Искрено, секогаш кога ќе чујам и видам вакво и вакво нешто, а тоа се дешава секое лето последниве шест години (со исклучок на 2004 год. кога одлучи да одмара една сезона со цел да го среди левиот скочен зглоб), се наежувам, а во исто време и се буди малку надеж. Надеж дека овој пат ќе биде поинаку и дека човекот барем на достоинствен начин, онака како и ја почна, ќе ја заврши кариерата.

А ја почна како ретко кој играч. Како лидер на Дјук (мене многу мрсок колеџ) Грент стигна во НБА и иако не се очекуваа одма големи работи од него, неговите први два поени во кариерата покажаа по кој пат ќе оди неговата кариера, барем во првите шест години. Ви текиња на цепелинот од Думарс што го фати со една рука со главата скоро до табла?

Се после тоа, од ко-руки на годината со Кид беше чиста магија и Грент со тек на време си го обезбеди местото во НБА елитата со шест ол-стара у првите шест години. И таа магија траеше се додека не одлучи да се пресели во Орландо, иронично – Меџик.

Иако беше повреден, Орландо не се мислеше пред да му даде 92,88 милиони долари за седум години, во истото лето во кое го лапнаа и Ти-Мек од Орландо. Шест години подоцна веројатно секој фан на Орландо се осеќа као да му брцнале во џебот и никад не му ги вратиле парите. Не само за картите купени за да се види тандемот кој никогаш не стана тоа, туку и за да се види Хил, кој никако не застана на здрави нозе. Буквално.

За оние кои немале прилика да го видат вистинскиот Грент, а тоа е оној од Детроит, замислете си го во улога во каква денес се Леброн, Вејд и Мело. Како млада фаца која од првиот ден ја освои НБА и колку да немаше потреба од тоа, редовно беше споредувана со Мајкл и заедно со Пени (сасвим друга прича) беа најавувани како негови наследници. Тогаш редовно можеа да се сретнат наслови како Just like Mike…only better. Денес е тоа смешно. Ама тогаш факат не беше.

Тоа што му се дешаваше на Грент во овој милениум е веројатно една од најголемите агонии во историјата на спортот. Грент не е еден од оние типови за кои на некого и би му било мило што така ја завршил кариерата. Грент е мистер најс гај, црнец кој се интересира за џез и уметност, кој во секоја прилика им помогнал на другите. Што е најважно, играч кој чувствува морална одговорност да одигра барем една сезона за тимот кој веруваше за него и му даде огромни пари. А можеше да си се пензионира и да не си го поти гзот секое лето. Реткост. Има и јака и позната жена, ама тоа и не е толкава реткост у НБА.

Кога само ќе ми текне дека пред две години, кога за да му го зашијат и закрпат левиот скочен зглоб, у кој има повеќе штрафови и метални плочки отколку во Робокап, му земаа кожа од левата надлактица, тоа предизвика таква инфекција од која за малку ќе умреше и да не беше смиреноста на жена му која го однела у болница у бесознание, денес ќе зборевме за Грент Хил, оној кој играше у Детроит и Орландо и кој умре обидувајќи се да се врати во НБА.

Вака, Грент е жив, и како што вика тој – скроз здрав. Време е да проба да ја оживее и НБА кариерата и како му доликува да се повлече, после некоја добра сезона покрај младите фаци во Орландо. НБА не е истата лига со и без Грент во неа и иако ќе пуни 34 години и тешко дека ќе може да се врати во некоја стара форма, Грент ја заслужува шансата за камбек и конечно да заборави што е тоа болнички кревет.

Пред отварањето на трејдинг прозорот во јули три имиња се спомнуваа во скоро секоја анализа како главни играчи на пазарот. Бен Волас, Ал Херингтон и Бонзи Велс.

