Равенствата од насловот прозилегоа од синоќешниот интересен репертоар од 9 утакмици во кои Cleveland ги збришаа Dallas, а Енко ме доби во меѓусебниот дуел. Успеав да ги „закачам“ со мали прекини поради „нормалниот“ net тие две, плус Toronto – Chicago, па следува мал осврт на тоа што се случуваше, хронолошки.

Dallas во дуелот започнаа страшно и се доби впечаток во втората четвртина дека враќањето на Kidd, и покрај back 2 back лошата шутерска вечер на Dirk, ќе ја направи разликата во однос на претходниот дуел со Denver. Но, се покажа дека Cavs се повеќе од само Lebron и не само што направија пресврт туку и си го избришаа паркетот во Quicken Loans арената со Mavs-и, со што направија сигурен исчекор кон освојување на предност на домашен терен низ целиот playoff, како и добивањето на MVP титулата за нивниот лидер.

Правилото од лани дека MVP на сезоната треба да биде најдобриот играч во најдобриот тим во подобрата конференција, овојпат не верувам дека ќе важи заради тоа што Cleveland веќе срушија неколку клупски рекорди, а и направија поголем напредок од Lakers во однос на минатата сезона.

Но. тоа ништо нема да значи за Lebron & Co. ако не ја земат титулата или ако испаднат рано од playoff-oт, а искрено според игрите што ги прикажуват сезонава, во кои многу се трудат по секоја цена да ја добијат секоја можна утакмица, многу наликуваат токму на Dallas од 2007 година кога со убедливо најдобар скор испаднаа од you know who.

Не верувам дека тоа ќе се случи во прво коло пред се поради квалитетот на екипите од истокот кои се пониско рангирани на playoff листата, но во второ коло може да налетаат на многу незгодните Miami или Atlanta, која синоќа и стави крај на успешната серија на гостувањата на Lakers.

Lakers (се уште најдобриот тим на гостински терен во лигата) сами си се криви што се ставија 2 победи позади Cavs поради летаргичните игри кои ги прикажуваа против многу послаби противници, поготово на домашен терен (сетете се само на Charlotte и Philadelphia), додека со поразот синоќа нивниот импресивен гостински поход воопшто не губи од сјајот, едноставно се поклопија многу работи (лош процент на шут од поле на речиси сите освен Gasol, катастрофална прва четвртина, MIKEdon BIBBYnelson-, …), а и Atlanta не е воопшто наивен тим како претходно спомнатите. Подоцна зенот даде изјава дека веќе дигнале раце од трката за 1st overall, и дека ќе гледаат да ја темпираат формата за playoff, но никогаш не се знае until the fat lady sings.

Шутот на Bibby бетер од оној на Don Nelson од финалето 1969

Најинтересно беше во Торонто каде Raptors си дозволија продолжение против Чикаго. Констатацијата дека „си дозволија“, е потполно на место бидејќи синоќа личеше дека Toronto е екипата која не сака да го пушти осмото место на западот, а противникот е оној кој има само минимални теоретски шанси + некое чудо да се случи па да влезе меѓу најдобрите осум на истокот.

Ако се погледне вчерашниот дуел (изземајќи го колапсот на одбраната во последната четвртина кога им подарија OT на Bulls), и ако се потсетиме на стартот на сезоната, тогаш просто е неверојатно дека Raptors нема да ги гледаме во постсезоната на разводнетиот исток. Но повредите на Bosh, Bargnani (и покрај повредите, многу напредна во играта сезонава), Calderon (22 – 19 синоќа) и лошото водење од клупата си го сторија своето.

Сепак ако ги задржат овие тројца, плус матриксот, кој одлично се вклопи после екскурзијата во Miami, а и „носачите на цигли“ како Mensah – Bonsu (испошкртав додека да го погодам името), кој ме воодушеви со борбеноста иако нема многу кошаркарско знаење, можат да бидат многу опасни догодина.

