Силно светнал ден. Барем на МакНБА. Кога јас можам да ја отворам и да се логирам, верувам дека можат повеќето од вас, односно секој кој го чита овој текст.

Проблемите со серверот малку не осакатија кога станува збор за детални најави за секоја плеј-оф серија посебно, така да ова ќе биде комплетен привју за она што стартува вечер и што ветува да биде, како и неколку години наназад, т.е. како што и често е случај со НБА плеј-офот, спектакл.

Тоа посебно е случај на Западот каде имаме страшна изедначеност, која малку се изремети со повредата на Брендон Рој која ги исфрли Блејзерси од секој муабет за можен пласман во 2. рунда. Сепак со оглед на тоа какви к’ниња и кој им е тренер, како и тоа дека сезонава се научија да играат без разлика кој им е повреден, верувам дека ќе дадат се од себе во серијата со Санси.

Од друга па страна, мило мие што баш ваквиот преполовен Портланд оди на Санси, кои имаат можност лежерно, со малку посилен тренинг, да се загреат убаво за втората рунда. Токму Санси, иако никој не ги става во кругот на фаворити, можат да бидат најпријатното изненадување ова разигрување. Но, нивниот недостиг од квалитетни играчи во рекетот, со исклучок на Амари, може да се покаже како хендикеп во евентуален дуел подоцна со Далас или Лејкерси.

Исто така, како клучна за нив може да биде повредата на Робин Лопез, кој можеби не е некое играчиште, но од Ол-старот навака, во кој Феникс беше еден од најдобрите 4. екипи беше многу важен во “ослободувањето“ на Амари кој можеше комотно да оперира на “четворка“. Сега уште повеќе работите ќе зависат од Амари, но и од играта во рекетот на ликови како Амундсон или Фрај, кој секоја прилика ја користи да избега од рекетот, ако знаат да го стават на центар.

Ако серијата меѓу Блејзерси и Санси не ветува некој спектакл, тоа не се однесува на останатите три кои имаат потенцијал да бидат класици. Тоа посебно се однесува на добрите “пријатели“ Спарси и Мавси каде се е можно ако проработи машината на Поп, Лонгориа и Ману полудат и биде форматиран Тимчо Роботчо во својата стара добра верзија. Сепак, Мавси остануваат фаворити, дури и за пласман во конференциско финале, но некако ми се екипа без завршница  во која ако Дирк не е клуч, некако ми се губат покрај силни екипи. Ако им се погледне составот имаат еден од најкомплетните ростери во цела лига, а многу може да зависи од новите фаци Батлер и Хејвуд, кои можат да бидат Икс-факторот во овој плеј-оф.

Повредите, како и кај Блејзерси, можат да бидат клучни и во серијата меѓу Јута и Денвер, серија во која двете екипи влегуваат со свој хендикеп. Кој е поголем многу бргу ќе се види. Од една страна, Бузер влегува повреден, додека Кириленко би требал целосно да ја пропушти серијата. Од друга страна, и Кенјон Мартин нецелосно опоравен ќе биде дел од првите пет на Нагетси, но страшен минус може да биде отсуството на Џорџ Карл.

Гледам дека не се зборува многу за тоа, но имав прилика неколку пати да ги гледам Нагетси без Карл на клупата и тие делуваа изгубено во тесни завршници, губејќи неколку средби кои мораа да ги добијат. Неседењето на Карл на клупата е исто како Поп да не може да ги води Спарси, Фил-Лејкерси или па било кој друг тренер својата екипа. Токму поради тоа, а и поради тоа што од другата страна седи таква тренерска легенда како Слоун, не знам што да мислам за оваа серија, која може да ја добие било кој од двата тима. односно оној кој најдобро ќе ги покрие своите хендикепи.

Пик на сите Лејкерс-фанови, што е нормално, но и на сите Лејкерс-хејтери кои се исто така бројни, ќе биде таа меѓу шампионот и Оклахома сити. Слабата форма на Лејкерси во последните месец дена во кои делуваа како да си го загубиле “моџото“, како и чудото од дете сезонава Кевин Дурент, се причина за прогнози за изедначена серија. Изедначеност која јас лично не сум толку сигурен дека ја има. Да, Дурент е страшен млад играч кој има добра подршка од исто така младите соиграчи кои се способни да изненадат секого.

