Секогаш е убаво да се чуе мислењето на некој екс-кошаркаш, посебно на некој со чии игри си пораснал како што е Тони Кукоч.

Така, Тончи пред некој ден си кажа што мисли за денешната НБА и зошто, иако живее во Чикаго, не сака баш да оди на натпреварите на Булси.

Тони смета дека:

“The NBA is a league of selfish people and it is no longer a part of my life. Last year, I watched just three games of the Chicago Bulls.”

“I hardly ever go to the United Center because there’s little to see. It irritates me to see the poorness of the game of today and the lack of intelligence on the court.”

“There are too many selfish players in basketball nowadays,” he said. “I could also have scored 30 points per game but, how many titles would I have won playing with that style?”

Е сеа, Тони не измисли баш топла вода со своите изјави. На сите, а посебно на мојата и генерациите постари од мене, кои имале можност да гледаат некои од имињата кои сега се сметаат за најголеми НБА легенди, ни е јасно дека НБА, најмногу поради парите кои се вртат, сега веќе на глобално ниво, не е истата и е сконцентрирана на индивидуалните квалитети.

Не дека кога играше Мајкл не беше така, но и тогаш само вистинските екипи остваруваа големи успеси и беа најмногу ценети. И денеска само вистинските олд-скул тимови освојуваат титули, но тие не се ни од далеку популарни како кога тоа го правеа Булси, Рокетси, Лејкерси на Меџик или пак Селтикси. Нормално дека сите тие имале голема ѕвезда околу која гравитирале, но тоа никако не било случај како што е денеска кога таа ѕвезда мора да изгори се околу себе, па макар тоа биле и соиграчите, за да стане што е можно попознат и пославен.

Тоа не значи дека денес нема вистински играчишта. Тоа никако. но, факт е дека некои работи се сменети и се поголем број на луѓе почнува да следи НБА дури кога ќе почне плеј-офот. Како и тоа дека веќе нема играчи од типот на Тончи.

На едниот не му тргна баш најдобро сезонава, додека другиот одма почна да ги јаде конкурентите во рекетот. И двајцата се најава за она во што би требале да еволуираат центрите. двајт е многу подобар скокач и блокер, Амари (барем уште некое време) подобро се снаоѓа во нападот. Страшното, покрај нивниот изглед (во позитивна конотација), е тоа што и двајцата дури сега почнуваат да чепкаат и да го откриваат она што еден ден можат да станат…Најстрашното сепак е тоа што Двајт следниот месец полни 22 години, а Амари во петок полни 25-ка.

На страна сите статистички ѕверски партии кои ги одиграа овој викенд моимци како Двајт, Барбоса, Кармело, Емека, Кеј-Џи, Андреј итд. и стартот на НБА на МТВ во петокот, една работа од синоќа најмногу ми привлекува внимание. Тоа е катастрофата на Булси на свој терен против Торонто за нивни старт на сезоната од бедни 1-5.

По победана над Детроит, средба која можеа да ја изгубат Рашид и РИП да беа пофокусирани во последната минута, сите во Чикаго почнаа да зборуваат како ете, им требала победа против голем ривал како Пистонси за да тргнат напред. Арно ама, Репторси ги потсетија дека не е баш така. со газењето од 107-71 сред “Јунајтед“.

И јас, како веројатно и сите други, сум изненаден од овој старт на Булси, ама за разлика од сите, кои оправданието го бараат во гласините за трејдот на Коби во Чикаго и начинот на кој тоа влијаело негативно врз атмосферата во тимот, јас причините ги гледам на друго место. Не дека целиот муабет со Коби нема свој удел.

Прво, тоа е нерешениот статус со продолжувањето на договорите на Денг и Гордон. Момците сакаа се да биде јасно и решено во октомври, ама управата на тимот играше на истата карта како со Хајнрих па не сакаше да понуди некоја реална сума, туку помала, како таа на плејот од нешто под 50 милиони за 5+1 години. Но, Денг и Гордон бараа повеќе. Нешто што и би требале кога сите во Чикаго и онака на нив гледаат како на темели на новиот силен тим. Но, скржавоста на управата нејќеше да шуе за побогати понудин упатувајќи им јасна порака со своите игри да покажат сезонава дека заслужуваат повеќе пари. Тоа сигурно дека не може да влијае добро, посебно не врз млади играчи, кои вообичаено во такви ситуации се чувствуваат предадено. Не дека Денг и Гордон нема да почнат да играат како лани, но им се собраа неколку работи кои ги исфрлија од колосек и им ги сменија плановите.

Втората причина е типот за кого јас од старт велев дека е утка, посебно за парите кои му беа дадени. Бен Волас не е ни половина од играчот за кој го сметаа кога го потпишаа пред година и кусур. Во тоа се уверија уште лани, а оваа сезона е само потврда на тоа. Викаат дека имал ситна повреда, но тоа е само дување во магла од страна на Булси кои нема да можат никогаш да се исперат за парите кои ги фрлија во бунар за Бен Волас. Тоа што тој и не е некое присуство во рекетот, посебно не во нападот, и што може во иднина да биде причина за заминување на некој од младите момци за кои Булси нема да имаат пари е само дополнителна сол на раната.

