Бркот наводно веќе не е тренер на Никси. Следни кои би можеле да бидат спакувани од таму се Мело и Чендлер, и тоа за Двајт и Хидо, но само ако Двајт даде гаранција дека ќе остане во Никси и во иднина.

Многу ќе ми беше помило да не морав да пишувам за ова, но играчот кој е во голема мерка заслужен за успехот на Вулфси оваа сезона и кој играше одлична руки сезона веќе нема да може да настапи оваа сезона. Да биде уште полошо, Рики по судирот со колена со Коби во петокот навечер го очекува пауза од шест до девет месеци, а некаде се спомнува дека би можел да биде во аут дури година дена.

Тоа значи дека не само сезонава, туку и Олимпијадата во Лондон, а можеби и стартот на следната сезона ќе поминат без Р-Убија пасовите на кои дечкото не навикна. Штета, навистина штета, за Мини, за НБА и Шпанците, но најмногу за самиот Рики, кој мора на старт на својата кариера во НБА да се соочи со вака незгодна повреда.

Можеби има еден куп подобри (и повисоки) играчи и поголеми ѕвезди од него во НБА, но не верувам дека некој од нив има подобар дочек дома после секоја текма од оној кој го има Џеј-Џеј Бареа.

Победите и тимската игра се шират како зараза, посебно во град кој е гладен за успех и за кошарка како Њујорк. Затоа не чуди што се’ повеќе познати фаци го полнат MSG во последните две недели. Останува само мистерија што си мисли Марк гледајќи го Иман и неговите тетоважи на клупата на Никси.

Еден ден по тројкашите, ги дознавме и играчите кои ќе куцаат (или за оние кои љубат литературен македонски – забиваат) на саботната Ол-стар програма во Орландо. Тоа се момците кои ја одбележаа оваа сезона со страшни забивања….NOT, како Иман Шамперт, Чејс Бадингер, Дерик Вилијамс и Пол Џорџ. Четворка која сигурно ќе ве заинтересира да останете будни до сабајле во ноќта помеѓу сабота и недела.

Во однос на квартетот кој куцаше лани во Лос Анџелес ова е голем чекор назад за натпреварот во куцање, посебно ако се знае дека мноооогу подобри куцачи ќе има 24 часа подоцна на главната ол-стар вечер. Ништо чудно и Киа да се откаже од спонзорство и да му даде уште една Оптима на Блејк.

Само две недели откако Чонси успешно лобираше кај Кенјон Мартин овој да ја прифати понудата на Клиперси, со истата активност почна да се занимава и Крис Пол, кој се обидува да убеди уште еден „НБА Кинез“ да дојде во Ел-Еј. Џеј-Ар Смит е желба на неколку екипи, исто како што беше случај со неговиот лански соиграч од Денвер, а две екипи се издвојуваат со најсериозни шанси да дојдат до првиот стрелец на регуларниот дел во кинеската про-лига.

Клиперси и Никси сакаат да го видат Џеј-Ар во своите редови, ова посебно се однесува на Клиперси, кои откако го загубија Билапс до крајот на оваа сезона и немаат вистинска двојка во тимот. Мо и Фој го глумат тоа, а понекогаш и Пол, но тоа е само принудно. Уствари, и Билапс беше принудна двојка во тој тим, така да и тој да беше здрав Клиперси веројатно пак ќе пробаа да дојдат до Смит.

На таа екипа и е потребен играч кој знае да погодува во серија за тројка и кој е солиден дефанзивец, но немаат тренер кој би можел да се справи со толку чудни карактери, посебно со Мартин и Смит во екипа. Пол би можел да влијае на нив, исто како и Чонси , но сепак, оваа екипа и без нив е претешка задача за Дел Негро.

Токму тоа дали ќе се одлучи за Клиперси, или пак можеби за Никси, ќе покаже колку е сериозен Смит во обидите другите да го сфатат како сериозен играч и некој кој сака да се бори за титули, а не само за пумпање на личната статистика. Ако е посветен на првата цел, тогаш Клиперси можат да добијат многу со оглед на неговите квалитети, посебно офанзивни.