Но, во серија од подобар од седум не знам колку можат да се носат и со Зенот и со Лејкерси. Опоравувањето на Бајнам добро ќе им дојде на Лејкерси, но и без него тие се големи фаворити, барем против Тандер пред кои ако останат заедно е иднината. Единствено нешто што ми е криво е тоа што Лејкерси сега не играат со Соникси на Дурент, а не со Тандер.

(Овде требаше да биде остатокот од плеј-офот најавата, посветен на Истокот, но нешто се изремети и ми се избриша тој дел од постот. Така да, само на кратко):

Кавси и Хоукси се јасни фаворити, додека поизедначени треба да бидат сериите меѓу Орландо и Шарлот и Бостон и Мајами. Бобкетси имаат микс од млади и искусни играчи предводени од докажан тренер и добро се покриени во рекетот со момци кои можат да ги поделат фаулите врз Двајт Хауард, од чија игра многу ќе зависи. Но, можеби и многу повеќе од Двајт, работите ќе зависат од Џамир Нелсон, Рашард Луис и најмногу од Винс Картер и од тоа колку тој ќе биде гладен за успех и поправање на својот имиџ.

Мајами исто така има сила за изненадување, пред се поради и Вејд и добрата полс Ол-Стар форма, како и несигурните, стари и на моменти немоќни Селтикси. Бостон останува фаворит, но сега веќе ја нема таа моќ како од пред две години.

Тоа е тоа. 947 зборови се сосема доволно со оглед на подолгата пауза поради заладените односи со нашиот сервер. Врска која се надевам ќе остане стабилна барем до крајот на разигрувањето.

The Good -

Кевин Дурент! Момакот кој го дели првото место на листата на стрелци со Леброн и кој е главната причина за скорот 30-21 на Оклахома сити, тим кој лани имаше 27 победи цела сезона. Соиграчите не му се сменија многу, но Дурантула продолжи да еволуира. Во моментов има низа од 25 средби со најмалку 20 постигнати поени, низа каква во последниве 30 години имале само Мајкл и Ајверсон. Сепак, Кевин е единствениот помлад од 22 години со ваква низа.

Како тргнале, Тандер ќе играат во плејоф, што е огромна работа за тимот кој лани беше потсмев на поголемиот дел од лигата. Сепак, некако сево ова ќе беше поубаво ако се случуваше во Сиетл.

Во Портланд веројатно си ја маваат главата во ѕид гледајќи го Дурент како од вечер во вечер рока гузови, додека тие секојдневно имаат отворена сметка во рехабилитационите центри во Орегон.

Не до толку, но добри, добри: Нормално, Лејкерси, но и пробудената Јута, Денвер, осакатениот Портланд, Арон Брукс, Рокетси на Аделман, Монтеј Елис, Диркулес, Зеко Рендолф, Феникс, Амари и Неш…

The Bad -

За некого скор од 29-21 е фантастичен успех, но не и за Спарси и Попович. Летово, кога сите мислеа дека се готови, Поп успеа да ги врати во секој муабет за камбек во финалето со ангажирањето на Џеферсон, Мекдајс и драфтувањето на Блер. Арно ама, експериментот, барем до сега, не успева. Џеферсон е изгубен во Аламо, Мекдајс е непостојан, додека единствено вистинско засилување е кражбата на драфтот – Блер.

Лонгориа де игра, де не игра, Ману, кога не фаќа лилјаци е нивни најдобар играч. Тимчо Роботчо има потреба од нов чип, Финли некогаш бил Финли…итд…

Секако дека уште има време за се да тргне како што сакаат во Сан Антонио, но досегашните партии не влеваат надеж. Аламо никогаш во последниве 12 години не било така лесно за освојување.