Со Бен знаеме што се деси кога Булси ограбија неколку банки во Чикаго да им го лапнат на Пистонси и да го направат Бен еден од најпреплатените играчи во лигата. Ствар која добива уште повеќе на тежина кога ќе се сфати дека Бен е дрво у напад, не знае да погоди чист шут, има едно единствено пост движење и не знае што е тоа слободно. Парите кои ги доби не се даваат на некој кој знае да игра само одбрана, иако стојам на своето дека за добра одбрана на некоја екипа е потребно повеќе од еден или двајца играчи.

Дефанзивните квалитети на Бен ќе се истакнат и во Чикаго, зашто Скајлс има сличен систем, ама од него ќе се бара и нешто у напад, а тоа е за него како секоја епизода на Икс-Фајлс. Детроит знаеше колку вреди и затоа не му ги даде парите кои ги бараше, а и системот на Флип е нешто сасвим друго од тој на Лери Браун кој го истакнуваше Бен како дефанзивец и не бараше ништо друго од него. Тоа најдобро се виде у плеј-офот.

Ал и неговиот потпис за Индијана беше најлошо чуваната тајна у лига, а мајсторите у Атланта на чело со Били Најт успеаа целата работа да ја одолговлечат до максимум. Кога се се заврши Инди го доби Ал, а Хоукси-стапот. Најт се правдаше дека не му требал ни еден играч од Пејсерси, затоа и побарал само драфт пикови за возврат. Логична одлука со оглед на тоа дека Атланта е покриена на секоја позиција и еден Џеф Фостер, кој има ефтин договор, никако не би им помогнал под кошот или пак Тинсли, затоа што имаат неколку класа плејмејкери. Ни Јаске не им требаше. Ц.

Текстов уствари почнав да го пишувам ради задњиот од овие тројца и реткиот се уште без ангажман. Бонзи бараше клуб кој ќе му даде повеќе од 8 милиончиња по сезона, бараше 10 милиони, доби 10-ка со кромид. Тоа што на Бонзи му пораснаа амбициите по игрите против Сан Антонио у плеј-оф и за него ѕверските 23 поени и 12 скокови не треба да чуди. Истиот пораст во самодовербата се дешавал редовно кај еден-двајца играчи секое лето, со мала разлика што на крајот резултирало и со пораст на контото во банка. Нека ви текне само на Џером Џејмс.

Ипак, на Ајзеа за некое чудо не му требаа бекови и не стигна да му понуди 25 милиони по сезона на Бонзи, кој така си остана без клуб и пред стартот на тренинг камповите.
Кингси му имаа понудено 36 мил. за пет години, ама тој лагано си ги одби. Сега сигурно сака да има тајм травел машина. Дел од парите си лапна Џон Лососот, а Бонзи доби клоца.

Сега како главни играчи се спомнуваат Мајами, Денвер, Хјустон и од вчера Шарлот. Клубови кои би имале корист од Бонзи, посебно со фактот дека ќе го добијат за едногодишна проба од само некое милионче. Мислам дека најпаметно му е да успее да стигне до Нагетси, кои задњиве 50 години немале бек или пак Мајами каде ќе има луксуз да не се очекува многу од него. Хјустон не би му бил паметен потег, а не знам што би барал у Бобкетси.

Тоа како тој се најде без работа до сега е спој на многу работи, а главна е неговиот незгоден карактер кој му го скрати престојот и во Портланд и Мемфис, кој го трампаше за Остертаг и Боби Џексон.
Дел од оригиналните Џејлблејзерси, Бонзи никако да се снајде како што тоа го направи Шид у Детроит. Ај, можеби ќе потпише за Мајами, па ќе убаци некој важен поен у одбраната на титулата покрај Вејд и Шек…Или пак не.

Деновиве би требало да дојде до ситната, но важна промена која ја најавив прошлата недела. Да не зборам многу да не урочам пак.
Плус, има уште нешто ново, али за тоа кога ќе бидне.

Мислев да ставам нешто друго, али пошто Шеп подоле го спомна другар му, еве некои од најдобрите ол-тајм куцања. Има за секого по нешто, а го има и летечкиот (не тој) кој колку и да сака никад више нема да се врати.