До сега Смит во ниту еден момент од својата кариера нема покажано дека е подготвен за тој исчекор напред, но можеби целото кинеско искуство го сменило човекот.

Доколку е така, тогаш тој веројатно ќе ја прифати понудата на Клиперси според која би заработувал 1.5 милиони помалце во однос на она што можат да му го дадат Никси. Сепак, ако е сериозен тогаш таа разлика не би требало да му пречи, посебно ако се знае дека во Ел-Еј има потенцијал за создавање на страшно силна екипа.

Од друга страна, Никси се пак актуелни и интересни по експлозијата на Лин во изминатите недела дена. Исто како и во Ел-Еј, и во Њујорк Џеј-Ар си има добро другарче во Кармело, кој исто така лобира за негова преселба во Никси. Системот на Бркот веројатно ќе му даде максимална слобода на Смит, но сепак мислам дека во оваа фаза од неговата кариера токму тоа не му треба на човекот. Покрај тоа, таа слобода, заедно со солирањето на Мело во напад може да им донесе повеќе лошо отколку добро на Никси, а може и дополнително да го исфрустрира Амари на кого и онака му е преку глава од играчи кои постојано се дигаат на шут и од недостигот топки за него.

Плус, со препородениве нови Никси веројатно би било опасно во целиот микс да се уфрлува некој како Смит.

Така, можеби подобро за двете екипи е Смит да отиде во Клиперси. Знам дека некои фанови на Ниски мислат дека со Смит во екипа ќе бидат поопасен тим, посебно во напад, но тие треба да знаат дека тој не е играч кој ги прави соиграчите подобри. Не е ни Мело, но овој е на сосема посебно ниво во тој поглед. Шутер кој кога ќе се загрее не гледа ништо и никого освен противничкиот кош.

Со оглед на тајванската револуција во Њујорк, таков лик, покрај Мело и уште неколку ликови кои љубат да шутнат од секоја позиција, и не им е потребен.

Освен велам, ако кинеската авантура не го сменила човекот и не му го зголемила значително коефициентот на кошаркарска интелигенција. Сепак, сменет или не, би требал да биде свесен со која екипа има поголеми шанси сезонава да стигне подалеку во плеј-офот.

Таков може да биде од корист за секоја екипа, а веројатно најмногу за Клиперси, кои се подготвени да го донесат иако се свесни дека може да забега на моменти како што знаеше во Денвер и да го натера тренерот (како што повеќе пати му правеше на Џорџ Карл) да се чуди кога ќе се дигне на тотално непотребна тројка од девет метри.

Одлуката на Смит, која тој веројатно ќе ја донесе во следните неколку дена, ќе ни покаже дали тој е истата шупелка од деновите во Њу Орлеанс и Колорадо или пак играњето во Кина навистина го сменило неговиот фокус кога е неговата кариера в прашање.

Интересен факт е тој што познавам најмногу фанови на три екипи – Лејкерси, Бостон и Никси. Њујорк некако не се вклопува во целата приказна кога е во прашање бројот на освоени титули, но тоа не им значи ништо на фановите на тимот. Напротив. Сите тие заслужуваат аплауз за сето она што го издржаа последниве десетина години и и покрај се’ останаа покрај својот омилен клуб.

Еден од оние фанови на Никси кои ги познавам е и ZeeDee, кој се јави од дијаспората и одлучи да му одговори на Бето во врска со неговиот премиерен пост на МакНБА, посветен токму на Никси…

… На темата трејдот на Јуинг кој помалку малициозно беше наречен ’шутирање’ од страна на авторoт. На сите ни е добро познато дека лојалноста во професионалните спортови е мит и од страна на играчите кон тимовите и обратно. Секако дека постојат примери на обострана лојалност но истите во услови на килава економија стануваат се поретки. Не треба да се оди далеку во историјата и да се посочат примерите на Џејмс, Бош, Пол, Мело итн. од една страна и трејдовите на легенди како Дрекслер, Пејтон, Карл Мелоун од друга.

