the rookie post from Enes Karakash (СЕФТЕ)

Главниот муабет пред утрешниот драфт се врти околу 3.пик кој го има Портланд и желбата на неколку тима да дојдат токму до тој пик. Сега засега најсериозни се Џезерите кои според некои извори на Блејзерси им ги понудиле 6.пик плус некој од нивните сегашни играчи (Гиричек или Снајдер) или 27. и 34 пик. Ова се должи на желбата на Јута да избере плеј, посебно Дерон Вилијамс кого го споредуваат со Џејсон Кид. Во Јута се свесни дека со нивниот 6. избор тешко ке дојдат до двајцата најдобри плеја-Вилијамс и Крис Пол од Вејк Форест.
Како втора опција се спомнува Торонто кој на Портланд им ги нуди Морис Питерсон и 7.пик, додека нешто потешка за верување е третата опција според која Лејкерси во Орегон за 3.пик и уште несто ситно би ги пратиле Батлер, Еткинс и 10.пик.

(малце едитирано од offchar-o, чисто околу кирилицата и сликата – мое мислење – не иде Дерон трети, комотни можат да бидат, мада што е сигурно, сигурно си е)

Short brief: There are several scenarios about the third pick, but it’s very likely Utah to get it for the sixth and Giricek/Snyder. There are also rumours about Toronto offering MoPete and the 7th to the Blazers, and the Lakers offering Butler, Atkins and #10.

Никогаш не сум бил некој голем љубител на мок-шмок драфтови. Мислам, тоа ти се еден куп новинари кои немаат што да пишуваат мегу крајот на финалето и драфтот па самите знаат повеќе од самите тимови кого тие ке изберат. Така јас нема да пишувам шмок драфт, но сепак ќе останам поврзан со драфтот и ќе ви ја соопштам веста за пензионирањето на едно од најголемите драфт разочарувања во НБА историјата. Дами и господа – Шон Бредли.
Токму така, соленката Бредли минатиот четрвток изјави дека става крај на својата про-кариера која кога беше драфтуван 1993 год. повеќето мок-новинари прогнозираа дека ќе биде многу успесна. Добро, можеби 12 сезони (за кои инкасираше цели 60 мил.$) со просеци од 8п. 6ск. и 2.5 блокади е успешно,а во мегувреме стана и редовен гостин на сите in-your-face постери. Никако не смее да се заборави дека Бредли таа год. беше 2.пик, пред него беше избран Вебер, а веднаш зад него Пени Хардевеј.

Draft 1993 Round 1

1. ORL Chris Webber, Michigan
2. PHI Shawn Bradley, Brigham Young
3. GSW Anfernee Hardaway, Memphis State
4. DAL Jamal Mashburn, Kentucky
5. MIN Isaiah Rider, Nevada-Las Vegas
6. WSB Calbert Cheaney, Indiana
7. SAC Bobby Hurley, Duke
8. MIL Vin Baker, Hartford
9. DEN Rodney Rogers, Wake Forest
10. DET Lindsey Hunter, Jackson State
11. DET Allan Houston, Tennessee
12. LAL George Lynch, North Carolina
20. CHH Scott Burrell, Connecticut
22. CLE Chris Mills, Arizona
23. SEA Ervin Johnson, New Orleans
24. HOU Sam Cassell, Florida State
25. CHI Corie Blount, Cincinnati

Новиот колективен договор содржи клаузула во која тимовите можат со цел да го скратат селари капот да откачат еден од играчите со кој ги врзува долгогодишен, дебел договор, а повеќе тимови како да не можат да го дочекаат 1.јули кога тој стапува на сила, па да шутнат некоја од своите преплатени ѕвезди.
Први заинтересирани за таков чекор се во Далас каде се очекува да го ослободат Финли, а веднаш зад нив се и Никси кои едвај чекаат да се откачат од Алан Хјустон, па Мајами – Еди Џонс, Бостон – Реф Лафренц, Филаделфија – Крис Вебер, Портланд – Тио Ретлиф и Орландо – Даг Кристи.
Мора да се напомене дека иако ќе ги ослободат, тимовите ќе мора до крај да им ги исплатат договорите на овие играчи, само што таа сума нема да им се смета у селари капот.