Лоши, брат: Дон Нелсон, Вулфси (иако се борат секоја вечер) и секако, без конкуренција, Берон Дејвис. Момакот кој требаше да ги спаси Клиперси е тоа само во својата глава.

The Ugly -

Сигурно не по нивна вина, но Грег Оден и Блејк Грифин. Колку беа големи надежите дека ќе станат играчишта, толку беше поголемо разочарувањето по нивните тешки повреди. Тоа посебно е случај за Оден, интересен лик кој сезонава таман кога почна да си го наоѓа местото во Портланд, му рикна коленото. По втор пат.

Грифин пак, поради слична повреда, исто како и Оден кога беше прв пик не успеа да заигра сезонава. Момакот е страшен атлета, па затоа останува да се види како повредата ќе влијае на неговата експлозивност.

Ги имаме Ол-Стар петорките за во Далас следниот месец и до некаде поголемиот број НБА фанови, барема оние пореалните при гласањето, односно оние кои погледнале барем една средба оваа сезона, се задоволни од тоа како на крајот испаднаа работите.

Како во многу случаи, имаме една добра, една лоша и една онака, зезната вест.

Добрата секако е фактот дека Нештињо успеа на крај да го претрка Мекгрејди и да спаси голем срам (или пак комишот замижил на едно око) срам за НБА лик кој цела сезона има изиграно 45 минути да биде стартер.

Лошата е нереалноста при гласањето и тоа што наместо оние кои заслужуваат, како Џо Џонсон или Рондо, во првите пет на Истокот е лик кого на старт од сезоната го избркаа од Мемфис, каде беше резерва, кој после тоа изјави дека ќе се пензионира, за на крај да заигра за Филаделфија која и не процвета со него. Старата слава си го направи своето и Ајверсон се најде меѓу стартерите на Истокот.

Остатокот од петорките е прилично реален.

А да, заебаната вест. Штета за Дирк кој долго време беше второ крило на Западот. Но, некако Тимчо успеа да го претрка во фото-финиш. Така, Амари кој не игра центар ќе биде стартен центар на Западот, а на крило ќе игра Тимчо кој за својот тим игра на центар.  Знам, заебано, посебно за Диркулес, кој игра одлична сезона со своите Мавси.

Некој може да се побуни и дека има место и за Дурент, но тешко дека би го убацил некој место Кармело, Тимчо, па и Дирк. Сепак, иднината е во рацете на Дурент кој е вистински лидер на изненадувањето од Оклахома сити.

Јас лично би го ставил Бош во први пет на Исток на местото на истрошениот и сезонава пак повредениот Кеј-Џи. Бош игра далеку подобра сезона, како и лани, од Гарнет и местото му е првата петорка, но како и во случајот со Ајверсон, старата слава си го направи своето, иако Гарнет вреди многу повеќе од Ален.

Резервите ќе бидат познати за недела дена, а до тогаш ќе имаме време за муабет кој треба, а кој не треба да се најде во Далас.

Вечер стартува новата сезона (кое клише интро)…а со оглед на тоа дека освен за Хјустон и Торонто немавме ваш текст за некоја друга екипа, (Шеп ќе ја прави најавата за Лејкерси, ја за Хоукси), после оној текст за четирите екипи од Дното на Западот, следат два “Групњаци, еден за Западот и еден за Истокот. Некој ќе добие повеќе.  некој помалку реченици…Идеме, не по некој посебен ред:

САН АНТОНИО – Знам дека голем број НБА фанови се надеваа дека ланската плејоф елиминација беше последното што ќе го видиме од овие Спарси, но трејдот, па пензионирањето на големиот Брус Боувен не ја поремети визијата на Поп за максимумот на оваа генерација. Данкан намали килажа, Ману е здрав, а Тони е Тони. Покрај нив сега ги имаат и Ричард Џеферсон и Антонио Мекдајс на двете најкритични позиции од лани. Да сум фан на Лејкерси би се замислил во врска со Спарси. Да сум фан на Денвер, би се исплашил од Спарси.

