Многу добро познато на редовните посетители на МакНБА е дека од моментот кога разбрав дека Чикаго го потпиша Бен Волас за 60 милиони за четири години почнав тој потег да го нарекувам како еден од полошите во последнава деценија. Како се одвиваат работите во втората сезона на Бен во Булси, сосема е јасно каква глупост направи Пексон со Бен пред две и пол години. (Рака на срце, го нарекував и сметав дека Бен е преценет и уште кога беше дел од Детроит).

Но, она што го гледам оваа сезона посебно, а најдобро го илустрира сликата погоре, е падот на некогашниот Нај-Дефанзивец во НБА, (иако типот никогаш не беше нешто многу високо) на самото дно. На времето луѓето на своја одговоронсот влегуваа во рекетот и се соочуваа со Волас. Сега тимовите ја користат секоја прилика да го нападнат типот. Покрај Чилдрес на фотосот, тоа најдобро го покажа и Еди Кари во победата на Никси сред Чикаго минатата недела кога Ајзеа во клучните напади одеше токму преку својот центар кој беше чуван од Волас. На времето тешко дека некој во решавачките напади ќе одеше преку играчот чуван од Бен, но тоа е само минато.

Муабетов ме носи до една друга ствар, која некако се запоставува во секој муабет за Волас. Тоа е важноста на имањето квалитетни соиграчи дефанзивци за самиот ти да бидеш добар одбранбен играч. Волас во Детроит ги имаше Рашид, Мекдајс, Принс, Чонси, Рип и хантер, кои сами по себе се ликови кои нема да дозволат лесни поени. Кога играш со момци со таков пристап, и самиот ти стануваш добар во тој елемент. Кај Бен тоа значеше и титула за Нај-Дефанзивец. Пистонси и по неговото заминување не се ништо послаб одбранбен тим, што кажува многу за нив како екипа, но и за не толку битната улога на Волас.

Факт е дека веќе никој не се плаши од Бен Волас, кој стана една од поголемите смешки во лигата. Веројатно тоа е цената која ја плаќа за милионите (поточно 10 повеќе) кои ги заработува во Чикаго, наместо во Детроит, каде беше сметан за подобар играч од што е поради гореспоменатите момци од тимот на Флип.

Да не зборуваме за негативниот ефект кој договорот на Бен го има врз другите играчи во Чикаго (Денг и Гордон), кои заработуваат само трошки од тоа што незаслужено го добива Бен. И за тоа имав во еден претходен пост.

ПС: Иначе, намерно не ги спомнувам многу-многу Хоукси сезонава. Да не ги избаксузирам случајно во нивната најдобра сезона по доста долго време.

17 победи во последните 20 средби!

Прво место на Западот после два и пол месеци игра со скор 26-11!!!

Кој би рекол, посебно после летото поминато во постојани шпекулации за трејд на Коби и за неговото задоволство во Ел-Еј. Во последниот број на ЕСпорт имав поопширен текст за тоа зошто Лејкерси играат добро сезонава, а во кратки црти тоа е новиот Коби или поточно, новиот пристап на Кобстерот на тимот, соиграчите и на триаголникот на Зенот…

Сега, после веста за двата месеци пауза на Бајнам, Коби веројатно ќе мора почесто да личи на ланското своето издание, а тоа го најави и дуелот со Соникси. Не знам зошто, но мислам дека и покрај повредата на Бајнам ќе бидат ОК. Веројатно поради Фил.

Пет победи по редм двете задњи над Бостон, тимот со најдобриот скор во лигата. Со свој скор од 20-16 се наоѓаат на 4, место на Истокот до кое стигнаа без својата прва ѕвезда Аринас. Мислите дека се боњи тим со или без него? И, мислите ли дека Лејкерси уште си маваат глава во ѕид што го дадоа Батлер за Квами Браун?

Еден од тандемот Батлер – Џејмисон мора да се најде во Њу Орлеанс!

18 победи во последните 20 средби!!!

Јас не знам за подобра приказна оваа сезона од Блејзерси, кои од еден од најслабите тимови во лигата по веста за повредата на Оден, се трансформираа во тим со кој никој не сака да игра и тим кој од декември навака буквално гази се пред себе.

Неколку победи по ред можат да се нарекуваат случајност, но 18 во 20 меча е знак на квалитет и зрелост на најмладиот тим во лигата. Зрелост постигната со откачување на неколку надувани егоа кои после секоја партија од 30 поени и 15 скокови мислеа дека го фатиле Господ за муда…

Сега сите се прашуваат дали Портланд може да биде плеј-оф тим. Тоа не е случајно.

