Класика или класичен неуспех?

Така ќе биде оценета Гејм 5, само зависи која страна ќе го оценува. Јас сум дел од помногубројните кои на Гејм 5 гледаат како на вистинска класика, (иако на моменти имаше тешки грешки на некои играчи за кои ќе си помислиш дека е немогуче да се дешаваат у едно финале).

Мавси нормално, по овој пораз ќе продолжат со плачење, нешто што во голема мерка го правеа по суспензијата на Стекхаус, иако мислам дека многу попаметно и на Ејвори и на сите сега ќе им биде со камбекот дома да успеат да си направат камбек и на самодовербата со која ги згазија Мајами у првите две.

Мада, сега серијата е тотално различна и Вејд, Шек и дружбата не се истиот тим од тие две средби од Далас…

…(По пауза од некои 4 саати)…

Иначе, според Марк Кјубан, кој беше бесен пред утакмицата, уште побесен у тек на утакмицата и црвен како рак откако заврши утакмицата, не беше спорниот фаул кој судиите му го свирнаа на Дирк над Вејд тоа што ја реши средбата, нити пак глупиот потег на Хауард да викне тајм-аут.

Според Кјуб пресудно беше она што се деси некоклу секунди пред да биде фаулиран Вејд, кога Мајами од туѓата половина ја убаци топката у игра враќајки ја на својата половина.

Признавам, кога го видов застанав и си го помислив она “Чекај малце!?!?” (со “Рик Аделман кога се крши резултатот” фаца), ама судејќи според тоа што никој освен Кјуб не се пожали изгледа дека тоа е дозволено у НБА.

Кај нас знам дека не е дозволено, ама пак кај не се ни игра кошарка, така да…

Откако Вејд ги убаци двете, а поради тајм-аутот после првото слободни Далас мораше да почнува од под својот кош, наместо од пола терен, Кјубан неколку минути останал на теренот бунејќи се кај судиите, записничката маса, па дури и онака, како муле, без зборови, бесно гледал накај Штерн кој бил у близина. Психо.

У тој филм продужил и Дирк, кој на пут до соблекувална почнал да удира ствари по путот при што настрадал еден невин и недужен статичен точак кој морал да се соочи со бесната десна 73-ка на Швабата.

“What am I saying to you right now, dog? Please, don’t come off on me right now because I’m going to come off on you, and I’m not in a great mood right now. Get out of my face, man. Get out of my face” – Џош Хауард.

Покрај тоа што ја направи глупоста поради која, доколку Далас го изгуби финалето веројатно ќе биде запаметен до крајот на кариерата, Џош Хауард под својата слика на Јаууу е главен виновник за поразот на Мавси од 1010-100.

Не знам за вас, ама мене Девин Херис страшно ме потсеќа на Тајрон Лу од финалето 2001 , а и доста бргу се искачува на “Најмрзок играч” листата.

И на крај Двејн, кој беше феноменален вчера, барем во финишот, иако на моменти ми изгледаше дека служи како спасител за непостоењето никаква тактика на Рајли.
После таа партија сабајлево, Вејд е еден од само 6-те играчи кои на три средби по ред од финалето убациле најмалку по 35 поени. Другите се:

Dwyane Wade 2006
Shaquille O’Neal 2000, 2002
Allen Iverson 2001
Michael Jordan 1993
Rick Barry 1967
Elgin Baylor 1962

Како тоа да не е доволно, па со 21 убацено слободно Вејд стана и рекордер според број на уфрлени слободни у една финална утакмица.

Момците од Yay! имаат интересна дилема:

As great as Wade has been, for some reason our thoughts drift to Shaq, and what would be going on right now had he been able to trim down and take a backseat to Kobe Bryant like this.

If he had, the Lakers would be on their way to title number six, in all likelyhood. The way players were flocking to Shaq/Kobe, they’d have gotten Michael Finley, Nick Van Exel, and all the rest, don’t you think? Are Laker fans angst-ridden?

Хмммммммммм….

Лајла, Kатја, Касандра, Ники, Кате, Брук, Керликс, Ешли, Сузи…???

Оф д фајналс топик: Драфтот кој ќе се одржи у Њујорк следната недела ќе обележи 20 години од еден од најлошите драфтови у историјата на НБА.

За тоа имам пишувано и порано, a смртта на Лен Бајас kако повод за сеќавање на типот, но и на многу други контроверзии кои ги разбуди неговата смрт, ја искористија за текст Спортс Илустрејтед и момците од Селтикс блог, кои веројатно најмногу ја почувствуваа трагеијата на нивниот 2.пик

Како да не им беше доста што од скоро 3-0 паднаа на 2-2, Мавси на утрешниот Гејм 5 ќе мора да се снаоѓаат без Стекхаус, кој беше суспендиран од страна на лигата за мушкиот фаул над Шек вчера сабајле. Еве го и клипот:

Па изјавата на Дизелот за фаулот:

“My impression was my daughters tackle me harder when I come home. You know, I’m one of the last players from the old school, and you know, you just have to take a hard foul like that and keep on moving. It actually felt pretty good to get hit like that. Thank you, Jerry, I appreciate it.”