ДЕНВЕР – Последната реченица од делот за Сан Антонио најдобро ја опишува сезоната за Нагетси. Тие остануваат еден од фаворитите за пласман во финалето на Западот, но ќе биде потешко од лани. Ги нема Клеиза и Џонс, но има некои нови фаци кои би требале да ги заменат солидно, со поголема минутажа за Смит. Мело е во најдобрата форма, барем физички, од било кога и се ќе биде во негови раце ако сака да ги стигне другарчињата од својата драфт генерација Леброн и Вејд.

ЈУТА – Ова лето требаше да биде турбо за Јута, но наместо тоа во Солт Лејк Сити беше мирно како што и може да се очекува од мормонскиот главен град. Бузер остана, иако може да се деси да го трампаат сезонава. Остана и Милсеп, како и Мемо, додека не успеаја да се откачат од неупотребливиот Кириленко, кој и понатаму им го цица селари-капот. Дерон останува најдобар играч, плејофот е достижен, ама тоа е се. Најдобар потег ова лето беше примањето во Спрингфилд на Стоктон и вечниот Џери Слоун.

ЊУ ОРЛЕАНС – Ланската сезона беше големо спуштање на земја за Хорнетси, тимот кој требапе да има светла иднина. Крис Пол останува МВП кандидат, добар дел од тимот е сменет, но се уште го немаат оној квалитет плус за нешто поголемо. Се откачија од Чендлер, го имаат Емека, кој почна да им оди на нерви на новите соиграчи, Пеџа и понатаму зима пари за ништо, Вест е една од подобрите “четворки“ во лигата, Скот може да добие отказ сезонава.

ДАЛАС -Најактивни ова лето, заедно со Спарси, беа Мавси, кои одиграа паметно не чекајќи го Летото 2010 за кое се спремаат сите. Остана Кид, но Дирк сега покрај себе ги има и Мерион и Дру Гуден. Заедно со Џош Хауард прават интересна петорка која може да игра клучна улога на Западот. Не дека ќе бидат шампиони, ама изгледаат доста подобро од лани.

КЛИПЕРСИ – Кога се изгледаше дека ќе биде поубаво, дека ланската сезона ќе биде далечно минато и дека повреда веќе нема да биде збор кој ќе се слуша кај секогаш вториот тим во Ел-Еј, Брадата на Берон пак остана сама. Барем на стартот на новата сезона. Блејк Грифин го повреди коленото и ќе го нема некои месец и пол, а тоа значи нови маки за Данливи. Сепак, оваа сезона ќе биде подобра од ланската. Полоша не може, иако кога се Клиперси во прашање, се е можно.

ГОЛДЕН СТЕЈТ – Какo она We believe да беше пред мнооогу години, Дон Нелсон пак се скара со некој од играчите. Стивен Џексон се откажа од капитенската лента и побара трејд. Рендолф, Мороу и Кари можат да изненадат многумина, а интересно ќе биде да се види и Монтеј. Ќе играат брза кошарка, а на крајот плејофот пак ќе го гледаат од дома.

ПОРТЛАНД – Лани успеаја да стигнат до плејофот, но таму изгореа поради незнаење. Оваа година се малце постари и поумни, а и Грег Оден, конечно, делува како да фаќа залет. Главен потег беше ангажманот на Андре Милер, кој би требал да им донесе стабилност на плеј, додека најмногу среќа имаа кога нивните милиони ги одби Туркоглу. Интересни за гледање и тим на иднината.

ФЕНИКС – Викаат дека пак ќе трчаат, дека ќе играат како кога беа дел од НБА елитата. Арно ама, Неш е постар, Амари е осамен во рекетот, Хил е уште постар од Неш, а Џентри не е Д’Антони. Имаат понекоја светла точка, но факт е дека полека, но сигурно станува тажно во Аризона. Штета.

После Истокот, да му рипнеме и на најава на првата рунда на Западот, кој барем според дуелите и според имињата кои ќе ги имаат главните улоги во нив, ветува повеќе од Истокот, иако и тука се наметнува една константа, а тоа се Лејкерси (како Кавси на спротивната) која им виси врз главите на сите. Но, со исклучок на Јута, шест екипи барем некое време нема да мора да се замараат со Коби и компанија, туку со некои други, исто така опасни фаци.