Баш пред некоја вечер кај мене тука на клупи, криејќи се од Алфите паднавме на муабет.

Му викам : „До кај си бе брат? Ја еве 10 кила скинав летово. Уште 10 и топ сум.“

Он мртов озбилен ми вика „ај бе не сери, дај вамо..“

И ете нешо денес ми се јавуе, вика, види весник..

И шо да видам!

После тоа сабајлето, ја не можев да станам, он право на тренинг отишол.

Негде после втората утакмица од финалето меѓу Мајами и Далас, кога цел свет мислеше дека Диркулес и Мавси се новите НБА шампиони, брат ми ме праша:

- “Брат, што му е на Рајли. Зашто ниеднаш не го стави во игра Дерек Андерсон. Момакот е сигурно подобро решение од Поузи, а може и да го одмори Двејн?”

А ја му реков:
- “Не знам, брат. Веројатно затоа што задњата голема утакмица што типот ја одиграл беше кога играше за Сан Антонио пред пет години.”

Оваа недела Мајами го откачи Дерек и ми се врати тој муабет, но и времето кога Дерек беше најавуван како можна нова голема ѕвезда.
Ми текиња дека некаде 1996-97 година кај нас имаше прилика преку сателитски доста често да се гледа НЦАА баскет, а Фајнал Форот таа година беше првиот пат кога го видов Андерсон. Сега сфаќам колку тоа прво гледање беше показател како типот ќе ја помине НБА кариерата.

Таа последна сезона на Кентаки, Дерек имаше операција на скинатите лигаменти на коленото и за малце ја пропушти цела своја задња колеџ сезона. Единствено појавување на теренот му беше кога ги шутна двете слободни во полуфиналето против Минесота и утакмицата ја заврши со два поени за нула минути игра. Како? Па, тогаш на Минесота (у која прва ѕвезда беше Боби Џексон) им беше дувната техничка, а пошто имаше мртва топка у моментот Андерсон смееше да влезе и да ги пуцне двете слободни.

И покрај проблемите со лигаментите Кавси го избраа како 13-ти и таму беше дел од млад тим заедно со Ззззззз, Џералд Хендерсон (му текиња на некој?) и Бревин Најт.
Но, пак почнаа проблеми со повреди, со мала физичка спрема кои му останаа до ден-денес. Единствена светла точка беше уделот кој го имаше у титулата на Спарси 2001 година. Но, Поп и тогаш знаеше (како со Џексон подоцна), иако изгледаше дека најпаметно е да го задржи дека Дерек едноставно не му треба зашто го добил максимумот од него. Андерсон се шеташе од клуб до клуб, а со некоја ненормална среќа пак стигна до титула ова лето, иако не беше никаков фактор у Мајами.

Уште па прошлото лето, кога го потпишаа во Хјустон се попалија дека го добиле играчот кој им фалел да станат кандидати за титула. Сите знаеме како заврши сезоната за Рокетси, а Дерек беше трампан на Флорида само три и пол месеци подоцна за…Џералд Фич.

Мене ме чуди една работа, а тоа е истата како и кај Ајзеа или Боб Вајс. Како е можно во НБА да има место за некои генерални менаџери, тренери и играчи кои во својата кариера докажале дека не се способни за својата работа. Дерек не одигра ни една цела асална сезона во кариера, а има две титули и уште потпишува за јаки екипи (иако мислам дека и на тоа му дојде крајот)?

Што уште повеќе ме чуди, а можеби не би требало со оглед на оперативното искуство на Мајкл, е како е можно Дерек до ден-денес да носи Џорданки, нови и ретро модели кастомизирани само за него и по негов вкус? Ако ви текиња кога Мајкл ја избаци Џампмен линијата патики негови екслклузивци беа Дерек и Вин Бејкер?!?!?, Мајкл Финли, а единствено добро решение беше Реј Ален.