Најдобро целата ситуација пред неколку недели ја опиша Гордон кој кога го прашаа колку смета дека заслужува да му изнесува новиот договор, јасно си кажа дека заслужува да биде платен најмногу во тимот, посебно која најплатениот (Волас) зема огромна долари за својот беден (или пак никаков) ефект во нападот.

ПС: Третата причина, ова како веројатно, е тренерот Скајлс, чиви методи често знаат да им дојдат преку глава на играчите после две-три сезони.

Не е никакво изненадување тоа што Леброн е прв на листата на маркетиншки најдобрите играчи. Кога се анализира целата листа од почетокот станува јасно дека зборуваме само за маркетиншкиот фактор, а тоа посебно станува евидентно кога ѓе ги видите момците кои се наоѓаат на местата бр. 9. и 10. Ји и Едуардо?!?!

Нормално, тоа не е толку несфатливо ако се знае од кои земји доаѓаат тие двајца и бројот на жители во тие земји. Ји и Јаоза се единствените претставници на најбројната нација на светот во НБА, додека единствен Мексиканец кој игра кај нивниот северен сосед е Нахера.

Иначе, Далас конечно успеа да ги добие Вориорси синоќа, барем кога зборуваме за регуларен дел на сезоната. Не дека тоа значи нешто посебно во моментов, но секако дека им дава малце простор да дишат на Мавси. Можете да замислите што се ќе се пишуваше да изгубеа и забајлево.

Вечер во 01:30 на МТВ1 – Мајами – Феникс. (Барем така најавија).

Вејд не игра сигурно, а можно е да го нема ни Амари кај Санси. Сепак, убаво ќе биде да се види како НБА се враќа на МТВ. Кога веќе збориме за тоа, не знам кој ќе коментира, али кој и да биде, ај да не го плукаме од старт, сигурно ќе му треба време да се ухода. Ако тоа не му успее после месец-два, плукањето е загарантирано. Како и да е, полошо од казната која ја имавме лани со И-Ти и аналитичарот не може да биде.

“21 асистенција!?!?!“ – Тоа беше првата реакција кога го видов бокс-скорот на Хорнетси и Лејкерси. Ме зачудија и 36 поени на Пеџа, но не толку колку неговите десет тројки и 10-13 за три. Цела лига, како и фановите на Лејкерси, се навикнати да го гледаат Коби како се изживува над противничките играчи патем поставувајќи нови рекорди. Не и овој пат.

Чичко Џек, Гарсија и останатите во публиката мораа да гледаат како Пол и Пеџа си играат со Лејкерси правејќи ама баш се што ќе посакаат на теренот. Јасно е, и тоа сите ние го знаеме, како и самите Хорнетси, дека нема шанси тие да останат на врвот на лигата до крајот на сезоната (сега имаат најдобри 4-0!), исто како што не треба да се очекува дека Пол, а посебно Пеџа, можат да продолжат со вакви партии сезонава. Од Пол за очекување е да биде во игра за најдобар асистент, а ако барем во мал дел ја одржат оваа форма до април не гледам причина Хорнетси да ги заменат Вориорси во плеј-офот. И таму во 1. коло да се сретнат со Далас.

ПС: Ќе заборавев една многу битна ствар. Според вчерашната информација која ја добив од МТВ, тие 99% би требале да стартуваат со НБА преноси од овој петок. Да се надеваме дека нема да бидат оние 1% да не зезнат како многу пати до сега. 

Не се само Вејд и Леброн со нови спотчиња…

ЗАПАДНА КОНФЕРЕНЦИЈА – ДИВИЗИЈА SOUTHWEST
САН АНТОНИО СПАРС

Сопственик: Питер Холт
Претседател: Џон Дилер
Генерален менаџер: Ар-Си Бјуфорд
Арена: “АТ енд Т центар”, отворена на 18.10.2002 год.
Капацитет: 18 500 гледачи
Вредност на клубот: 350 мил. долари (12. во лига)

Историја:
Сезони: 29
Плеј-оф пласмани: 25
Пласмани во финалето: 4
Титули: четири, последната 2007 год.
Најдобра сезона: 2005-06 со скор 63-19

СЕЗОНА 2006-07:
58 победи и 24 порази
Плеј-оф: Шампиони по победата од 4-0 над Кливленд во големото финале
Постигнати поени: 98.5 (14.)
Примени поени: 90.1 (1.)
Шут од игра: 47.4% (2.)

