Не знам како ретко кој низ нетот пропушти да го линка клипов или пак да спомне дека ова се случило. На кој и да оди очен лекар Еди Џонс, одма мора да почне да бара нов. Најчудното е што сите, од публиката, до Ејвори и коментаторите, се тивки. Веројатно и на нив не им се верува што се случува. Мене уште не ми се верува.
* * * * * *
Ова веднаш ме потсети на оваа случка од ланската сезона, за која исто така многу не се збореше.
Ретко кој пред стартот на сезонава мислеше дека Блејзерси ќе бидат некој фактор на Западот и дека цела сезона вусшност ќе биде едно големо чекање и спремање за дебито на Грег Оден на стартот на сезоната 2008-09.
После месец дена играње тие имаат скор 13-12 со одлична серија од осум победи по ред која не ја очекуваа веројатно ниту нивните најверни фанови. Причини за ваквата игра на Портланд, кој моментално е дел од осумте најдобри екипи на Западот има неколку.
- Порастот на самодовербата во тимот по неколкуте добри резултати во што најголема улога има тренерот Нејт Мекмилан, кој е трпелив со младите играчи, како и брзото созревање на Брендон Рој во лидер на тимот.
- Заминувањето на Зеко Рендолф летово во Њујорк, со што кај се отвори место за напредок на Ламаркус Олдриџ, него и Блејзерси добија и млад талент кој одлично се вклопува во нивната конценпција во Ченинг Фрај.
- Тревис Аутло, Џарет Џек и Мартел Вебстер како млади играчи кои имаат напредок во играта. Пред се Аутло, кој е едно од најпријатните изненадувања сезонава.
- Ротацијата на плеј. Ако немаат еден стварно класа плеј, Блејзерси барем имаат три доста добри организатори кои се надополнуваат еден со друг во Џек, Блејк и Родригез.
- Немањето проблем со судир на нечии ега, затоа што сите во тимот сакаат да се докажат.
- Неиграњето на Дариус Мајлс, кој сепак се уште им влече добар дел од селари-капот.
- Расчистувањето со Џејлблејзерси.
Кога се спомнува шампионскиот тим на Сан Антонио од 1999 сигурно ќе ви текне на Робинсон, Данкан, Ејвори Џонсон, по малце на Марио Ели и Малик Роуз ама скоро на никој нема да му текне на Шон Елиот. Но и тоа како заслужува овој играч неговото име да се спомнува меѓу еден од подобрите ол раунд играчи у деведесетите.
Роден 2.2.1968 во Аризона, Елиот имаше повеќе од солидна колеџ кариера на Универзитот Аризона кога во својата претпоследна сезона од колеџ баскетот имаше во просек 19.6 поени и 5.8 скока за во наредната уште повеќе да си ја подобри статистиката достигнувајќи во просек 22.3 поени, 7.2 скока и 4.1 асистенции по натпревар. Тоа беше доволно, покрај многу награди за колеџ играч на годината, Сан Антонио да го избере како трет пик на драфтот 1989. Иако помалку беше затемнет од страна на Робинсон кој истотака таа сезона беше дебитант (језда драфтуван 1987 Робинсон имаше две години обврска према морнарицата) сепак руки сезоната ја заврши со 10.0 поени и 3.7 скока по натпревар и место во вториот руки тим. Со константото подобрување на своите бројки дојде и повикот за настап во Ол-Стар тимот на западот во 1993 сезоната во која Елиот имаше во просек 17.2 поени, 4.6 скока и 3.8 асистенции по натпревар
Во наредната сезона пак беше дел од трејдот што го донесе Денис Родман од Детроит во Сан Антонио. По малиот пад во играта во Детроит во кој во единствената сезона со тимот бележеше 12.1 поени по натпревар следуваше интересна оф-сезона за Елиот. Летото 1994 беше трампан во Хјустон во размена за Роберт Хори. И кога цела работа беше скоро финализирана Елиот падна на медицинските прегледи при што пропадна трејдот и Детроиот пак го потпишаа за наредниот ден да го трампаат назад во Сан Антонио во размена за драфт правата врз некојси Бил Карли и втор пик од драфтот 97. Повторно назад во Сан Антонио се пронаоѓа себеси и бележи највисок просек на поени во кариерата во 1996 кога имаше 20.0 поени по натпревар (нормално уште еден Ол-Стар настап за Елиот).
Откако во сезоните 96/97 и 97/98 ке изигра само 75 натпревари, следуваше можеби не најдобрата за неговата статистика, но сигурно најдобрата за неговиот тим и неговата кариера. Играјќи ги сите 50 натпревари од лок-аут скратената сезона 1999 и сретнувајќи се со Портланд во финалето на Западот, се деси можеби најпрепознатливиот момент од неговата кариера.