Сите гласини кои го поврзуваа Лери Браун со позицијата генерален менаџер на Кливленд паднаа во вода откако беше соопштено дека Дени Фери од оваа недела ќе почне да ја врши таа функција. Екс-играчот на Кавси го напушти раководството на новиот шампион Сан Антонио и се врати да му помогне на тимот во кој мина 10. сезони. Сега Фери ќе треба да одлучи како најмудро да ги потроши 25 мил.$ кои летово ќе ги има на располагање, а прва задача ќе биде да одлучи дали да го задржи Илгаускас. На листата на играчи кои тој би сакал да ги види во Кливленд во моментов се наоѓаат Мајкл Ред, Еди Кари и Лери Хјуз.

Резервистот на Минесота, Фред Хојберг го очекува операција на срце со цел да се корегира зголемената аорта, зафат по кој тој очекува или повторно да заигра, или доколку тоа му го препорачаат лекарите-да стави крај на својата кариера. Инаку, Фред целата мината сезона ја одиграл со оваа аномалија без да каже на некој од соиграчите.

Се чини дека Кендал Гил правилно постапи кога одлучи да смени професија откако увиде дека ни еден клуб не го сака пред почетокот на сезоната. Како доказ за неговиот добар избор му служи победата во 1. настап како про-боксер. И тоа не било каква победа туку со нокаут во 1.рунда над анонимусот Тревор Бејли.
Но, уверливиот старт не ја намалил љубовта на Гил кон кошарката кој планира уште една борба пред да почне да се подготвува за својата 15.НБА сезона, нормално ако некој сака боксер во своите редови.

Знам дека оваа вест не е толку свежа, но искрено, не е секогаш за верување кога станува збор за трејд у кој главната улога ја има Ајзеа Томас и неговите Никси. Тоа го велам затоа што во изминативе две години колку да Томас направи трампи тоа како да не беше доволно да се престане со ставање на Никси во секоја каша и во муабет за секој слободен играч.
Но, како што последниве неколку дена немаме официјално соопштение од двата клуба, а бројот на неофицијални извори кои го потрвдуваат трејдот се зголемува, тогаш еве ја и кај нас веста за размената мегу NY и Феникс во која местата ќе си ги заменат Квентин Ричардсон(14.9п.) и Курт Томас(11.5 п. и 10.4 ск.).
Како и повеќето трампи на Ајзеа така и оваа ми е тешка да ја сконтам. Тој се откажува од својот најдобар скокач и дефанзивец во рекетот, а за возврат добива уште еден играц кој во секој напад едвај цека да шутне тројка. Знам дека Томас сака од Никси да создаде тим кој ќе игра кошарка каква што годинава играа Санси, но нели е погрешен цекор кога самите тие Санси се отказуваат од еден од своите шутери за услугите на Курт?
Финансикиот дел од трампата не го ни разработувам затоа што веке стана јасно дека по секоја размена Ајзеа само уште повеке ги заглавува Никси и ги оддалечува од потребниот рибилдинг. До кога, Ајзеа, до кога?

Презадоволни од руки сезоната на Мека, како и од својата руки сезона, газдите на најтазе НБА тимот, Шарлот Бобкетс, одлучија уште сега да искористат опцијата која им дозволува да му додадат на ланскиот 2. пик плус една година.(вредна 5 мил.$) на актуелниот тригодишен дебитантски договор. Со ова Мека е во Шарлот барем до 2008 год.
Окафор својата кариера ја започна со 15.1 поени и 10.9 скокови по натпревар, а за поздрав се неговите дури 47 дабл – дабл учиноци, што го става на 4. место во цела лига..

1. Milwaukee – Andrew Bogut (85%) or Marvin Williams (20%)
2. Atlanta – Marvin Williams (80%) or Andrew Bogut (15%) Antoine Wright (5%)
3. Portland – Gerald Green (66%) or Antoine Wright (33%)
4. New Orleans – Antoine Wright (56%) or Chris Paul (25%) or Raymond Felton (25%)
5. Charlotte – Chris Paul (75%) or Raymond Felton (25%)
6. Utah – Deron Williams (100%)
7. Toronto – Raymond Felton (50%) or Andrew Bynum (50 %)
8. New York – Channing Frye (75%) or Andrew Bynum (25%)
9. Golden State – Fran Vasquez (50%) or Andrew Bynum (25 %) or Sean May (25%)
10. LA Lakers – Sean May (75%) or Charlie Villanueva (25%)

by Enes Karakash

Што и да кажат сите – ова сепак ќе им остане. | No matter what they say, they’ll always have this.