А онда и реакцијата на тотално небитниот во оваа серија и во кошаркарскиот свет воопшто – Дарел Армстронг, за ненадејната машкост на помалку небитниот Ентоан Вокер:

“You’ve got heroes like Antoine Walker coming up feeling like he’s got to say something. For what? He hasn’t fought one time in this league. All of the sudden you’re getting brave?”

Како и да е, ова е уште еден удар врз и онака отидената у бунар самодоверба на Далас, пред се затоа што Стек им е главното оружје од клупата која у ова разигрување одигра огромна улога во доаѓањето до финалето, па и во двете победи дома на стартот од серијата со Мајами.

(Сликава може да ја ставите и како Волпејпр)

Ипак, ова не го мења фактот дека притисокот да се добије Гејм 5 е на Мајами, кој верувам дека не сака да одлета за Тексас со дефицит од 2-3, посебно не со пораз против ослабените Мавси на кои така само ќе им се врати самодовербата која ја изгубија некаде на старт на последната четвртина у Гејм 3.

Пет Рајли, а и сите фанови на Њујорк многу добро си знаат дека ни со 3-2 пре две задњи у гости не се знае ништо, посебно по фијаското со последните две утакмици од финалето 1994 кога Њујорк благодарение на Џон Старкс рикна у Хјустон.

Едно е и тоа како извесно, а тоа е дека ќе имаме кошарка што и единствено праведно за овој плеј-оф и екстра утакмиците кои ни ги понуди. Екипите и тренерите добро си се прочитаа едни со други сега се сведува на тоа кој има поголенми МУДА, односно кој е поголем Мудоња.

Последен пат кога Дирк имаше така бена партија како задњава у Мајами, уште на следната убаци 50 поени. Онака ми дојде, не мора да значи ништо…

Еве една прича која како да се повторува скоро секоја година, нормално у различни пакувања. Капа доле за мајка му на Џејсон Тери, која го следи својот син и покрај тоа што докторите не и го препорачуваат тоа.

Пред стартот на финалето Марк Кјубан се нарече себеси БЛОГЕР, и тоа еден од подобрите, што мислам дека со оглед на тоа дека човекот нема леб да јаде му дава добра основа да биде такво нешто.

Сепак, после двата колапси на Далас у Мајами, Марк кој вети дека ќе постира секој ден, а понекад и на полувремињата од утакмиците ми е нешто многу тивок. Баш поради тоа момците од Farlane, му спремија писмо на најкул газдата у НБА. А, еве го линкот до блогот на Кјубан, кој кај нас у линкови го има уште од првиот ден на МакНБА.

Иначе, Жаре уште растура со своите клипови.

Можеби ви е чудно колку малце внимание му се посветува на новиот камбек на Мајкл во лигата, овој пут пак у слична улога како таа од Вашингтон, само што нема да се брука на теренот и ќе има поголеми овластувања во кошаркаpските операции на Бобкетси. Не знам дали ова би требало да ги радува или исплаши фановите во Шарлот.
Прв потег на Мајкл: Трејд со Лејкерси на кои ќе им го даде пикот на овој драфт и Мека Окафор за Квами Браун и Лук Волтон. Се зезам, Лејкерси не би го дале Волтон за Мека.

Еве и како момците од Wizznutzz, гледаат на целата работа.

Ај малце да се заблажиме. Не знам за вас, али знам за мене и за Шеп дека плесачиците или такозваните чирлидерки на Мајами на секоја пауза ни будат блудни фантазии. Сеа ми станува криво што Мајами ја нема предноста на домашен терен па да гледавме уште две утакмици на Флорида.

Ако има седум меча ќе биде мрско од Мајами Грлс да се премине на девојките од Далас, кои веројатно се едни од најслабите у лигата у својата работа. Така ќе мора стварно да остануваме до сабајле само поради кошарката.

За да знаете за што во зборам, еве ви линк до галерија која ќе ви го отвори очите и разубави денот (нормално, ако ги гледате само девојките од Мајами). Ва-ва-ви-ваааааа!!!

Нашиот „дописник“ од Мајами, Гоце Велјановски, ни ги прати овие фотографии од третиот натпревар..