При водство 1-0 за Портланд и губејќи од нив на домашен терен во втората утакмица од западното финале 1999 со 18 разлика, малкумина кој веруваше дека Сан Антонио ке ја направи интересна завршницата а камоли да тепа. Но со неколку мини-серии се доближија на 85-83 на 12 секунди до крајот и топка од страна. По уфрлувањето на топката од страна Елиот се утрча да ја прими топката на тројка од крило притоа избегнувајќи го Стејси Огмон да му ја украде. Откако се стабилизираше со нозете за да не згазне со петите во аут следуваше шут за три преку Рашид Волас и конечно топката влезе во обрачот давајќи му го на Сан Антонио првото водство на натпреварот 86-85. Резултатот остана така до крај и Сан Антонио изедначи на 1-1 што можеби беше клучно за понатамошниот тек на серијата и евентуалното освојување на титулата против Њујорк.
После таа сезона, сите натписи за Елиот во весниците не беа од играчки карактер туку за неговата трансплантација на бубрег, дониран од брат му Ноел. Со тоа стана првиот играч во НБА што успеал да се врати од трансплантација на бубрег (после него нормално и Алонзо). Последните две негови сезони беа повеќе препознаени по кам-бекот отколку по неговата игра. Се пензионираше на крајот на сезоната 2001.
- Рекорд во поени во натпревар: 41 против Далас 1992.
- Рекорд во скокови во натпревар: 17 против Хјустон 1992.
- Рекорд во скокови во натпревар: 12 против Денвер 1990.
- Рекорд во украдени во натпревар: 6 против Њу Џерси 1989.
- Играч на неделата што заврши на 27.12.1992 со просек од 27.3 поени, 6.3 скока и 6.0 асистенции по натпревар.
- Беше член на тимот на Америка за Светското првенство во баскет 1986.
- Во раните денови во Сан Антонио го викале Нинџа поради страотната одбрана што ја играл.
- Спортската сала во неговото средно школо го носи неговото име.
* * * * * *
Еве и како гласал Бојан:
Мајне ол-стар кандидатен, барем сега, иако како што имам неколку пати спомнато порано, уште е рано да се гласа за тоа кој треба да биде во првите пет на своите конференции. Kритериум за изборот на овие десет момци се чисто нивните огри оваа сезона. Ништо друго.
Да ги чујам вашите…
“I fight till I die. It’s not about giving up or quitting. To me it’s win or die, and I literally mean death. I don’t mean walk away, I mean death.” – Ајзеа Томас
Во Њујорк веќе некое време ја чекаат оставката или отказот на Ајзеа Томас. Ама, како што моментално стојат работите молитвите на сите во Њујорк тешко дека ќе се остварат. Ајзеа е решен попрво да умре, отколку да се откаже од своето место во Никси. Џејмс Долан од друга страна пак како да се кандидирал за “Најголемиот светски инат“, па абер нема од отпуштањето на Томас, кого лани му го продолжи договорот кога се уште не беше познато дали Никси ќе бидат дел од плеј-офот.
По поразот и од Соникси дома, сега на ред се молитвите на сите во Њујорк за нешто друго да му се случи на Ајзеа. Нешто доста пострашно од отказ. Така веројатно веќе никогаш нема да се врати на клупата на Никси, или на било кој друг НБА клуб.
Еве уште еден линк за воодушевеноста на Њујорчани со својот тренер и генерален менаџер.
Знам дека меѓу вас има фанови на Хјустон, како и обични НБА фанови, кои се прашуваат што им се случува на Рокетси кои по стартот од 6-1 сега имаат скор 11-11. Искрено, ни мене не ми е јасно што се дешава во Хјустон, кој пред сезоната според многумина беше ставен во категоријата на тимови кои би требале да бидат сериозни кандидати за титулата на Спарси.
Од она што можев да го видам од нив до сега, приметив екипа која сака да трча, да игра брза игра под новиот тренер, но ослободувањето од дефанзивните стеги на Подоќњакот Ван Ганди помладиот не оди така лесно. Посебно кога се инсистира на брза игра кога на теренот имате центар висок 226 см.
Тоа нормално не е единствениот проблем за нив. Немањето на плеј кој константно ќе пружа добри партии најмногу му штети на Јао, но и на Трејси кој сам мора да биде и организатор на играта. Џејмс, Алстон, па и Френсис, се далеку од идеални решенија за плеј во тим како Хјустон. Барем тоа не го покажуваат до сега.