ЛЕЈКЕРС – ЈУТА

Секоја од останатите три серии делува многу поинтересно од оваа, а причина за тоа не се само Лејкерси, туку и Јута, која наместо во плеј-офот да влезе како многу подобро рангирана, си дзоволи така голем пад во формата за на крај да биде дури осма, место кое сите мислеа му е резервирано на Далас. Што се деси со момците на Слоун, кои барем според мене до пред два месеци ми беа единствените, заедно со комплетни Спарси, можат колку-толку да се носат со Лејкерси?

Одговорот на тоа прашање не го знае ни самиот Слоун, кој пред стартот на оваа серија некако лежерно си го отпиша својот тим (стар трик). Кога пред два месеца конечно се комплетираа во Јута делуваше дека се спремни да бидат дивизиски шампиони. Сите елементи се тука, но изгледа дека камбекот на Бузер и селењето на Милсеп на клупа не се покажа како добра варијанта. За да направат нешто повеќе против Лејкерси ќе им треба итен мејковер во пристапот на играта, а и максимум од секој играч, посебно од често изгубените Окур и секогаш преплатениот Кириленко.

Дерон ќе напаѓа, и тоа е најголемата опасност за Лејкерси, но не може сам. Скокот е проблем за Лејкерси, но сега со Бајнам имаат барем повисока петорка со Одом на клупа од која ќе мора и некој друг да даде свој придонес. Но, тука се Коби и Пау да ги спуштат на земја. Посебно Коби за кого мислам дека сезоната сега почнува. Ќе се пишува уште тука за Лејкерси, за Јута, не верувам, иако сакам да ме изненадат, барем малку пред промените кои им следуваат летово.

Даље идат: ЛЕЈКЕРСИ

ДЕНВЕР – ЊУ ОРЛЕАНС

Пред стартот на оваа сезона здравиот разум налагаше дека Хорнетси ќе бидат тие кои ќе се борат за 2. место на Западот, а Денвер мака ќе мачи за да стигне до осмото место. Но, нешто им се случи на Хорнетси на патот кон конечната афирмација, додека на Денвер му се случи најубавото нешто на патот кон првата предност на домашен терен во прва рунда по милион години. Едните ги зафати невидена летаргија и ситни повреди на епизодисти, додека другите имаа успешна операција (или трансплантација) и се ослободија од најголемиот рак во тимот, притоа добивајќи си тренер и лидер на теренот во едно.

Сега, Денвер е фаворитот, а Хорнетси се детенцето кое сака да им го украде јаболкото. И покрај се оваа серија може да потрае, а причина за тоа е само Крис Пол, најдобриот асистент и крадец во лигата, а и дефинитивно еден од Топ 5 најдобри играчи во Лигата во моментов. Штета што ја има помошта на само еден играч – Вест, додека остатокот од тимот се играчи кои некој треба да ги разбуди. Плус, Чендлер игра повреден, така да рекетот станува едно големо шеталиште за Нене, Кенјон (трубата) и Брдмен. Не дека се Нагетси нешто јаки во рекетот, ама за овие Хорнетси се.

Плус, Билапс, иако не може да го запре Пол, ќе биде од голема помош за негово лимитирање во одбраната, а тука се и големите шутеви кога ќе затреба, како и смирувањето на ситуацијата кога гангстерине ќе се распуцаат.

И да, Кармело во оваа серија ќе гледа конечно да покаже дека не е два чекора позади другите две, многу поголеми фаци од неговата драфт генерација. Шансата му е сега, дали ќе ја искористи ќе ја видиме. А и Клеиза и Смит (ако го зауздаат малце) не се лоша опција од клупа за Карл.