Колку што Њујорк и раководството на Никс со право ги критикуваат за трејдот на Мело и давањето пола екипа за него, трејдот за Јуинг имаше логика од секој аспект: кариерата на 37-годишниот Јуинг беше во надолна линија, имаше најлоши просеци во кариерата, колената се повеќе му правеа проблеми а на Њујорк му требаше свежина, пикови, нови лица. Со трејдот на Јуинг (и Крис Дадли) помеѓу Њујорк, Феникс и Сиетл, Никси добија 6 играчи меѓу кои Глен Рајс, Лук Лонгли и Вернон Максвел плус по 2 пика во прва и втора рунда. Ако ја се прашувам, тоа беше добар бизнис.

Жалам што во моето коментаторско деби на Макнба ќе морам повеќе пати да критикувам пост на друг автор, меѓутоа не можам да се сложам со многу од констатациите и многуте паушални тврдења кои на прв поглед имаа единствена цел да го оцрнат еден од можеби помалку успешните но секако покултните френчајзи во НБА.

Имено самиот наслов дека Њујорк Сакс е мање-више бајат, воглавном поради фактот што реално, Њујорк сакс веќе нешто повеќе од една декада. Секој што се излажал да мисли поинаку и покрај настапот во плејоф лани е у најмала рака, наивен. Меѓутоа она што Њујорк се обидува да направи, не е ништо ново: двајца-тројца суперстари, опкружени со епизодисти, шутери и алроунд дрва – рецепт веќе испробан и релативно успешен во Хјустон, Сан Антонио, Бостон, Ел-Еј, Мајами…

Затоа, иако јас лично бев голем противник на трејдот за Мело, не гледам ништо особено чудно во одлуката на Долан да не ги послуша тие околу него (особено Волш) и да се отараси од 4 стартери за суперѕвездата која треба(ше) со Амаре да го вратат Њујорк во елитата на Истокот. Сеа за сеа Никси не се ништо повеќе од раштиман оркестар во потрага по свој идентитет пошто имплантот на Д’Антони организмот никако да го прифати.

Со амнестијата на Билапс Никси изгубија релативно солиден и искусен плеј кој не можеше да го диктира темпото кое го бара Д’Антони но кој знаеше да препознае кога и преку кого ќе се игра во позициона и статична игра, но и се отарасија од договор што ги спречуваше да напраат потег во кратката предсезона.

Затоа Никси во релативно кусиот преоден рок решија да пробаат да го адресираат тоа и истовремено да го решат вториот идентификуван дефект кај Никс и системот на Д’Антони – (недостатокот на) одбрана, особено под кошевите.

Потегот со Чендлер повторно има резон од повеќе причини: одбраната во рекет се појачува со центар кој лани освои титула и беше кључен у плејоф, истовремено на Дирк му овозможи да се концентрира повеќе на напад (истото му требаше на Амаре) и плус не троши лопти.

Дупката на плеј веројатно очекуваа да ја попунат со Шамперт, Даглас, Биби и Дејвис (од завчера и Џереми Лин), а остатокот од тимот го сочинуваат играчи што по дефиниција се (какви-такви) дефанзивци и дел од нив шутери: Вокер, Филдс, Болкман, Џефрис и Блејк.

Авторот ги спомнува Хјустон, Кари, ЗиБо, Пени, ТиМек и компанија како пример за недостаток на лидери во Никс во задњиве декада ипол, а ги заборава Спривел, Оукли, Џексон, Крофорд, Дејвид Ли… случајност?

А врската помеѓу Њујорк како центарот на светот и сиромавиот осврт на тимовите што се во Њујорк е тотална утка. Плус Алекс Родригез можда е најплатен ама веќе 5 години не е најдобар играч у МЛБ.

Ќе го затворам овој пост со констатацијата дека иако Никс во моментов личат на потпросечна екипа, мислам дека се многу блиску да бидат сериозен тим и секој кој уште од сега ги отпишува ризикува да го ребраме на крај на сезона.

Минесота е задња во Нортвест, што никако не е реален одраз на нивната одлична сефте сезона под Аделман и сефте НБА сезона за Рики. В’ците имаат скор 9-10 и шест победи во задњите девет текми. Вака весели не биле уште од времето кога со И-Ти, Кеј-Џи и Спривел една сезона беа меѓу најопасните на Западот. Мада, искрено, овој тим на Мини ми е многу посимпатичен.