Интересно е што од тој тим на Кентаки единствен играч у НБА е Волтер МекКарти, кој у тоа време беше само уште една фаца покрај главниот тандем Рон Мерсер-Дерек Андерсон. Какво само играчиште ветуваше дека ќе биде па и Мерсер, ама тоа е сасвим друга прича со многу по тужен крај од таа на Дерек “Среќно копиле” Андерсон.

ПС: Од следната недела би требало да има една мала, ама многу важна измена во врска со NBA Macedonia. Ќе виите.

Еве ме. После 11 дена у земјата на Европскиот шампион у фудбал, Свецкиот вицешампион и Европскиот шампион у кошарка се вратив дома, каде несреќно сме изгубиле од Англија и РобоКрауч и после срамот у Португал ги наредивме три по ред против Босна, Порто и Хамас.
Трите титули на Грците ме удрија у глава додека ги гледав со Америте и у тој момент, и покрај целата мрскотија која ја осечам контра Јанаки и компанија, осетив почит за тоа што го постигнаа у овие три години. Башка организираа и одлична Олимпијада пред две години.

Нормално, тоа не го намали сеирот кој го фатив кога изгубија у финалето, само тој сеир беше задржан на “смеење у себе”, нормална реакција ако се земе во предвид дека бев опкружен со 10-ина нафурани Грци и 20-ина Срби и измиксани туристи кои беа по-Грци од Грците. Сите освен едно типче, мислам од Сенегал, кое седеше само позади мене и можев да приметам дека го фаќа истиот сеир како и ја.

Како и да е, Шпанија сосема заслужено стана Светски шампион прикажувајќи иста игра од првиот до последниот ден. Искључок беше Аргентина, утакмица која не ја гледав. Грците одиграа партија на кариерата со Америте и по газењето од Шпанија сите таму беа свесни дека постигнале повеќе од тоа што го очекувале две недели претходно. Ману, Андрес и компанија кикснаа кога беше најпотребно, така да не ги обвинувам што одиграле без срце за 3. место.

Америте се посебна прича, ама тоа што им се деси и не ме изнеади многу. Нешто што никој не го спомнува се ФИБА правилата како и годините на саставот на Кшижевски, кој беше најмлад у Јапан. Уште поголем фактор е системот на игра и годините кои од копиљи ги поминуваат заедно играчите од другите селекции само поради различниот систем на работа. Кој е најдобар и каде се игра најдобрата кошарка е сосема јасно, исто како што беше и пред Јапан.

Разликата сега од тоа што беше пред 14 години кога започна СОНОТ е во тоа што тој Сон од тогаш почнаа да го живеат деца низ целиот свет. Мајкл, Меџик и остали им го дадоа Сонот на сите и во Барселона се зачна новиот изглед на светската кошарка. Плодовите од таа “љубов” денес ги гледаме низ цел свет, а НБА стана од лига во која играа најдобрите Американци во лига за најдоброто од целиот свет…Јапан ни малку не го намали митот на НБА, напротив – само го засили.

- Флајт, одличен текст за најава на Фајнал Форот на СП. До коска ја погоди слабоста на Америте, Софокле ефектот, бековите на Јанаки, колапсот на Аргентина и т.н. Али најбољи дел е компарацијата Гарбахоса со Андоре Џуниор.

- Марче остави он-поинт коментар после финалето.

- Бето, грешка си за тоа дека Шпанците незаслужено станаа светски шампиони. И тоа ептен си грешка. Па уште како без Пау ги намачкаа на лепче со малсиново масло Грците у финале. М-м-м-м-м. Бред Милер?

Толку за СП. Она што е најважно деновиве е примањето во Спрингфилд на Доминик, Баркли, Думарс и уште по некој. Оние кои се со МакНБА веѓе некое време знаат кој е главниот виновник за моите почетоци со НБА. Еве што за него вика чичко Штерн, а онда и самиот Ник заедно со неколку линкови за целата прича. Посебно вреди да се читне тој за тесктот на Ленг за СЛЕМ, текст кој го имам прочитано пред некоја година.