За ол-стар петорките он-лајн може да се гласа до крајот на неделава, а јас покрај првиот пат, гласав уште еднаш пред некои десетина дена, а ова е моето трето ливче. До крај мислам да гласам уште еднаш, и тоа пред самиот крај на гласањето. Иако е веќе јасно кои ќе бидат стартерите, некои од тие момци, посебно Трејси Мекгрејди (фала многу, Кинези!), дефинитивно нема да си го заслужат местото во Њу Орлеанс. Но, секоја година е така, така да ништо не ме чуди. Исто како што секоја година има понекој (најчесто од помладите играчи) кој ќе извиси поради себичноста на тренерите да му го дадат својот глас.

Има неколку позиции за кои е доста тешко за да се донесе одлука дека еден играч заслужува да се најде во првите пет пред некој дург, а тоа е посебно случај на втората бековска позиција на Западот (ако се земе во предвид дека Коби е сигурен и дека 100% заслужува да биде стартер). Јас до сега еднаш гласав за Нешти, еднаш за Пол, и сега пак се решавам за домашниот плеј, иако е јасно дека нема шанси да биде во првите пет. Ако се гледа реално, и Берон Дејвис, како и Ален Ајверсон заслужуваат да се најдат во Њу Орлеанс. А зошто не и Брендон Рој?

Иако е јасно дека на Западот стартери ќе бидат Гарнет и Вејд, барем од она што го гледам од нив до сега, а во случајот на Џо – и тимот, јас на ова ливче по прв пат им давам предност на Џо и Џејмисон, кои за разлика од Вејд ги одржуваат своите тимови во игра за место во плеј-офот. Тоа во случајот на Џејмисон е поизразено со оглед на тоа дека Визардси веќе подолго време се без Аринас, па пак имаат позитивен скор.

Јао ги претрка Кејмн и Амари, чисто ради тоа што самиот покажува дека е многу покорисен за тимот од Трејси, додека Бузер и Дирк си заслужија место во првите пет на крило пред Данкан и Кармело, за кои гласаат речиси сите (вон Германија). Кид, Леброн, Хауард и Коби се такозвани – но брејнер.

Како да се постигнат 50 поени од вашите три плејмејкери од 20 обиди од игра без ниту едно слободно, а со 27 асистенции?

Прашајте ги Хорнетси против мизерниот Мајами. Зналац ја спомна партијата на Боби Џексон со Хит, но не е само тој за пофалба. Тоа го заслужуваат сите тројца организатори на играта на Њу Орлеанс во лесната победа над тимот на Залижаниот од петокот вечерта.

Chris Paul, 7-7 FG, 2-2 3FG, 16 поени и 16 асистенции

Bobby Jackson, 9-9 FG, 7-7 3FG, 25 поени и 4 асистенции

Jannero Pargo, 4-4 FG, 1-1 3FG, 9 поени и 7 асистенции

Ова е доволен доказ за тоа зошто Хорнетси се во борба за врвот на силниот Запад од самиот старт на сезоната, како и за тоа колку е бедна одбраната, ако воопшто ја игра, на Мајами.

Кевине, што му направи на човекот…

Линков веројатно ќе биде поправен во следниве неколку минути, ама сеирот останува документиран засекогаш…Прочитајте го текстот до крај.

Муабетов за тоа како девојка му на Бош е главниот виновник за ѕверската партија на Леброн во последната четвртина против Репторси можеби е малку смешен, ама по се изгледа дека има нешто во целата прича, посебно по гледањето на клипов во кој Леброн како најзаслужна за будењето на ѕверот ја издвојува девојка му на Бош, која заедно со братучетка и цел меч мрчеле и мрчеле и мрчеле…се додека Леброн не решил да ги заќути. Задача која во никој случај не е лесна кога зборуваме за женска особа, камоли за црнкиња.

Одредени медиуми спомнаа дека и повредените Ти-Џеј Форд и Дерек Мартин биле дел од дружбата која го боцкала Леброн. Лекција која ваљда ја научија.

По поразот и 24 поени на Леброн во последната четвртина, Бош имаше само кртака порака за девојка му:

“She’s free to do what she wants,” Bosh said of his No. 1 fan. “But I said, ‘Don’t talk to LeBron any more.’

