќе беше решена. Кога Коби тргна со слаб шут, си викаш ќе се загрее, ама кога заврши со 5-24 (1-4 за три) и со неуспешен обид за победа со тројка од некои осум и кусур метри (а па Фармар уште дига раце од клупа, бе, ко да одеше кон обрач?!?!) јасно беше дека нешто не е во ред со него.

Точно е дека одбраната на Јута, пред се Бруер, ама и остатокот од тимот кој цело време му помагаше, го изреметија Коби, ама отсекогаш сум викал дека играчи од таков тип можат само само себе си да се сопрат. Коби не беше Коби во Гејм 3, а не беше нешто посебно Коби ни на претходните две. Можеби ќе го видиме вистинскиот Коби на Гејм 4, а можеби и нема да мора.

Бајнам е посебна приказна. Седум минути, пет фаула. Понекогаш момакот делува страшно неинтелигентно на теренот и мислам дека Фил намерно го остави на терен со четири, а после и со пет лични, за да види колку му сече. Зен.

Окур и фали на Јута. Многу. Да не заборавиме дека е нивни втор стрелец сезонава и дека тоа би значело помалку или ич поени за Колинс. Во некој од претходните постови пишував за тоа што се би им донел Мемо на Јута во оваа серија, ама како што стојат работите тешко дека ќе заигра.

Убаво беше да се види Стоктон на трибина.
За другите две средби не ми се пишува. Младоста и неискуството, како и притисокот од играње дома, откако украдоа една во Бостон, ги стигна Булси, кои беа ужасни, а за мизеријата и бедотијата на Спарси во Далас немам зборови.

И за крај, како да не ја ставам сликава. Класика Солт Лејк Сити!

Кога иде, иде. Мајами го оствари она по што дојде во Атланта со неколку рекорди. За прв пат двајца играчи на еден ист тим на иста плејоф средба убација по шест тројки (Вејд и Кук) и си погодија клупски рекорд од 15 тројки од 26 обиди, а и за два имаа преку 55%. Со таков шут тешко дека се губи, посебно што добар дел од тие тројки ги погодија баш кога Хоуксисе обидуваа да се вратат во игра.

Секогаш кога Атланта ќе се доближеше, Кук или Вејд погодуваа за три, и тоа беа добро чувани. Точка на се беше тројката на Вејд со звук на сирената на неколку минути пред крај, преку Џо Џонсон од некои осум метри, па уште од табла.

Е сеа, кога сме веќе кај Џо, човекот сосема непотребно си презема преголема одговорност врз себе во последната четвртина и тоа, заедно со шутот на Мајами, доста им наштети на Хоукси. Погоди една голема тројка, ама во неколку ситуации, што е нетипично за него, беше себичен, (на што укажуваат и 0 асистенции на крај) и наместо да асистира, одеше сам против сите во рекетот на Мајами.

Го имаше расположениот Биби сам на тројка, ама јок, отиде на влез, го имаше Џош Смит под кош, ама јок, се дигна на тројка, го имаше пак Биби сам, ама јок, тргна на кош, го фаулираа, па ги утна и двете слободни. Штета, зошто Хоукси не изиграа лошо.

Уствари, не знам дали Хоукси изиграа слабо или пак ваков шутерски Мајами со разбуден Џермејн О’Нил во рекетот синоќа ќе победеше против било кого и да играше…

Како и да е, имаме уште една 1-1 серија, а тоа значи подолга и поинтересна прва рунда.

Ај сега да видам што се дешавало во Денвер…

Таму нов масакр на Хорнетси, нова слаба партија на Крис Пол и на цел тим на Њу Орлеанс, нова страшна вечер од Билапс и уште еден доказ за тоа каков трејд направи Денвер оваа сезона. Чонси пак му одржа лекција на Пол, нешто што ретко кој го очекуваше пред стартот на оваа серија. Но, не само Чонси, цел тим на Денвер игра за класа подобро од Хорнетси кои делуваат тотално изгубено.

Без Пол на она негово ол-стар ниво, нема никој друг да ги извади од калта. Во најавите го спомнував скокот како нивен главен проблем, ама испадна дека е тоа само дел од нивната мака. Со таа игра која играа сабајлево, не верувам дека можат да ги добијат двете дома. Т.е. со таква игра не добиваат ни една дома.