“At a time when our league was being elevated, he was iconic for what he could do with the basketball” – David Stern.

“Dunking was just a small part of my game. Dunking was just an intimidating tool I used. I had a much more rounded game than just dunking. To get 26,000 points, you don’t get them all on dunks.” – Доминик.

“Domination” од Ленг Витакер.

Сторија на SI.

Сериозен поглед на стварите од страна на YAY!

Шеп, ја утна за еден месец прогнозата за побрадатиот и побушавиот Гасол. Пау ипак ќе одмара 4 месеци.

Се читаме…

Вие смејте се – ама него не му е до смеење – мора на операција и ќе паузира накај 3 месеца

Пошто фати период на фудбал; патриотско-капиталистички прослави и почеток на школска година, NBA Macedonia западна у мал лаг..

Сепак, еве малце рандом:

- The Basketball Jones [тој будалиот тип со плеј-бај-плеј постот за САД - Грција], пишува кирилица

- Следнава сезона Џумејн Џонс ќе има просек од 19 поена, 7 скока и 6 асистенции по натпревар, пошто потпиша за Феникс, пред недела дена. Јас не обраќав многу пажња на тоа, ама оваквото сознание го добив откако го прочитав неговиот профил на Хупсхајп кој гласи вака: Able to play both forward positions… Explosive… Great in the open court… Has three-point shooting range… Very effective shooting from the corner… Pretty good rebounder… Tenacious defender… Should drive to the basket more often… An underrated player.. E сеа, имајќи у предвид дека Неш од гумени чизми праи чамец (К-15), кузнае шо ќе напраи од Џумејн.. (се разбира, се зезам, овие од Хупсхајп не се арни чим ваков профил избациле).

- Дејвид Весли потпиша за Кливленд и ќе му конкурира на ЛеБронз во категорија за најбољи бицепс. Иначе тој Дејвид Весли е жив малер – учествуваше у сообраќајката во која почина Боби Филс; у Њу Орлеанс рече „после мене потоп“ (и би потоп); а Хјустон лани ги изгуби и ТиМек и Јаоза.. ова онака, процедурално. Ете сеа го потпишале и Џејкобсен (Хјустон, кои ги фати „после Весли потоп“ синдромот).

- Коби на својата турнеја у Азија (види го фотово на Јеј) се изјасни за репрезентацијата: “Years playing together will jell us as a unit, [but] if there is no chemistry, it’s going to be tough to beat all those talented teams.”

- Конечно Енко може да биде среќен: Доминик, заедно со Баркли и Думарс е у Хол оф Фејм. Сеа ваљда не е више Шејм, можда само Лејм.

- Пејтон ќе игра уште една година у Мајами. И Зо претходно потпиша за уште една година. И залижаниот исто. Ја чисто сумњам у нивен бек-ту-бек.

- Софоклис можда ќе игра у Клиперс (они ги имаат драфт правата, а договорот му кошта пола милион.. можда не сака да биде замена за Бренд, кого го отвори два прста на Свецкото.. еве едно клипче* за потсетување:

* – со многу грда музика

Ај прво за Светското..

Без многу желба го пишувам ова (да имав желба уште вчера ќе пишев). Во натпревар на најлошото од Медитеранот, Шпанците без Гасол станаа Грци и ги победија Грците, кои станаа Срби после победата над Америката.

Иако на хартија Шпанците без Гасол беа малтене отпишани – сепак, се знаеше дека во натпреварот ќе влезат гладни за победа, особено после мачното полуфинале со Аргентина. Она што ме разочара беа Грците, кои духот како да го оставиле во сиртакито претходната вечер, а згора на се` промашуваа све што можеа да промашат. На крајот излезе дебакл.

Тоа е.

А сега, да се запази чудната традиција (која ја почна Енко). Секој втор понеделник ретро клипче.. (иако сега е вторник, ја се понашам ко да е понеделник).

Нели е ретро во права смисла на зборот?!

Stay Tuned, We’ll Be Back For More. Sponsored by Geeks go Greek..