Еве што еден новинар од Xјустон мисли за нив по поразот од Филаделфија. На таа средба Рокетси губеа и со цели 31 разлика, а во второто полувреме поради изместување на скочниот зглоб го загубија и Трејси Мекгрејди, кој и онака не одигра ништо посебно. Во линкот го имате целиот текст, а еве го мојот омилен дел:
What they need is a voice – or just an on-court presence – that throws open the window and screams out: “I’m mad as hell and I’m not gonna take it anymore!”
There is raw talent on the roster. Maybe enough make it through a couple of rounds of the playoffs. Or more.
But there isn’t a leader who can – or is even willing – to pull them out of the ditch and take the burden onto his shoulders.
Oh, sure. T-Mac will occasionally give one of those “It’s On Me” speeches. And then he’ll turn into origami as soon as things get tough again. He is a splendid, wonderful bundle of basketball talent. But he is not a warrior who you’d ever want covering your back.
After 10-plus NBA seasons, there is a reason why he has never won a single playoff series. He is a performer, not a player. He is a diva, not a diver. He is kind of star that his teammates will often watch in amazement, but never follow to the next level. And checking out of an embarrassing loss with a turned ankle does nothing to change that.
Yao Ming has the height, the weight and the bulk to be one of the dominant centers in the NBA. But he does not have the psychological heft to wrap his arms around the franchise and make it his own. It’s part physical. He doesn’t possess the powder keg quickness to make explosive moves.
He doesn’t possess the strong, large hands to control the ball. But it’s more mental, perhaps cultural. He does not have the demeanor to literally and figuratively knock down anything that is in his way. See the layups that should be dunks. See how he rarely demands the ball. See how he almost never speaks out unless it is to say he could have, should have done more. Will a collection of American ballplayers follow a Chinese gentleman? So far, not a chance.
(Уште пред некое време пишував дека би сакал некои од вас, кои ја следат МакНБА веќе некое време, да ми пратат некој текст, да напишат нешто и со тоа да се вклучат во градењето/проширувањето на куќава која јас и Шепард ја изградивме. Шеп веќе подолго време е на продолжен годишен одмор, а јас па веќе три месеци немам нет дома, така да апдејтувањето по неколку пати на ден како порано не се случува веќе. Не дека нема, ама за сега сме на 1-2 поста дневно. Бојан ме контактираше минатата недела, и како некој кој веќе подолго време прати НБА, се понуди да шкртне нешто од време на време. Тоа дека е фан на Орландо не мора да ви го кажувам. Нели? Тејк ит авеј, Бојане…)
Дали магијата овој пат ќе остане за време на целата сезона?
Orlando е еден од тимовите со најдобар старт оваа сезона почнувајќи ја сезоната со повеќе од солиден скор 14-5. Младиот нуклеус на тимот и немањето на супер-зведза во тимот што укажува на тимска игра се покажува клучно за тимот од Флорида…
Не, ова не е статија за оваа сезона туку скоро истата статија што се вртеше овој период лани. И годинава приказната за стартот е горе доле иста, но…
За разлика од минатата, оваа година иако се со приближно исти скор (16-4) во Orlando а и во сите NBA кругови се чувствува нешто различно во овој можеби најдобар тим на Орландо после 1996 со O’Neal, Hardaway, Anderson, Scott. Што е тоа што го направи Орландо од симбол за дно на дивизија и чистка во прво коло во легитимен play-off конtендер, дури и кандидат за шампион на дивизијата, земено во предвид дека се заедно со Washington, кој 3 месеци без Arenas и не е некој Washington да бидеме реални, и Miami кој што ради повреди, што ради староста, што ради лоши трампи премина од тим со шампионски амбиции во тим кој успех му е прво коло во play-off.
Orlando пак од друга страна може да се пофали со најголемиот број на победи во лигата (16) и со константото подобрување на тимот. Еве ги најклучните фактори зошто Orlando е најпријатното изненадување во лигата. За тоа најдобро говори и фактот дека ESPN ги категоризираше како најдобар тим во лигата досега.
Стартната петорка на Orlando Magic.
P.S. Тревор Ариза е трампан за Maurice Evans и Brian Cook. Кој ќе профитира од трампава времето ќе покаже, ама им требаше на Orlando високо крило после повредата на Tony Battie со која што му заврши сезоната.
Вредни за спомнување: Keyon Dooling, Adonal Foyle, Carlos Arroyo, JJ Redick, Pat Garrity и Otis Smith (овој последниот им е генерален менаџер).
Иначе, ова е Бојан:
