Не сакам, стварно не сакам да влегувам у дискусија за Коби со било кого, реков подоле, Свака част. Толку. Али, ја на ко:арката гледам поинаку од доста луѓе, ваљда тоа е нешто што доаѓа со годините, мада кога ќе ми текне, одувек сум гледал така на кошарката. Имаше време кога и ја знаев да се попалам кога некој ќе дадеше 50-60 поени, али знајте дека тоа не освојува титули. Поентата не е у тоа, секој од вас кој играл или игра кошарка ќе ви каже колку е “убаво” да се игра со тип кој секој напад гледа само на противничкиот кош. На тебе останува да гинеш у одбрана, да скокаш ко луд и у напад и у одбрана, за некој да си го прави ќејфот, да си лечи фрустрации. Така не се игра оваа игра. Да не го тупам, еве што за целата ситуација мисли НБА новинарот кој ја страшно го поштуем, Ленг Витакер од најбољиот баскет магазин SLAM.

Amazing, yes. I watched most of it, and found myself shaking my head as shot after shot went in.

But here’s where I’m a hater (and hey, I’ll freely admit it). I was shaking my head because he wasn’t passing the ball. Ever. As Avery Johnson said, “We had no answer for him. We tried to double-team him, we tried to zone him, we tried to trap him in the backcourt, and nothing worked. He had his way with us tonight.”

So much so that Kobe finished with 0 assists.

Sure, I understand that he was hot and he was making his shots, but what happens on another night when he’s not making those shots? It sets a bad precedent, and, more than anything else, reinforces my point about the Lakers being one of the most egregious examples of a team not being a team.

This morning I pulled out the Lakers media guide and looked up the team’s all-time single game scoring records. Not counting last night’s game, it reads like this:
Elgin Baylor — 71 points (11/15/1960)
Wilt Chamberlain — 66 points (2/9/69)
Elgin Baylor — 64 (11/8/59)
Elgin Baylor — 63 (12/8/61)
Jerry West — 63 (1/17/62)
Shaquille O’Neal — 61 (3/6/00)
I can’t find the old box scores, but if anyone out there can dig them up, I’m curious whether any of these other guys ever had 0 assists in their big games. (When Shaq had 61 in 2000, I don’t know how many assists he had but he threw in 23 rebounds.)

The one thought I can’t get out of my mind during all of this is from back when I was in high school. We had a game and our small forward (who was a McDonald’s All-American and Parade first-team All-American) was getting progressively hotter and hotter. By the third quarter, he was stroking threes, long twos, driving and getting fouled and hitting free throws. During a time-out, our coach said something about how he didn’t need to tell us about how hot our guy was. Then our star looked at all of us and said, “Look, they’re doubling me every time I get the ball. Be ready for the pass.”

So we went back out on the floor, and for some reason I was in the game. We ran a play to get our stud open. He came off a pick, I hit him with the pass, he pump-faked and the entire opposing team ran at him, and he tossed it to me for the open three. He knew he could score, but he also knew he didn’t have to score, and that it would help the team in the long run to get everyone else involved and establish that precedent.

Last night, for instance, I watched the Heat/Hawks game. And Shaq came out and was immediately unstoppable. The Hawks started double-teaming him, fronting him, everything they could think of. And Shaq did two really smart things:
1) When he was right under the basket, he’d shoot it. Sometimes even being double-teamed doesn’t matter, especially when you’re parked in the lane. He finished the game taking 15 shots, and he made 13 of them, and all but two of those shots were dunks or lay-ups. Look at his shot chart:

2) When he caught the ball pretty much anywhere not under the rim, he’d find the open guy, who’d wait for the rotation and then find the next open guy. Seriously, it was pretty awesome to watch the Heat just execute the Hawks last night. As Mike Woodson said of The Diesel, “They utilized him. Not that Van Gundy didn’t, but with Pat, he makes them go through Shaq and then play. And that’s how it should be.”

Прво, свака част, Коби, не може секој да се пофали со 62 постигнати поени на една утакмица. Тоа е стварно големо ИНДИВИДУАЛНО достигнување. Сабајле кога видов дека дал 62 поени, следно што сакав да видам беше дали Лејкерси победиле, зашто џабе и 100 поени ако твојот тим изгуби. Лејкерси победија и одма знаев дека сега сите ќе почнаат да го фалат Коби, да му дигаат споменици и сл. работи. Сигурен сум дека ќе беше тотално поинаква причата да изгубија, но вака – Коби е херој.
Не ми текнуе дека у февруари годинава кога Ајверсон даде 60, толку да се збореше за тоа, не ми ни текнуе кога Мекгрејди на 10 март 2004 год. даде исто така 62 поени, дека сите му се клањаа. Али, ова е Коби. Нема везе.
Се сеќавам на април 1994 год. кога Дејвид Робинсон даде 71 против Клиперси у последната утакмица од сезоната, у меч у кој цела екипа играше за Дејвид и тој да го претрка Шек за прв стрелец у лига. Ми текнуе дека и тогаш многу-многу не се тупеше со адмиралот, затоа што сите знаеа дека има многу поважни работи од тоа да се постигнат 71 поени, а тоа беше она за што Дејвид не беше способен дури не му го поклонија Данкан – да се освои титулата.

Знам дека многу од вас мислат дека го мразам Коби, веројатно поради оскаровскиот текст, кој не го ни прочитале како што треба. Немам такви емоции кон ниту еден играч, не сакам, нити мразам, тоа се јаки емоции да ги имам кон некој кој не го познавам, кој у основа не ми значи ништо. Има играчи кои ми се и кои не ми се по вкус, кои ги поднесуем или не ги поднесуем. Има стара школа, поради и која почнав да ја гледам НБА, у која спаѓа и Меџик, која увек ќе ми биде на прво место. Коби денес спаѓа у оние играчи кои не ми се по вкус, пред се затоа што мисли дека ова е негов свет , а сите ние живееме во него. Овие 62 поени само ми го потврдуваат тоа. Секоја чест, Коби, али ја не се палам на такви работи. Однеси ги со таква игра Лејкерси у плеј-оф , биди МВП, па ќе збориме. Овие 62 не значат апсолутно ништо. И Џамал Мешбурн и Џими Џексон и Ентоан Џејмисон имаа преку 50 поени на една средба. И еден Тони Делк имаше 50 поени. Тоа мене не ми значи ништо момци, не сакам сеа да ви го расипувам моментот, тоа е само мој поглед на стварите. И да, не ги мразам Лејкерси, чак штавише, тие се една од 4 екипи со кои почнав да ја пратам НБА.

Да ја објаснам и сликата. Не знам дали знаете, али пред почетокот на сезоната Коби сам побара сите да почнат да го викаат Black Mamba. Да не му се обраќаат по име, него со Мамба. Зашто? Затоа што Мамбата е една од најотровните змији на светот, нешто у што се уверија и Мавси. Можеби заборавил и дека Мамбата, како и секоја змија живее сама цел живот. Нешто што, заедно со неговото барање, многу повеќе зборува за него. Жал ми е само за момцине кои мораат да играат со него.

Имам уште многу да пишувам на оваа тема, али доста ми е од Коби за денес. За оние кои уште мислат дека го мразам Коби, нека купат утре Македонски Спорт и нека прочитаат што сум напишал за 62. поени. Толку, имам попаметни работи.
ПС-ако има некои грешки у текстов, извинете, се брзав.

EDITED BY SHEPARD: НЕ МИ Е ГАЈЛЕ ШО НЕАМ ГЛЕАНО НБА ОД ЛАНИ, НЕ МИ Е ГАЈЛЕ ШО ЕНКО ПИША, ЗА МЕНЕ НА ПЛАНЕТАВА ИМА САМО ЕДЕН БОГ, НЕГОВОТО ИМЕ Е КОБИ БРАЈАНТ.

АЈДЕ СИТЕ ДА СЕ ПОКЛОНИТЕ.

Будалава убацил 62 (шеесетидва) коша за само три четвртини. Претходниот рекорд му беше 56 коша за една утакмица. Си седнал на клупа у трета четвртина на резултат од 91-61, што ќе рече дека у тој момент имал више кошеви од целиот тим на Далас. Wow!

У првата четвртина дал 15, во втората 17 и во третата неверојатни 30 поена. Погодил 18 од 31 шут (од кои 4 тројки од 10 обиди) и дал 22 од 25-те слободни. Будала!

Тоа што Фил не му дал да изигра уште една четвртина го спасило рекордот на
Elgin Baylor од 71 кош, кој ги постигнал 1960 година против Никси.

Штета што сум ја пропуштил утакмицата!

Као што е познато, Фил Џексон, за да ги мотивира своите играчи, редовно, секоја сезона им дава понекоја книга за читање. Така е и оваа сезона, а Фил со книгите малку закасни намерно, давајќи им ги пред турнејата која ја имаа у последниве две недели.
На таа турнеја Лејкерси изгубија само една утакмица, дали е до книгите, не знам, али нешто им се дешава откако почнаа да читаат. Нормално, тој што не си ја прочита книгата, не ни се изнаигра. Девин Џорџ ја фрли книгата одма кога ја доби, ваљда затоа не стана од клупа. Меџу поинтересните наслови кои Зенот ги подели беа:

“Blink” од Mалколм Гладвел, која ја доби Коби.

“The Art of War” на Сун Цу за Ламар Одом. Ептен погодено, ако Сун не го разбуди војникот во Ламар, никој не го буди.

Тинејџерот Ендрју Бајнам го доби Хемигвеј и “Старецот и морето”.

Додека книгата на самиот Фил, “Sacred Hoops” ќе ја чита Квами Браун

Крис Пол е ѕвер. Крис Пол доби нов фан. Момакот синоќа го гледав за прв пут и можам слободно да кажам дека уште сега е Руки на годината и дека лепи дани ги очекуваат Хорнетси со него на плеј. Берон Дејвис, ху?
Синоќа баш против шампионот и Тони Паркер, Пол си правеше што сакаше – влезови, асистенции, скокови, украдени топки, влечеше контри, играше одбрана, све. Поради него и Расул Батлер, Спиди Клекстон и Дејвид Вест изгледаат како Ол-Стар играчи. Како фан на Хоукси нормално дека до срце ме боли што не го лапнавме како 2. пик, вака само го лапнавме. Али, уште верувам во Марвин Вилијамс, така да времето ќе покаже, мада ќе беше лепо Пол да му фрла цепелини на Џош Смит. Дем.
Како и да е, ептен ми е мило за Пол, зашто стварно поштуем такви играчи. Тој ми е како некоја комбинација на најдобрите квалитети на Берон и Кевин Џонсон, страва.
Ги спомнав погоре, а и сега. Хоукси имаат четири победи у последните пет меча. Против Спарси, Кавси, Нагетси и Никси. Камо ли уште да го имаа и Пол.

Целиов муабет со Рон-Рон ми дое преку глава. Мислам, го сакам како играч, али сеа стравно мислам дека има неколку луѓе у таа деформирана глава и секој си кажуе што ќе му прдне. Не му е лесно. И не, не го сакам у Атланта, а ни Атланта не го сака него.

Што се тиче постирањето, секој од вас знае дека у секое време може да прати нешто, што мисли дека е интересно и дека заслужуе место на НБА Маседониа. Тоа што немаме постови секој ден се дужи на мојата презафатеност, иако сум олараунд, ипак не сум Биг О.:)

Си кажавте у коментарите подоле што мислите кај ќе заврши Рон. Сеа ја да ви кажам што се слушнав деновиве за можниот пут по кој Индијана ќе го прати Артест. Се збори дека скоро секој НБА клуб или упатил или спрема понуда за Рон, некои се стварно човек да се замисли, а некои се апсолутно бизарни, како таа на Спарси.

Далас: Кјубан е загреан за Рон, а Пејсерси би сакале за него да го добијат или Џош Хауард плус Тери или Девин Херис плус уште некој играч. Мавси никако не ги даваат Девин и Џош у пакет.
Мислам дека Џош би бил идеална опција да го замени Рон. Сличен тип на играч, кој нема проблеми со главата. Ипак, мислам дека Кјубан нема да го даде Хауард.

Торонто: Мо Питерсон, Мет Бонер и пик од 1,рунда на следниот драфт. Слаба понуда у која Репторси веројатно ќе го убацат и Џален Роуз. Ипак, се освен Крис Бош нема да ги заинтересира Пејсерси. Или за казна ќе го пратат у Канада, а?

Сан Антонио: Оберто, Брент Бери и пик. Смешки.

Атланта: Моите не упутиле понуда, али се збори дека Инди ептен, посебно Џермејн сака да го види пак Ал Херингтон у екипа, што би бил доста паметен потег. Ја да сум на местото на Били Најт би го барал и Џеф Фостер. Не знам што да мислам за Рон у Атланта, стварно не знам.