И уште нешто за Чонси, две средби по ред човекот нема загубена топка, а има 68 поени и 12 асистенции плус шут за три од 12-15!
ПС: Орландо изедначи, Двајт си ја доби наградата, па имаше мизерна партија пред да направи шест лични.

ПС1: Како да изненади некого тоа што Дерик Роуз е Руки на Годината…или па Џејсон Тери најдобар Шести. Конгретс на двајцата.

Како прво, Боро, сега јавно, фала друже за пасот за НБА бродбенд, каква ствар, посебно за у кабина.

Сабајлево, колку што бев во можност изгледав делови од сите три средби од синоќа и нормално дека најдолго се задржав на единствената која стварно беше неизвесна до самиот крај и на која атмосферата беше како да се игра во некое европско фудбалско дерби, па можеби и подобра и од тоа.

Додека во Ел-Еј и нивната типична холивудска, лигава летаргија, со нон-стоп покажување на познати фаци кои таму повеќе дошле да се сликаат, отколку да гледаат баскет, Лејкерси рипнаа на 2-0 пред патот за никому омилениот Солт Лејк Сити. Момците на Слоун беа, ама некако како да не беа во игра цело време. Се додека пред крајот Коби не заигра како Коби, иако Јута остава впечаток дека малку им фали да добијат барем една или две во оваа серија. Тоа малку веројатно се вика Мемо Окур, кој е очигледно дека недостига во рекетот.

Не дека Мемо нешто многу време поминува таму, ама со оглед на предноста која во висина ја имаат Лејкерси и тоа дека мора да игра еден Колинс заради тоа, Јута трпи. Посебно трпи и Дерон, кој не може да асистира до осамениот Мемо кога овој ќе се извади на слободно или на па на три. Со тоа би го вадел и Бајнам или Гасол надвор, вака, Јута е оставена на прениските Бузер и Милсеп да се борат со Пау и Бајнам.

За Кливленд и Детроит уште помалку. Пистонси едноствано не можат да се носат со Кавси и ќе биде интересно да се види што ќе се дешава во Детроит. Дали гордата публика и она нивното Deeeeeeetttrrrrrrroooooooooiiiiiittttttt baaaaaaaaaaaasssskkkkkkkkketballlllll барем ќе им донесе една победа. Леброн играше колку треба, што е страшно, но уште пострашно е тоа што Кливленд сега, за разлика од пред година или две е вистински тим.

И на крај Портланд, Брендон Рој и атмосферата во Роуз Гарден. Фантастично. Исто како и нервозниот финиш кој не им даде мира на сите во арената до задњата секунда. Кривец за тоа е Арон Брукс, кој погодуваше од секаде во задњите секунди. Секоја чест за Аделман што имаше храброст да го откачи првиот плеј Алстон на сред сезона и улогата на плеј, иако дечкото многу не игра плеј, да му ја даде целосно на неискусниот Брукс. Како само ги нервираше сите во арената на крај.

Но, не беше доволно за нова победа, а кривец за тоа е Рој, кој покажа што е лидер. Тој и Ламаркус Олдриџ (уште не ми се верува дека Булси се откажаа од него заради Тајрус Томас) за разлика од првата средба ја презедоа одговорноста врз себе кога беше најпотребно, посебно Рој на крајот и уште повеќе ја здивеа и онака дивата публика.

Е сеа, дали оваа победа менува нешто многу кај Рокетси, ќе видиме во Гејм 3. Блејзерси избегнаа дупка од 0-2, а Артест покажа дека и не е некој Рој-Стопер, ко што изјавуваше, плус, неговите луди шутеви за три ама ич не им користат на Рокетси. Јаоза ќе мора да биде подоминантен во следните средби, а истото се однесува и за Скола, чиј дуел со Олдриџ делува дека е клучен за оваа серија. На плеј Блејк не може да се носи со Брукс. А она малоно, Вон Вејфер (а не Валфер, ко што видов негде) бесно едно.
Уствари, Хјустон е страшно чудна екипа која не би можел никако да ја дефинирам. Не е дека имаат некакви шанси да ги изненадат Лејкерси ако ги поминат Блејзерси, ама се  чудни. Тотално чудни како тим.

ПС: Честитки за Двајт Хауард – најмладиот Дефанзивец на Годината во историјата на НБА. Ајде сега затвори го тоа рекетот за Сиксерси и натерај ги и другите околу тебе да играат одбрана.