Даље иде: ДЕНВЕР, (мада сум сумњичав малце)

ПОРТЛАНД – ХЈУСТОН

Некако сите прогнози по нет што ги гледам ја фураат идејата дека Хјустон, конечно, ќе ја помине таа прва рунда, иако Блејзерси се тие кои имаат предност на домашен терен. Да, точно е дека Рокетси сезонава беа одлични во гости, но и Портланд е арена каде ретко кој се изнаигра. Се наведува неискуството на Блејзерси, немањето ветерани кои го поминале сето тоа, неискусен тренер и сл.

Или па дека Рој нема да се изнаигра покрај Артест и Батие, како да е Портланд само Брендон Рој, иако е тој баш нивниот лидер. Работата кај Рој е, барем јас сум приметил, тој е еден од оние лидери на екипа кој најмалку ја има топката во свои раце, така да тоа нема да биде проблем за Портланд. Под Мекмилан, цел тим игра, заедно со добар дел од момците од клупа кои секоја вечер имаат свој придонес.

Не знам, можеби се очекува конечна доминација од Јаоза, што не е неостварливо, човекот нема никаква повреда да го кочи или пак причина за оптимизмот е тоа што го нема Мекгрејди, кој не знае што е втора рунда, а и самиот со својот стил на игра не се вклопуваше во идејата на Аделман за потимска игра оринетирана на Јаоза. Рокетси се опасни, посебно околу кошот каде им е и најголемата сила и каде имаат еден куп аргати предводени од Луис Скола. Интересно е и како го дадоа онака првиот плеј на сред сезона и пак останаа дел од елитата на Западот. Мене ми се крајно непредвидливи, ама дека се фаворити против Портланд, не се. И Хорнетси лани беа млади и неискусни, па одиграа одличен плејоф, а такви примери има полно.

Јас тука одам контра и ја фурам младоста на Портланд, како и нивната длабочина како тим, како предност.

Даље иде: ПОРТЛАНД

САН АНТОНИО – ДАЛАС

Како дв а паднати џина. Не знам дали има, со исклучок на неколку имиња – разбира се, двајца играчи како Данкан и Дирк кои ја одбележаа последната деценија на Западот, посебно во Тексас. До пред три години Спарс-Мавс беше финале на Запад, но од колапсот на Дирк и Мавси во финалето 2006 работите драстично се сменија во тој сооднос меѓу нив. Сега, онака подостарени, малку сменети, повредени и без некои битни фаци се среќаваат во прва рунда која може да биде класика, но може да биде и најдосадна од сите.

Лично, Далас ме изненади со силниот финиш на сезоната која за нив не ветуваше ама ништо и во која сите ги отпишаа. Ме изненадија и Спарси како се снајдоа со сите тие повреди на Тони, Тимчо и Ману, докажувајќи ја уште еднаш генијалноста на Поп не само како тренер. Сега останува да видиме како ќе се снајдат едни против други. Да играше Ману, без проблеми им ја давав оваа серија на Спарси. Вака, без него и со не баш заздравен Данкан, не знам баш, иако мислам дека Паркер ќе му ја извади душата на Кид и тука се крие голем дел од клучот за евентуален успех на Спарси.

Тони одигра одлична сезона и со својот стил на игра е енигма за секој плеј, не само за дедо Кид кој не може да го прати во чекор. Френчи може да ја разбие секоја одбрана која ќе ја постави Џим Кери и тоа е нешто што Поп многу добро го знае. Но, Поп знае и дека не смее да му дозволи на Џош Хауард да се врати во игра и да биде оној стариот за Далас, зашто тогаш Дирк добива уште еден опасен соиграч, и во напад и во одбрана. Уствари, Хауард е и клучот на оваа серија. Ако го видиме сиот негов потенцијал, а не неговото ганџа издание, тогаш Мавси се опасни. Посебно во комбинација со Тери од клупа и нивниот доста добар офанзивен скок. Кид е стар, но знае да изигра стабилно, се додека не се стави во тројкашки филм.

За Дирк не трошам зборови, човекот последните месеци потсети на сезоната кога беше МВП.

Во оваа серија има многу онакви “ако ова, ако она“, мо ако им се поклопи на Далас, тие идат даље, иако мислам дека повеќето им даваат предност на Спарси, за кои магијата на непарни години завршува тука.