Сакраменто: Првиот тим спомнат за трејд, само што сеа наместо Пеџа се збори дека Џермејн го сака Бонзи у екипа. Хммммм, сумњиво у најмала рука.

Њујорк: Што би бил секој треј муабет без Ајзеа и Никси, посебно сеа кога Рон јавно кажа дека би сакал у родниот му град. Али, у Инди не се ептен залетани да му ја испунат секоја желба, а и Никси не го даваат Ченинг Фрај у пакет, у кој Пејсерси сакаат да го утрпаат и Остин Крошир (како мене Ивица и Фентази лигата:)

Минесота: Воли за Рон. Веќе било спомнато, а мене ми е слично како трејдот за Пеџа, само што Шјхабцјбкак е многу бољи дефанзивец и игра одлична сезона, за разлика од Србинот.

Лејкерси: Фил ептен би го сакал Рон. Не сакаат да го дадат Одом. Крај приче, нема шанси.

Бостон: Рики Дејвис. Не, доста им e од лудаци у Инди.

Клиперс: Магети. Интересна понуда, со која Клиперси ептен би станале ѕверови. Само не знам како би се навикнал да игра за – КЛИПЕРСИ.

Кливленд: Рон би сакал да му биде резерва на Леброн. Мај ес би сакал, да сакаше да има таква улога, не ќе јадеше бурек за трејд од Инди. Но веј.

Мајами: И така имаат премногу дешавки кај нив у последно време, а и доста ментални случаеви собраа летово. Мада Рон за Поузи и не звучи така лошо.

Сиетл: Рашард Луис и Ник Колисон за Рон и Џеф Фостер. Ја лиќно не би ги дал Луис и Ник за овие двајца, али којзнае што си мислат у Сиетл. Рон и Реј би биле страва тандем.

Тоа се сите муабети кои се појавија до сега, сигурен дека ќе има уште у следниве неколку дена.

ПС: Фентази лигата ни почна. Толку.

Артест сака да го трампаат. Каде? Не знам, али знам дека нема клуб во лигата кој не би сакал да го има Рон-Рон кај себе. Што мислите вие, каде ќе заврши Артест, а?

by Ivica

Секој тим има по 13 играчи кои играат на различни позиции. Играчите кои се поставени во вашиот тим на местата означени со PG, SG,G, F, SF, PF, C i Util штом одиграат утакмица во real-life одиграле утакмица и за вашиот тим. Да речеме го имаш Ален Ајверсон кој на утакмицата со Атланта дал 25 поени, 15 асистенции, 5 скока, 3 уктрадени топки, 6 изгубени топки и што ти јас знам уште… Е сега, сето тоа што го дал Ајверсон се внесува на твоето конто и за секоја статистичка категорија се рачуна кој тим има највеќе. На пр. Ivica’s finest има најмногу асистенции од сите фантази тимови во лигата, па заради тоа од асистенции ке имам 13 бода. Тој што ке е втор (зад мене) ќе има 12 бода, третиот по вкупен број на асистенции 11 бода и така надолу се до тимот кој ке има најмал број на асистенции кој, јасно, ќе има само 1 бод. Истото тоа се пресметува за секоја статистичка категорија (ги има вкупно 10), а вие се трудите да имате што е можно повеќе бодови во секоја од нив. Максимум бодови што може да има еден тим е 130 (10 категории по 13 бода). Ако после одреден период играње забележам дека во, да речеме, скокови сум убедливо последен, нормално се трудам да ја санирам ситуацијата таму со тоа што ќе трампам некој добар бек шутер за добар центар во надеж дека со неговото добивање ќе го зголемам бројот на скокови. Е сега тука повеќе доаѓа до израз тактиката кој сам ќе ја избереш ,т.е. дали сакаш да форсираш само пар статистики, а другите што биде нека биде или пак дали ќе се трудиш да направиш компактен тим кој ќе има играчи кои ќе придонесуваат и во асистенции и во скокови и во други категории. Генерално, секој се труди да го оптимизира тимот по својот ќеиф. За тоа можат да ви помогнат слободните играчи, кои не биле избрани на драфт и кои можете да ги најдете на менито Players или пак можете едноставно да си одберете играч од некој друг тим во вашата лига и да понудите трампа за него која ќе е доволно реална за да биде прифатена:-). Се надевам дека некому барем ќе помогне ова, а ако и понатаму нешто не е јасно слободно прашајте па ќе ви одговорам.