ПС2: И Мајк Браун си доби награда, која искрено јас не би му ја дал, ама, ај ете, најдобар скор, итн, итн…иако некои тренери повеќе ја заслужија.

ПС3: Дикембе го повреди коленото сабајлево, оставајќи ги Рокетси без бек-ап центар. После мечот изјави дека ја завршува кариерата. А беше во цутот на младоста. Штета. Веројатно единствениот играч чиј број на дрес одговара на годините.

Каков луд финиш во Бостон. Пак. Овој пат дедо Ален не дозволи нов шок за шампионот и покрај одличната партија на Бен Гордон, кој даде се од себе Булси да поведат со 2-0. Се надевам дека Дени Ејнџ не ја гледал Гејм 2, зошто тоа би значело враќање во болница за него.

Оваа тројка на Реј значи многу за Бостон, кој лесно можеше да падне во голема дупка пред двете средби во Чикаго. Не дека сега работите изгледаат многу подобро за шампионот, но барем во гости одат со 1-1 и надеж за рибрејк. Ама, за такво нешто да се случи ќе треба да бидат многу подобри од овие задњи две средби, а гледајќи ги не знам дали се способни да се надигруваат со младите Булси.

Нормално, искуството би можело да биде пресудно, но без Гарнет, една од најдобрите одбрани во Лигата е далеку од тој статус. На првата средба Дерик Роуз имаше свое шоу, а на вторава Гордон. И додека од нив двајца може пак да се очекуваат, може не до толку импресивни партии, ама сепак стандардни, не очекувам Глен Дејвис пак да експлодира, можеби Поу или некој друг, кој знае.

Факт е дека за да слави во Чикаго на Бостон му треба Пол Пирс, оној Пирс од ланскиот плејоф кој се носеше рамо до рамо со Џо, Леброн и Коби. До сега Пирс ја спие оваа серија играјќи онака како и што изгледа, како флегма. Некој ќе мора да го разбуди.

И пак, секоја чест за партијата на Рондо, кој некако остана во сенка по 28 поени на Реј во второ и сите оние клач тројки. Рондо на крај имаше 19п., 12ск., 16ас., 5 украдени со само две загубени топки. Од следната сезона во Бостон ќе мора да направат нов слоган: The Big Four.

ПС: Од Спарси и очекував лесно да изедначат на 1-1. Поп не би дозволил Далас два пати по ред да слави сред Аламо. А не дозволи ни Паркер.

Мора слика кога НБА не дава веќе клипови. А баш убаво ја збибери Игудала, онака за целосен камбек на Сиксерси. Ја изгледав само прва четвртина, но во тие 12 минути видов доволно. Иако Орландо направи разлика после тоа, јасно беше дека Орландо има проблем. Проблем за кој имам пушувано тука доста, а тоа е немањето на играч кој ќе повлече како и немањето играчи кои знаат што значи да се игра плејоф.

ЕВЕ ГО:

Па, најгласниот и најголемиот борец кај нив седи на клупа и личи на Рон Џереми, јас не знам кој друг во тој тим игра со некој посебен интензитет или глад за победа.

Џабе им се 20-20 партии на Двајт, па макар и ги поминале Сиксерси, кога некако ми немаат душа како тим. Се е некако лежерно, не знам, може тоа од Двајт се пренесува на другите момци. Е сеа, дали Хидо и Луис се доволно опоравени, не знам, ама тоа не е ни битно. Битно е дека Сиксерси продолжија со крадење на предноста на домашниот терен уште во првата средба, тренд кој го почнаа Булси во саботата во Бостон.

Е сеа, Атланта и Денвер очигледно не се Орландо. За победата на Хоукси, колективната, нема многу да пишувам, да не ги урочам, иако како одиграа сабајлево јасно е дека се многу поквалитетен тим од Мајами. Баш заради она што го покажаа Сиксерси на Флорида и она што му се деси на Мајами во Атланта цело време посакував во прва рунда Хоукси да играат со Хит.

Колку само време помина Џош Смит во воздух и со главата до обрач.

Во Денвер пак, Чонси уште еднаш ја покажа неговата огромна улога во пресвртот кај Нагетси, кои од генгста тим станаа ТИМ. Уште го имаат тој генгста елемент, ама се тоа е сега посмирено, под контрола и се поради Чонси. Настрана тоа што погоди осум тројки човекот, а и не му даде многу да се изнаигра на Крис Пол.