Момент што не го сконтав од утакмицата, а и не видов убаво на кого се однесува заради азиските коментатори и нејасната слика, беше кога на некоја „ѕвезда“ од првиот ред, обезбедувањето му ја одзеде кесата, пардон, вреќата со пуканки. Не знам по која основа, најверојатно била преголема за да седи на прв ред

Рикеп Toronto – Chicago

Од останатите утакмици за издвојување се победата на осакатените но жилави Hornets против Spurs, каде ни Ману не успеа да го спречи дозамрсувањето на борбата од втората до седмата позиција на западот, како и дефинитивното закопување на надежите на Shaq дека ќе ја избегне својата прва сезона без учество во playoff-от, од страна на најслабиот тим во NBA.

Уф, колку не можам да пишувам. Ама, викам, ај да удрам еден пост од кабина.

Пошто овој период во НБА понекогаш знае да биде екстра интересен, а понекогаш па тотално монотон, а за жал се дешава второво, викам дај да го видиме барем на слика момакот кој ќе биде прв пик на следниот драфт. Има и видеа по ЈуТјуб со неговите атрактивни куцања.

Јас Блејк Грифин за прв пат го заприметив пред некое време на оние МекДоналдс турнири за најдобри средношколци кога ја освои титулата за најдобар забивач. Солиден беше и на главниот меч, но барем тогаш не одаваше некој впечаток дека ќе стигне до тоа за него да се зборува како за сигурен прв пик еден ден.

Сепак, неговиот напредок, како и разводнетата конкуренција на колеџ го ставија дечкото во таква позиција. Е сеа, негова несреќа е што ќе заврши во тим како Кингси, Клиперси, Тандер, Мемфис или Визардс, екипи кои во добар дел немаат играчи од негов профил.

Некои според агресивноста и атрактивноста во играта го споредуваат со Амари, додека има такви кои во него гледаат млад Чарлс Баркли или пак до некаде и играч од типот на Бузер, што и не ми е некаква споредба.

ПС: Знам дека трае борба за осмото место на Западот, каде навивам за Феникс, како и за распоредот од 2-8 во истата конференција, а слично е и на Исток од 5-8, ама некако нема драж во таа борба.

Леброн и Кавси се сетија на финтата со сликањето, па Шек, како и секогаш, реши да не остане покус…

“Everybody always talks about LeBron’s weak intro, so I challenge LeBron to intros. Alright? So he does his little camera thing, we did our bowling thing, we’ll let the people decide. If he changes his intro, then I’m going to change my intro.”

“I’ve got 100 million intros in my abdulla oblongata,” O’Neal said.

Не можам да ја гледам МакНБА без пост толку време. Ни ова не е некој пост, ама да не е без ич, еве го Џо како дел од новата НБА кампања пред старт на плеј-офот. Знам дека има клипчиња и со Коби, Леброн и Вејд, а ќе има и други, ама и знаете зошто го ставам баш Џо.

ПС: Слушам таму паѓа снек…

Двејн заслужува барем слика, ако не и поголем пост, за кој, за жал, сега немам време. Дечкото се стави во секој можен муабет, што не е лесна работа со оглед на сезоните кои ги имаат Кавси и Лејкерси, односно Леброн и во нешто помала мерка статистички – Коби. Плус, некако стана специјалист за следење во чекор на другар му од Кливленд, па откако Леброн имаше серија од три меча со трипл-дабл кои ги зачини со 51 поен во Сакраменто, Вејд ја попари Јута (во 3 продолженија) со своја 50-ка, на која само една асистенција и фалеше да стане трипл-дабл.

Овој пост го ставам и како некоја моја одјава од МакНБА, барем за некое време, кое се надевам ќе биде доста кратко. Оние кои се со МакНБА подолго, знаат дека слична пауза имав летово. Ова е уствари иста таква пауза, само што таму каде што ќе бидам сега ќе имам Нет, па може и да ме има од време на време. Како и да е, Шеп, кој е зафатен со академските обврски, ќе проба колку може да одржи чекор со НБА дешавките. Бидете така…

Кој да верува дека Јариќ ќе биде дел од два поста во една недела. Но, тоа ти е кога нема ама баш ништо друго интересно во НБА.
Според SI, кој е сериозен медиум, нашиот пријател Марк-О Јариќ е обвинет од одредена женска личност за сексуален напад. Тоа се случило во Филаделфија, каде Гризлиси гостуваа на 11 февруари, а и денот претходно го поминаа таму. Инаку, како што е познато, Марк-О три дена покасно на Валентајнс Деј, т.е. ја побара за жена (и она му кажала – ДА) Адријана Лима. Е сеа, по она американското – Невин додека не се докаже дека е виновен, Марк-О е нели, невин. Ама, доколку се докаже дека има нешто во целава работа, е па тогаш Марк-О брате, стварно од најсреќен човек на светот стана најголемиот кретен на светот.