Не знам, стварно не знам.
Веројатно повеќето од вас очекуваа одма да почнам да им го фаќам сеирот на Детроит и да ги славам Спарси. Тоа е и разбирливо затоа што уште од старт на Финалето застанав на страна на тимот од Тексас, а кога ќе размислам, у секоја серија у која играа Пистонси јас навивав за нивниот противник.
Али, штознам нешто се сврте у мене, некако ми беше жал за Детроит (не ме сфаќајте погрешно, тоа не значи дека ми се свиѓаат момците).
Затоа овој текст нема да го посветам на новите НБА кралеви, туку на оние кои таа титула ја носеа до сабајлево и кои за жал останаа без љубовта на 99% НБА фанови ширум светот.
-Екс-Кралеви кои останаа несфатени од сите и против кои навиваа сите.
-Екс-Кралеви за кои по ова финале ќе се пишува дека лани титулата беше чиста случајност, поклон од закрвените Лејкерси.
-Ќе се заборават сите ситуации во кои беа на раб од елиминација, губејќи 2-3 и пак добивајки ја серијата, а такви ги имаше многу овие две години.
-Ќе се заборави шампионската 6. утакмица годинава у која покажаа шампионско срце и им одржаа лекција на “мамузите”.
-Чонси Билапс и РИП Хамилтон кои од следната сезона пак ќе треба да се борат за својот прв ОлСтар, иако се еден од најдобрите бековски тандеми у лигата.
-Тејшон “Етиопија” Принс, чии дефанзивни квалитети пак ќе бидат рипнати у изборот за најдобар одбрамбен.
-Рашид за кого ќе продолжи да се мисли дека му фале даска, иако у неколку наврати му одржа лекција на Роботот.
- Биг Бен, кого признавам дека и јас нешто многу не го поштуем, не треба да се заборави дека е центар висок само 205 цм. кој секоја вечер се бори со повисоки и потешки од себе.
-Лери Браун, кого и ја самиот го нареков предавник, кој останува еден од најдобрите кошаркарски учители на сите времиња, но кој ќе има сериозна дамка поради флертот со Кавси у тек на разигрувањето, а ќе се заборави и неговата 101 плеј-оф победа.

Еве, си кажав. У моментите кога секој жив НБА новинар ги велича Спарси јас решив да пишувам за Детроит. Па некој мора и тоа да го направи. Свака част Пистонси за срцето кое го покажавте иако никој вон Детроит не веруваше во вас.

Short brief: when everybody is paying a tribute to the new Kings of the basketball – the Spurs, here are some facts about the Pistons (from an anti-Detroit fan):
- The most hated champions ever.
- Their title will be described as a coincidence and result from the Lakers interior organization problems.
- All their wins in situations against the wall (when they were down 2-3) will be forgotten.
- This years Game 6 of the Finals will be also forgotten very soon (they gave the Spurs some school).
- Billups and RIP will have to fight for their place on the All Star team, AGAIN, even though they proved that are the best guard duo in the League.
- Ethiopia’s (Tayshon Prince’s) effort on the defensive end will not be considered for the defensive awards.
- The stories about Sheed’s inconsistency and mental problems will remain and even get stronger.
- Big Ben’s authority will rapidly go down, because of Duncan’s success, not concidering the lack of size.
- Brown’s affair with the Cavs will get more publicity than his 101 playoff wins.

by Anastas Vangeli

When the season started, I was afraid of the possibility the Spurs and the Pistons face in this years Finals. I was afraid of boring basketball, shot-clock violations, turnovers, going too physical and low scores.. and the worst Finals ever.

As the season was passing, and my Lakers faded badly, only the surprising Suns kept me alive – the killing spree they were on, man, that was something. Running the floor, hitting the boards hard, transition supremacy, night after night, until the West Finals. In those five matches, the Spurs (surprised me!) showed that they are the franchise! They accepted the run-and-gun style and outscored the Suns, although their defense was as important as the offense. They played tough and demonstrated showtime! They were going 100+, they had the fluid.

In that particular series, after beating the streaking Nuggets and the reigning Sonics, Duncan and the fellas, made it clear that they can play! And that they can addopt every style of playing basketball, cause they are BASKETBALL PLAYERS!

