R.I.P., SLAM DUNK…by Phil Taylor
Posted by Karakash Under All-Star, Dominique, Кобиџилница, MJ23 on Friday Feb 3, 2006Као што веројатно знаете, синоќа пред утакмицата меѓу Мајами и Кливледн беа објавени стартерите за Ол-Стар средбата која на 19. месецов ќе се одигра во Хјустон. Резултатите се сосема очекувани и со исклучок на понекој кој бил избран од виша сила (или Кина) скоро сите си се заслужено у први пет. Барем според масата.
За тоа кои треба, а кои не да бидат стартери, нешто покасно, а сеа едно интересно текстче од Фил Тејлор од “Sports Ilustrated”, и неговото мислење за најатрактивниот (за многумина) шут во кошарката.

Забивањето е мртво. Не мртво смисол дека веќе го нема, туку мртво во смисол дека на никој веќе не му е грижа за него. Умре од природна смрт, едноставно остаре и стана превообичаено. Видовме многу забивања така да за ниту едно веќе не може да се каже дека е нешто посебно.
Леброн Џејмс оваа недела му го прочита поменот на забивањето, кога одби да биде дел од натпреварот во забивање на Ол-Стар викендот. Со тоа тој не само што се заблагодари на поканата, туку и додаде дека никогаш нема да биде дел од тој натпревар. “Не сакам да ме препознаваат по тоа што сум бил дел од натпреварот во забивање. Кога забивам единствено на што мислам е да постигнам два поени. Во најголем број од случаите не планирам однапред како да забијам” – рече Леброн.
Натпреварот во забивање им припаѓа на 80-те. Повеќето од играчката елита во НБА со години го избегнува, но кога најголемата млада ѕвезда (и веројатно најголемата ѕвезда воопшто) го откачи, забивањето и официјално го загуби својот шарм. Топ 10 најатрактивни потези секогаш ни сервираат атрактивни забивања, но на колку од нив ви текнува веќе следниот ден?
Заборавете на олд-скул муабетот дека забивањето ја уништило кошарката, затоа што самото самото забивање стана олд-скул. Тоа прерасна во само уште еден шут, а не нешто што порано на нозе ја креваше цела арена. Секој солиден средношколски тим во своите редови има барем еден или двајца момци кои можат да забијат. Во НБА, 99% од играчите можат да го направат тоа на атрактивен начин.
Пошто забивањето е мртво, редно е и натпреварот во забивање да биде закопан со него. Можеби ќе биде интересно да се види што ќе направи 174 см. високиот Нејт Робинсон на претстојниот натпревар, но освен тоа, нема многу причини да му се посвети многу внимание на натпреварот годинава, од кој уште се дел и ланскиот шампион Џош Смит од Атланта, Андре Игудала од Сиксерси и Хаким Ворик од Мемфис.
Сите тие се одлични забивачи кои во моментов веројатно подготвуваат нешто посебно, но шансите се многу мали било кој од нив да изведе нешто што до тој степен ќе ја возбуди публиката како што тоа на времето го правеа Мајкл Џордан и Доминик Вилкинс. Тоа не е нивна вина, туку едноставно последица од тооа што играат пред публика која веќе ги видела тие потези.
Организаторите на натпреварот секоја година вршат ситни измени на правилата, се со цел да го направат позабавен. Но, тие никогаш нема да можат да го надминат најголемиот проблем на овој натпревар, а тоа е неговата вештачка природа. Најдобрите забивања, како тие на пр. на Леброн, не се планираат. Тие се летови на импровизација кои се производ на високото ниво на натпревар, компетитивност. Тие се случуваат одеднаш и го одзимаат здивот на сите.
Обично забивање преку играч е многу поимпресивно од забивање од пируета кое никој не се обидува да го запре. Кога Винс Картер ќе му забие во лице на Алонзо Морнинг, тоа вреди да се види. Кога Коби Брајант ќе тргне на влез покрај аут-линијата и ќе забие на втор обрач преку двајца противнички играчи, тоа вреди да се види. Но, тешко дека има некоја вредност кога некое младо момче ќе се најде само на теренот и ќе изведе забивање на кое работел две-три недели.
Токму затоа натпреварот во забивање е најлош начин да се рекламира забивањето. Но, не жалете за забивањето. Тоа живееше долг и исполнет живот и во своите најдобри години навистина беше нешто посебно, спектакл за очите. Нека почива во мир.