Стрелец: Т.Данкан 20.0
Скокач: Т.Данкан 10.6
Асистент: Т.Паркер 5.5

Дојдоа: Име Удока (Портланд), Маркус Вилијамс (драфт), Иан Махинми (Европа)
Заминаа: Џеки Батлер (Хјустон), Мелвин Илај (Њу Орлеанс)

Прва петорка: (замени)
Тони Паркер (Ж.Вон)
Мајкл Финли (М.Џинобили)
Брус Боувен (И.Удока)
Тим Данкан (Р.Хори)
Фабрисио Оберто (Ф.Елсон)
Тренер: Грег Попович

Анализа:
Тие се актуелните шампиони и тоа кажува с$. Изминатото лето Спарси прослави уште една титула со триумфална парада низ својот Сан Антонио по “метлата” над Кливленд во големото финале од чисти 4-0. Веднаш по освојувањето на нивната четврта титула во последните девет години Спарси ги отфрлија сите написи дека тие се новата НБА династија, прашање што подели добар дел од новинарите. Причина за тоа е фактот дека тие до сега никогаш не ја одбраниле освоената титула, што ја прави многу јасна нивната цел во новата сезона.
Факт е дека Сан Антонио има тим со кој уште некое време ќе биде фаворит за титулата, а оваа сезона тие во составот ќе имаат 12 од 15-те играчи со кои ја освоија последната титула. Нормално, најбитни од нив се Тим Данкан, МВП. на финалето – Тони Паркер и Ману Џинобили, нивното големо трио кое според резултатите е и најголемо во НБА во моментов. И сите тројца се под договор до 2010 година.
Во прилог им оди тоа што Паркер има само 25 години и од година во година напредува во секој сегмент од играта. Џинобили е еден од најнезгодните играчи за чување во лигата, додека не треба да се трошат зборови за Данкан.
Важен дел од ротацијата се и Оберто, Финли, Бери, Елсон и Вон, а покрај нив, тука е и седумкратниот шампион Роберт Хори кого го убедија за уште една сезона. Летово единствено поважно име стана Име Удока, кој ќе го одмара Боувен.

Во плеј-оф ќе играат ако…
Плеј-офот уште сега им е загарантиран, а може да им избега само доколку сериозно се повредат Данкан, Паркер и Џинобили.
Иако тимот полн со ветерани би бил причина за загриженост за многумина, тоа не е случај со Спарси кои и лани беа највозрасниот тим во лигата со просечна возраст од 30.37 години. Тие со право се најголемите фаворити за освојување на уште една титула со која би го потврдиле статусот на династија.

Што велат скаутите…
“Тие се во точка во која годините почнуваат да стануваат битен фактор”…”Кога имате таков ветерански тим, може да имате проблеми со повредата на секој од тие играчи, затоа што тие со во години во кои нивните тела почнуваат с$ почесто да закажуваат. Тоа би можело да биде клучно за нив”…”Данкан е мотивиран од тоа да се биде најдобар. Тој многу пати до сега докажа дека е еден од најдобрите играчи на сите времиња. Тој и Попович ги издигнаа Спарси на сосема ново ниво. Лично, не мислев дека Тим ќе може да освои титула без Дејвид Робинсон, но тој освои две без него. Тоа покажува колку е голем играч”…”Има некои сличности помеѓу Боувен и Удока, но вистината е дека тие се опседнати со пронаоѓањето на новиот Боувен. Менталитетот на Брус е невиден и тоа е тешко да се замени. Тоа ви е како да барате нов Скоти Пипен. Тешко се наоѓа уште еден таков играч”.

Ѕвезда
Без сомнеж Тим Данкан е срцето на овој тим околу кој тој е изграден и од кого зависи секој успех на Спарси. Деветкратен ол-стар, десет пати член на најдобриот дефанзивен тим, двократен МВП и трикратен МВП на финалето. Сето тоа и уште многу стои во резимето на Данкан кој дефинитвно е најдобриот крилен центар во својата генерација кого со право го сметаат и за еден од најдобрите на сите времиња на таа позиција. Покрај неговиот голем кошаркарски талент и работна етика, големо оружје на Тим е и неговата ментална цврстина и неговото лидерство на чуден, тивок начин. Она што го прави уште поголем е неговата приземјеност и незапаѓање во клишеата типични за добар дел од НБА ѕвездите на денешницата.

“Една ластовица не носи пролет“, викаше дедо ми, но она што во петокот се дешаваше во Бостон секако дека им дава надеж на сите фанови на Селтикси дека нивната пролет конечно ќе дојде. Визардси, барем според мене, се бедна екипа која сезонава не би требала да игра плеј-оф од Истокот, но Кеј-Џи за прв пат по 1986 година ги натера сите во Бостон да веруваат дека навистина можат да ја освојат титулата.

Нормално, муабетот за такво нешто е далечен како и вистинската пролет, но Гарнет, барем за една вечер беше ѕверот кој сите го посакуваа во зелениот дрес. Кога е тој во прашање, нема сомнеж дена ѕверот ќе го гледаме често сезонава.