Еве што тој вели:

Епа друже, лепо се проведи и за нас овдека, па ако сликаш, праќај фотки, да ни течат лиги

Бу-ја. Баш кога си помислив дека еден од најдобрите плеј-офови у задњиве 15-20 години ќе заврши на најмрскиот можен начин Двејн Вејд сејвд д деј или сабајлето, како сакате.

Првите три четвртини беа на добар пат да ми ја убијат секоја желба за кошарка, а онда сите можни коцки се поклопија за Мајами и буквално секој играч даде свој допринес у победата и бегањето од провалијата од 0-3.

Најголем придонес нормално, покрај Двејдвејн, даде Ентоан Вокер со своето седење на клупа у задњите шест-седум минути кога Мајами се врати у живот.

Капа доле за Јудонис, кој одигра со една рака.
Капа доле и за Пејтон кој конечно, покрај две-три добри одбрани у серијата успеа да погоди кога беше најважно. Капа доле и за Џејсон Вилијамс, кој иако нема појма од одбрана, погоди тројка со која тргна лавината наречена Вејд.

Капетина доле за Шек чии две погодени слободни у финишот ја подигнаа самодовербата на неговите пајташи. Ова не е мала ствар, човекот шутира слободни под 50%, а у првите две имаше бедни 2-16. Сабајлево Дизелот погоди 4-6.

Да не го тупам со тоа колку голема партија одигра Двејн и колку таа сигурно ќе остане запишана заедно со некои од најголемите на сите времиња у финалето, еве ви текст од Вашингтон Пост, кој нали, би требал да биде неутрален.

Само едно, тоа што вчера Вејд го направи ги имаше сите предуслови да стане класика. Типот две недели се мучи со дехидрација и некој гаден грип. Како тоа да не беше доста па Шек у пад му налета на коленото, колку го здоболе му се виде по суратот до крај на утакмица, а и по тоа дека денес не можел да тренира.

Мајами беше у дупка која ќе значеше неповратни 0-3. Неговиот Бетмен беше пак немоќен против утројувањата на Мавси. У иста петорка со него игра и Ентоан Вокер.

Е сеа, ако Далас си ги смска следниве две, што и ќе биде ако одигра како у првите три сабајлево, онда партијава на Двејн малце ќе изгуби на тежина, што рака на срце не би било праведно кон момакот.

Ама, ако Рајли не сфати дека Вокер не може да го чува Хауард (а кого може?) и дека наместо него треба да старта Поузи, кој целосно го затвори Џош у 4-та, онда на Мајами не му се пише добро.

Од друга страна, Ејвори мора да смисли нешто да го затвори Вејд, откако у претходниве цела негова екипа работеше успешно на планот да се лимитира Шек. Не дека Вејд може да се затвори, ама со обрнувањето поголемо внимание и на него онда се отвара простор за д Биг Фела или па за помошниците на дајнамик дуото.

Не смее да се забраве дека целиов пост до тука ќе можеше да се фрли у вода ако Дирк не заборави како идеше текстот на омилената му песма од тинејџ деновите. Како не беше Хаселхоф на трибина па да му шепне.

Истиот кикс на другата страна и со помалце време го направи и Вејд, ама па тој се извади со огромната украдена на последниот обид за цепелин на Далас. Едно не ми е јасно, зашто мораше Дирк да го изведува тој аут, нели ќе беше подобро тој да беше у игра за да одвлече внимание на двајца играчи на Мајами за полесен цепелин за продолжеток? Едно објаснување е неговата висина со која може да фрли пас преку секого, ама пак…

Има и некои други ствари кои деновиве се дешаваат низ лига, а најинтересни се пред-драфт камповите и тазе руморсите за некои од поголемите фаци у лига. Една е за тоа дека Кингси сакаат да го лапнат Гарнет, иако Мекхејл изјави дека нема шанси да го трампа својот најбољи вук, а другата е дека даните на Одом у Ел-Еј може да се избројани и дека би можел да заврши у Чикаго у размена за 2. и 16. пик. Има уште, ама за нив кога ќе заврши финалето.

И за крај, омилениот дел на Шеп од Гејм 3…

Ако се прикаже графички текот на утакмицата ќе се добие синусоида.. Шек почиња Чембрленовски, Шек се губи, пркнува Далас, се јавува Вејд, Далас колабира..

Ако не сте го гледале, тешко некој би ви го објаснил..

Јас гледав ФИНАЛЕ.. а Далас конечно изгуби кога Хауард даде и 20+ поени.. Вејд убаци 42.. и не е до 42-та, практично ја реши текмата со дефанзивен потег..

А Новицки.. е Новицки шитна.. што е право, право е.