Јасно е дека Пол до крајот на оваа серија ќе даде се од себе да ги одржи Хорнетси во игра, но не гледам како и со кого. Сабајлево и Дејвид Вест беше беден, а за остатокот од тимот и нивната подготвеност веќе пишував во најавата.

За Лејкерси нема што да се пишува, Коби и ко. одиграа таман колку треба. Дерон е милина за гледање и Јута даваше се од себе на моменти, ама толку им е силата. Мемо секако дека ќе помогнеше, ама не верувам до толку за да направат изненадување. Паметен човек е Џери Слоун, кој си кажа уште пред да почне серијата дека немаат никакви шанси.

И што беше она од Кириленко во контра против Коби? Па на таков играч ли му се плаќаат милиони, да нема муда да се дигне на куцање, макар и бил залепен? Не ми се веруваше кога видов како наместо да отиде машки, овој пробува некој пас да извади надвор, а веќе се дигнал на двочекор.

Жива мизерија. Затоа никогаш не ми се свиѓал како играч. Убаво му ја спука у фаца Берон пред две сезони.

Ах, плејоф. Колку и да анализираш, мислиш дека нема шанси да се случи нешто или пак веруваш дека голем играч не може да утне слободно фрлање за победа, тоа ќе се случи. Или пак дека еден руки ќе успее да му земе скалп на шампионот, без разлика што Бостон е без Гарнет. И тоа не да му земе скалп, него да ги натера Селтикси да не знаат кај им е главата. Карим доби друштво како единствен дебитант кој забил 36 поени во својата прва плејоф средба. Арно ама, Карим си беше Карим уште пред да стапне во НБА, човекот за кој се менуваа правилата.

Дерик Роуз, и да не повтори ваква партија од 36 поени и 11 асистенции, докажа дека нема друг кандидат за Руки на годината, но и докажа и избаци на површина многу други работи на кои шампионот ќе мора да поработи до следната средба, а после и до патувањето за Чикаго. Без Гарнет рекетот на Бостон е шетња за Роуз, кој со Рондо имаше фантастичен дуел на два суперсонични млади плеја кои со години би требале, заедно со Девин Херис, да бидат главни на Истокот.

Како само ги пробиваше и положуваше со која сака рака, па згора на тоа и си погодуваше слободните. Смирено, како ветеран, тоа најмногу ме импресионираше. На крајот на полувремето и после средбата, дечкото беше мртов ладен, смирено и скромно даваше изјава “….јес, мем“ и си замина во соблекувална. Како да не остварил голема победа со Булси и како да знае дека има уште.

За Бостон, тие ја одиграа најлошата можна средба и пак беа на чекор до победа, само што овој пат Лепраконот не беше на нивна страна. Знам, на секого му се случува да утне така големо слободно како на Пирс, слободно кое ќе значеше победа во задња секунда за Бостон, но реално, Бостон не ни заслужи да победи. Шампионот беше нервозен, Гарнет џабе ги бодреше од страна, а Реј Ален имаше вечер каква не памтам да имал последен пат. Далеку од тоа дека работите се готови, ама сега Селтикси имаат голем притисок врз себе за втората средба, а и веќе ја немаат таа предност на домашен терен.

Џабе Гарнет редеше маици…
Во основа отварањето на плејофот не беше некоја кошаркарски квалитетна средба, ама резултатот, интересниот финиш и нормално, Дерик Роуз, ја направија вистинско отварање на се она што ќе следува.

* * * * * * *

* * * * * * *

Следните две не ги гледав, нормално, ама потврдија дека некои работи, Барем една   Дека Џош Хауард може да биде џокерот во серија за Тексас. Од тоа кое свое лице ќе го покаже Хауард, ќе зависи и лицето на Далас. Сабајлево беше добро за дружбата на Дирк, која покажа дека формата со која ја завршија сезоната само ја пренесоа во плејофот. Од друга страна, Спарси покажаа дека се стари и дека им фали Ману, и тоа многу.

Е сеа, мојата тероија за младоста малце ќе почека. Хјустон ги згази Блејзерси сред Портланд и сега се тие со предноста на домашен терен, исто ко и Далас, но некако ми е уште рано да прогнозирам било што за оваа серија. Можеби причината за сите неуспеси на Хјустон стварно да ти бил Трејси.

Него Јаоза….24 поени за 24 поени. 9-9 од игра. Се во прво полувреме!