Со мало задоцнување, еве го текстот кој Бојан ми го прати уште лани, а се однесува на Вечитата девица – Еј-Си Грин. Искрено, не знам од каде мотив да се пишува за лик како Еј-Си, ама нема да навлегувам во мотивите:)…

1192 одиграни утакмици по ред (19.11.1986 против Сан Антонио – 18.4.2001 против Орландо)

Да ми каже некој дека у тимот на Лејкерс од 2000 што ја освои титулата против Индијана (јез да ја освои веќе Џејлблејзерси коа ги тепаа, али за тоа у друга прилика) дека имало играч што бил и во тимот кога 1987 ја освоија титулата против Бостон (4-2), или би го прогласил луд, или ке помислам дека можда мисли на коментаторот 50 години што е у Лос Анџелес. Али на кој да му текне на Еј-Си Грин покрај симболите на тие титули Џабар, Меџик, Ворти и Шек, Коби и Рајс. Тоа што не ни текнува на него уопште не значи дека не придонел за тимот или пак дека не вреди да се пишат два-три збора за него.

Роден 4.10.1963 у Портланд, после завршувањето средно во средното Бенсон Политекник, се запишува во локалниот колеџ Орегон Стејт кадешто беше несомнено најголемата звезда во своето време таму, завршувајќи како втор во скокови и четврт во поени во историјата на овој колеџ. Во последната сезона има просек 19.1 поени и 9.2 скокови по натпревар, доволно за да биде избран во третиот тим на најдобри колеџ играчи во Америка.

Шампионите од 1985, Лејкерс, го бираат како 23 пик на драфтот 1985, што можеби беше добро за неговата кариера бидејќи не беше под притисок да го подобри тимот. Во неговата втора и трета сезона, 1986/87 и 1987/88 Лејкерс бек ту бек ја освојуваат титулата бележи просек од 11.1 поени и 8.2 скока по натпревар како и шут од поле поголем од 50%. Во сезоната 88/89 е избран во вториот одбранбен тим на годината а во 1990 е избран за стартер на западната конференција на Ол-Стар натпреварот во Мајами. Вредно за спомнување е дека во 1992/93 е на четврто место во лигата со процент на реализација 53.7%. Во 1989 и 1991 со Лејкерс губи во финалето од Детроит и Чикаго соодветно.

На почетокот на сезоната 1993/94 потпишува со тогашниот вице-шампион Феникс Санс кои со тоа мислат дека го напраиле мозаикот за титулата. Токму во таа сезона бележи кариир хај од 14.7 поени по натпревар како и солидни 9.2 скока во просек. Сепак у финалето на западот губат од Хјустон и Д Дрим во 7 утакмици. Наредната сезона пак бележи добри бројки од 11.2 поени и 8.2 скока за во наредната да доживее голем пад во играта со мизерни 7.5 поени и 6.8 скока во просек.

Во 1996, после периодот во Аризона следува преселба у Далас заедно со Финли, Кесел и пик од втора рунда од драфтот 1997 или 1998, а во Феникс доаѓа Џејсон Кид, Тони Думас и некој Лорен Мејер. Во Далас беше прв скокач во тимот на 30 од 56 утакмици што ги изигра таа сезона. Во наредната сезона поставува НБА рекорд со играње на 907 утакмица по ред на 20.11.1996 против Голден Стејт, надминувајќи го рекордот од 906 на Ренди Смит.

Во сезоната 1999/00 се враќа во Лејкерс кадешто ја освојува својата трета титула во финалето против Индијана.

Последната сезона ја заврши со тренерот со кој ја започна својата кариера Пет Рајли, овој пат во Мајами. Почнувајќи само еден од 82 натпревари, ја заврши својата кариера со поразот од 3-0 во првото коло од Шарлот.

- Во 2003 беше примен во Спортската хала на славните во Орегон.

- Неговите иницијали Еј-Си (А.С.) не се скратеница за никое име.

- Длабоко религиозен, официјално изјавувајќи дека ја почнал и завршил својата кариера како девица.

Лични рекорди (во еден натпревар):

Поени: 35 против Сакраменто 15.1.94

Скокови: 20 против Клиперс 9.1.96

Асистенции: 8 против Лејкерс 11.11.97

Украдени: 6 против Кливленд 13.12.87

Банани: 5 против Сакраменто 12.4.86

Минути: 53 против Далас 12.1.96

НБА Рекорд: 1192 одиграни утакмици по ред(19.11.1986 против Сан Антонио – 18.4.2001 против Орландо) – Од тука и прекарот Ајрон Мен.

PS Фала до Никса и Димо што ме потсетија да пишам за овој играч!