Даље иде: ДАЛАС (завршив контрашки)

ПС: Вечер стартува плејофот, знам дека сите вие ќе се снајдете и ќе гледате, кој само на АЛФА, за која само пофалби за давањето НБА и кај нас, кој преку ОБН, разни пи2пи програми, justin.tv или ултимативното задоволство – Дримбокс. Јас сум уште во кабина, така да нетот и на него базираните програми ми се единствена опција, така да денес и утре овие мечеви кои се играат порано ќе се потрудам да ги испофаќам. Очекувам коментари, посебно за она што ќе го изгледате, а добредојден е и понекој текст, ако на некој му се пишува.

Сега се е јасно.

Еве ги паровите за прва рунда, кои во текот на деновиве пред старт на плеј-офот ќе гледам да ги изанализирам еден по еден, или по конференции.

ИСТОК

1.Кливленд – 8.Детроит

2.Бостон – 7.Чикаго

3.Орландо – 6.Филаделфија

4.Атланта – 5.Мајами

ЗАПАД

1.Лејкерс – 8.Јута

2.Денвер – 7.Њу Орлеанс

3.Сан Антонио – 6.Далас

4.Портланд – 5.Хјустон

И на крај, новиот промо клип на НБА за разигрувањето. Мислам дека и порано имам спомнато, но има ли стварно некоја спортска Лига која знае да направи подобар спот, кампања и сл. од НБА? Во било кој професионален спорт? Веќе две децении НБА доминира на ова поле и како што стојат работите така и ќе остане. Сите оние спотови кои ги гледаме од НФЛ, или Преимер лигата, Серие А или Лига на Шампиони делуваат ептен детски и несериозно кога ќе се поглед нешто како клипов подоле. Од изборот на песна, па се до изборот на инсерти и нивна монтажа.

Фантастично!

Благодарам за честитките кои се појавија во мејл и тука на МакНБА овие неколку дена. И на сите вас нека ви е среќна оваа 2009 година. Јас од моето лично искуство можам само да ви посакам здравје. Кога сме кај тоа мое искуство, тоа трае се уште, па овој месец можен е нов прекин на МакНБА, барем што се однесува до мои постови, но за тоа кога ќе дојде време, Идеме ние даље со НБА.

Поточно, со пост во врска со Ол-Старот во Феникс за месец и пол. НБА се уште официјално не ги претстави дресовите за спектаклот во Аризона, но еве ви сник пик за тоа како ќе бидат облечени најголемите ѕвезди. Од ова што може да се види, а не е нешто посебно, овие дресови се некој чекор назад во однос на тие од последниве година-две. Но, тоа и не е толку битно колку што се битни фаците кои ќе ги носат тие дресови.

Денеска ги ѕирнав гласовите од третиот круг собирање гласови и некои работи никако да ми влезат во глава. Односно, уште еднаш се гледа дека одлуките кои ги донесува мнозинството не се секогаш и најпаметни или пак најреални. Исто како што не е ни гласањето на некоја национална основа, како што е случај со Кина.

Како што сега стојат работите, она што е очекувано и реално е дека Двајт има најмногу гласови, главно поради непостоењето на конкуренција на центар на Истокот. Леброн е прв на крило и тука е негде со Коби кој е лидер на Западот. Сосема очекувано. Малку е чудно што Тимчо Роботчо е лидер на крило на Запад, нешто што значи дека фановите конечно почнаа целосно да му се препуштаат на новиот чип на Тимчо задолжен за паблик апил. Позади него е Амари, а позади него па Кармело. Дирк заостанува, иако има добра сезона.

Јао, да не поверуваш, е прв центар на Западот, но Шек се држи добро, и на теренот и во гласањето, па стварно ќе биде штетат, а и чудо ако не се најде на Ол-старот, кој без него не е оној спектакл кој треба да биде, Секоја му чест на Двајт, но барем сега момакот не може во никој (ентертејмент) поглед да го наследи Дизелот.