On the other side, we were watching the Heat heating up, goin’ unbeaten to the Eastern Finals. Wade was streaking and kept his team winning besides Shaq’s injury, and I was convinced that the Heat are 99% on the top. That would’ve meant Kobe being abused in the media, Shaq honored as the best ever, blah-blah. Luckily, Wade got injured, the Pistons won the series and Kobe’s pride is somehow restored.

But, the bad dream about the matchup that will bring the poorest Finals ever became reality. The Spurs showed thay can play, but the Pistons are a team on a mission, a deathly squad that doesn’t let anybody play, and they fight, they make opstructions, they destroy and somehow manage to win games. If the Spurs transformed into the grayscale version of Motown Bad Boys, than the game of basketball would turn into torture for the fans.

Damn, I was wrong! The first 4 games were unexpected blowouts! The home court advantage was main factor. The Spurs hit first in their 2 home games, then the Pistons returned the first 2 on their own court with the same power. Game 5 was antology: Rob’s heroics and the overtime, Duncan’s crunch time panic and Detroit letting it slip.. one of the greatest NBA Finals game ever!

As the series moved back to Texas, I felt that Detroit isn’t losing the grip, although they were on the edge. They won #6 and the Finals entered the ultimate battle.

GAME 7: Forget the trash talk about bad games. Both the Spurs and the Pistons are championship – caliber squads.

As the game tipped off, it was obvious that all the guys were choking – especially Parker, Nazi and Hamilton. The start was sloppy as expected, because every posession was crutial. Hard and physical.. that’s how I describe the first half. Ben Wallace led all scorers (this shows that it was all but ordinary game), Horry led the Spurs (this shows who’s never choking) and the guys at the half time show were awful.

In the second half, The Big Fundamental went nuts, starting to shoot and spend posessions, acting a go-to guy (he finished 10-27 from the field!). I still can not figure out WHY he forced so many shots and howcome thay managed to win at the end?!

The defense ofcourse. The defense wins championships. Bowen stepped up in the last minutes, guarding and then blocking Billups, and that particular block was the play of the game. In the closing minutes, Detroit’s bad interior defense also caused some bad double-teams on Duncan, which resulted with back-to-back treys and a big W at the end.

Tim Duncan was crowned as the Finals MVP, besides Manu’s warrior-like performances and Horry’s heroics. Tim made shots that everybody on the team can make – Rasho can hit those mid range jumpers, Nazi can dunk or lay it in under the basket etc., but Manu’s desperation shots and baskets from nowhere, or Horry’s shots in crunch time.. that is MVP material.

All in all, the deeper bench, the home court advantage, Manu and Horry, the better team-defense in the last game and the better overall transition performance gave the Spurs their third title in 7 years. A better basketball team. I have said, THE SPURS ARE A TEAM THAT HAVE AN ANSWER FOR SUNS’ 120 POINTS IN POURING 121, AND THEY CAN HOLD THE PISTONS ON OR UNDER 69, IF THEY LET THEM SCORE ONLY 70. It appeared a bit different, but they are still world champions.

Game 7 Boxscore on NBA.com

Сторија на македонски за пар саати.. Енко да ја искуца

Од оваа, на кратко:
- на почеток на сезона, стварно се плашев од финале Сан Антонио – Детроит – очекував тапа, некои 5-6 утакмици мрцварење, тупење и резултати испод 80.
- у плејофот, Спарси покажаа дека се екипа со тоа што ги победија сите изненадувања – Денвер, Сиетл, Феникс.
- Детроит, можеби на среќа, ама на мој ќејф ги тепаа Мајами (навивам за Лејкерси и замислете што би зборел Шекил ако освои титула, а притоа Коби да не влезе во плејоф)
- финалето беше крајно изненадувачко (во позитивна смисла) – првите четири беа наизменични нокаути, петтата беше антологиска, а шестата типична утакмица кога Детроит мора да победи
- седмата пак, беше легендарна: играа на почеток во грч, со доза на резерва, затоа што секој напад беше клучен – Роботот се здиве, почна да шутира како луд, со некои си среден ефект, ама затоа Сан Антонио демонстрираше одбрана, а Брус Боуен со бананата над Билапс практично ја реши утакмицата, a Детроит со лоши удвојувања на Данкан си дозволија да примат две тројки по ред што ги кошташе ТИТУЛА
- Данкан на мое негодување беше прогласен за МВП – тврдам дека неговиот учинок е чисто статистички, а Ману и Хори се тие кои ја донесоа титулата со кошевите од неизводливи ситуации, односно со решавачките шутеви

Quatro next year?!