А кој знае, можеби целава работа е поврзана со онаа друга невиност, таа на Адријана, со која оваа цело време се гордее.

Факт е дека сезонава е целосен камбек на старите суперстар позиции на Вејд, кој е единствен кој ќе биде спомнат во евентуалните МВП дискусии покрај Коби и Леброн. И можеби Двајт. Мечот со Чикаго беше само уште една потврда на тоа, а посебно тројката за победа и 48 поени, 12 асиста, 6 скокови, 4 украдени и 3 блокади.

Иначе, во последниве 23 години само еден човек имал најмалку 40п.,12ас. и 3бл. и тоа Мајкл Џордан. Партии пак од по 48 п и 12ас. во истиот тој период имале само двајца: Лери Бирд и, пази сеа, Стефон Марбери.

* * * * * * * *

Ако е нешто, тогаш за мене овој фаул е – тотално непотребен. На толкава разлика и во таква фаза од средбата стварно нема потреба од такво нешто. Факт е дека е нешто поблага верзија од онаа на Глен Дејвис над Варежао од петокот, фаул кој од втор беше преоценет како фаул од прв степен од страна на Лигата, иако требаше да си остане на втор степен.

Знам дека за Ариза некои од вас ќе кажат дека само направил погрешна проценка при обидот за блок, ама не се битни проценките, туку последиците кои настануваат по нив.

Мене лично повеќе ми смета реакцијата на Ариза после фаулот, а изгледа истото го мисли и Рој:

“I wasn’t as mad until I seen Trevor’s reaction to the foul,” said Brandon Roy after Portland’s win.

“That’s what sparked everybody. That’s a tough foul, but don’t start acting tough after you draw a hard foul like that. That’s what I was more upset about, more than the foul. That’s the maddest I got in a while,” Roy added.

“I usually try and keep a cool head about it, but he (Ariza) started bucking about it and I was upset because my guy is laying there on the ground and you’re talking trash. I was pretty upset about it.”

* * * * * * * *

За крај, свака част за Пол Пирс кој во неделата стана трет стрелец во клупската историја на Бостон. Да беше некој друг клуб немаше да биде некоја посебна фора, ама Селтикси се познати по тоа дека нивните ѕвезди целите или речиси целите свои кариери носеле зелено. Ова е актуелната топ тројка на Бостон, откако Пирс го помина Поглавицата на трето место. Како стојат работите, Хондо е сигурен прв, ама Лери и тоа како е достижен за Пирс.

1. John Havlicek – 26,395
2. Larry Bird – 21,791
3. Paul Pierce – 18,248

Уф, од кога немам ставено Фотка на неделата. Колку време помина можеби би било подобро да биде Фотка на месецот. Како и да е, не можев да ги игнорирам лепотаниве на сликава кои многу лесно би можеле летово да се спакуваат и следната сезона да си се вратат во Европа. За во НБА и онака не се. Никогаш не ни биле.

Она што ме натера да ги ставам баш Дарк-О и Марк-О не е свршувачката на вториов со Лима, него фактот дека се дел од еден од најслабите тимови во лигата каде поради своите квалитети не успеваат да се изборат ни за солидна минутажа. Всушност, двајцата заедно имаат просек од 8.5 поени по средба, а заработуваат комбинирани 13.5 милиони. Лепота.

Кога сме кај типовите кои ама ич не си ги заслужуваат милионите, тука секако дека се и Бен Волас (14.5 мил.) и Кенјон Мартин, кои се пример за тоа што значи да имаш екстра менаџер, а да си чист кошаркарски просек, или па дури и потпросек во некои случаи. Во оваа категорија се и Марк Блонт, Ден Гаџурич и Назр Мохамед, кои за ама баш ништо освен седење на клупа заработуваат по најмалце 6 милиони.

Во истиов муабет, ама меѓу оние со многу поголем талент се убацуваат и Ајверсон, Џермејн и Трејси, кои би требало да бидат многу подобри за оние преку 21 милион кои ги лапаат сезонава. Поединечно.