Кога веќе го спомнав очекуваното, ај сега за она што стварно ме натера на овој пост. Гарнет ќе мора да се бори за тоа да биде стартер со Ји Џианлиан, кој полека го стига според гласовите. Реално, на Ји не му е ни местото на еден Ол-Стар, а ако ова со претркувањето на Гарнет се случи ќе биде голем срам за НБА и за самиот смисол на Ол-Стар средбата. Но, комишот нема да го дозволи тоа, па ако тоа значи и унајмување на експерти од нашава ни земја за да украдат дел од гласовите за Ји. Човече, Ји има повеќе гласови и од Крис Бош и од Пол Пирс?!?!?!

Друго што ми смета на Истокот е второто место меѓу бековите на Ајверсон кој е сигурен стартер во Феникс. По се изгледа старата слава уште врши работа, иако на Ален не му е местото во првите пет, а можеби ни на самиот Ол-Стар. Мене тој никогаш не ми бил интересен на вакви средби и стварно е штета што одличната сезона со стартно место на плеј не може да ја круниса Девин Херис, за кого сепак има време. Момакот е дури петти според гласови на бек, а одма зад него е Аринас кој не ни заигра сезонава.

Да биде срамот уште поголем, Жилберто заедно со Џамир Нелсон, Лук Риднаур и Калдерон е пред Џо Џонсон!?!?! Родно го нема ни во првите десет.
Исто така на бек не е баш сјајна ситуацијата и на Западот каде втор е Трејси Мекгрејди. Со што го заслужил тоа високо место и сите тие гласови, освен тоа што игра заедно со Јаоза, стварно не знам. Да биде трагедијата уште поголема со гласањето на фановите, тоа го остава Крис Пол како трет на бек на Западот каде улогата на Џонсон од Истокот ја имаат Брендон Рој и Билапс.

Ол-Стар неправдите со изборот на стартерите од страна на фановите обично ги исправаат тренерите, но некои работи редовно остануваат неисправени. Сигурен сум дека и оваа година ќе има момци кои и тоа како заслужуваат да играат во Феникс, но кои поради фановите и некои хирови на тренерите нема да се најдат таму.

Само да не заигра Ји.

Да не бидат три посебни поста на ден пред стартот на плеј-офот, ај во еден пост да им одадам почит на екипите кои оваа сезона го направија она што никој не го очекуваше од нив, барем не во ситуацијата во која се најдоа, во случајот на Хјустон и Визардси.
За серијата на Хјустон се пишуваше доволно, но кога ќе се фрли поглед наназад, тоа достигнување пак изгледа неверојатно. За тоа се заслужни ама баш сите во Хјустон, па и Јаоза, чива повреда ги натера другите играчи да сата повеќе од нивните моментални можности.

Повредата на Аринас на стартот на сезоната требаше да значи пад на Вашингтон на табелата на Истокот, а потоа повредата на Батлер требаше да биде конечниот удар за нивните плеј-оф амбиции. Наместо тоа, предводени од мене никогаш омилениот Џејмисон, а и Батлер кога не беше повреден, Визардси одиграа неколку одлични месеци во кои рамноправно се носеа со секого. Сега, со здрав Жилберто, Кавси тешко дека ќе ги поминат во прават рунда, а сигурен сум дека ни Бостон не е баш воодушевен што веројатно ќе си има работа со нив. Оваа сезона беше и потврда на тренерските квалитети на Еди Џордан, кој на некој апсурден начин покажа дека подобро се снаоѓа кога во тимот нема суперстар.

Сиксерси се тимот кој требаше да биде на дното на Истокот, а се најде на неговото седмо место на крајот од сезоната. Кога ќе се погледне нивниот состав, ова достигнување посебно добива на тежина, а оваа сезона е нова потврда на квалитетот за секогаш потценетиот Андре Милер и радничкиот пристап на тренерот Морис Чикс.

Всушност, овие три тима се потврда дека понекогаш можете и без две -три ѕвезди во тимот да остварите многу повеќе од тоа што се очекува од вас. Тоа што нема да се борат за титулата ич не го намалува нивниот успех.