Јас сум сеуште под импресии, покасно со деталите. Иначе Мајами имаат ХОТ плесачици.. уууу.. бррррр..

by Dan Le Batard
Miami Herald

This is why Shaquille O’Neal was brought here — for this, for tonight, for the most important game in the history of the Miami Heat franchise.
He was not brought here to have his worst playoff game ever and then afterward vanish, redundantly. He was not brought here to make all those jokes about being sexy in good times and then leave congested Dwyane Wade to speak for him in bad times. He was not brought here, in times of turbulence, to get himself and his franchise fined for his 330 pounds of pouting in silence when now, more than ever, his fragile team needs his voice to be loud and defiant, chest and chin and championships out there for all to see.
It is one of the strangest sights in sports — Shaq, shrinking — but now would be a pretty good time for the angry giant to reappear, as the local earthlings question their superhero’s remaining strength more than ever.

Shaq, there’s a ring at the door.

You going to answer?

He arrived here by parade, a first, and then promised another. It is a mere four victories away. The Dallas Mavericks are young, strong and impressive. But they do not have him. They may think they are good enough to be champions, more so than ever today, but there is only one person on that court when the ball goes up tonight who knows he is good enough, who has the substantive and empirical proof.

Off to the side, Pat Riley has championships, too, but that was a long time ago. Going on two decades now. So Riley will do what his lost Heat players will do tonight, what hope-leaking Heat fans will do, what just about everyone on this planet who ever comes into contact with Shaq always does. Tonight, Riley will look up to him.
It is why Riley brought O’Neal here — to simplify the game by tossing everything to Shaq. The ball, the franchise, the expectations, the millions of dollars, the hope, the championship. Here, Shaq. Catch.

Double teams? That’s the smart play by Dallas. Make Miami’s perimeter players do something. Let Antoine Walker shoot all he wants. It gives Miami less margin for error, away from the rim with shaky hands in a game that matters to only one team tonight. Dwyane Wade can usually make opponents pay for that, but he hasn’t done it yet in two games on this stage. Where has his jumper been? Where has he been? Expect 30-plus points of assistance from him tonight, maybe 40. Expect the best playoff game you’ve seen from him this season.

But everything starts, as it always does on the Heat, with Shaq. The double-team is only something he has been beating all his life. You think he hasn’t seen it before? The only thing that hasn’t happened before is him scoring five points against it. There’s only one guy in the league Wade has always wanted to dunk on without success. Shaq. Upon Shaq’s arrival here, Wade tried to dunk on him in a practice. Once. Shaq put him on his back. And that was the end of that. Wade has never tried again. That would be the Shaq Miami needs tonight — prideful, strong and knocking down all who covet what is behind him.

Shaq, there’s a ring at the door.

Can you get it?

Shaq cares deeply about his legacy. As of today, he isn’t better than Tim Duncan, just more famous. Both have won three championships. Both have been Finals MVP three times. You can make the argument that Shaq, given his unprecedented size and strength, has underachieved. Shaq can separate himself from Duncan by winning with a different franchise. When Duncan was put in this position, by this same Dallas team, season on the line earlier in the playoffs, he responded with the best playoff game of his career.

O’Neal isn’t what he was. That’s not criticism, just fact. He is no longer the guy who can give you 42 against Indiana in The Finals or 36 points and 20 rebounds against Ben Wallace. He keeps saying he’ll do it when it matters most, but that’s tough-guy bravado, today’s Shaq borrowing credit from yesterday’s. Alonzo Mourning promised an Angry Shaq Sunday for Dallas, and all the Mavericks got was Miami’s seventh-leading scorer on the Heat’s side of the boxscore.

Fact is, Shaq’s playoff numbers are almost exactly the same as his regular season numbers, which were lower than they have ever been. He doesn’t have a switch he can turn on with vengeance, not anymore anyway. Yes, he pulled a game out of his past to eliminate seventh-seeded Chicago on the road with 30 and 15, but that used to be something he might average this time of year. Excellence is a habit. We are what we repeatedly do. It was Shaq who said that, dubbing himself The Big Aristotle. He can repeatedly do 30-15 less than ever before. And Dallas is not Chicago. Dallas is Chicago on steroids.

Paul Silas essentially said on ESPN that Riley is no good at making adjustments in the playoffs. Silas is an unemployed coach, yes, but he also is the guy who, as coach of the Charlotte Hornets, swept Miami the last time Riley was in the playoffs. Riley’s usual adjustment is to ask his team to be meaner, to be tougher, to care more. That’s not enough now. What he needs his team to be, more than anything, is better. Miami can’t and won’t win against this Dallas team shooting 41 percent, as it did Sunday. That number has to get closer to or above 50, which is where Shaq can still put it when he is controlling a game.

Shaq, there’s a ring at the door tonight.

People are starting to wonder if you still live here, if anyone is home.

You going to answer?

Or you going to leave it to Dirk?