Интересен факт е тој што познавам најмногу фанови на три екипи – Лејкерси, Бостон и Никси. Њујорк некако не се вклопува во целата приказна кога е во прашање бројот на освоени титули, но тоа не им значи ништо на фановите на тимот. Напротив. Сите тие заслужуваат аплауз за сето она што го издржаа последниве десетина години и и покрај се’ останаа покрај својот омилен клуб.

Еден од оние фанови на Никси кои ги познавам е и ZeeDee, кој се јави од дијаспората и одлучи да му одговори на Бето во врска со неговиот премиерен пост на МакНБА, посветен токму на Никси…

… На темата трејдот на Јуинг кој помалку малициозно беше наречен ’шутирање’ од страна на авторoт. На сите ни е добро познато дека лојалноста во професионалните спортови е мит и од страна на играчите кон тимовите и обратно. Секако дека постојат примери на обострана лојалност но истите во услови на килава економија стануваат се поретки. Не треба да се оди далеку во историјата и да се посочат примерите на Џејмс, Бош, Пол, Мело итн. од една страна и трејдовите на легенди како Дрекслер, Пејтон, Карл Мелоун од друга.

Колку што Њујорк и раководството на Никс со право ги критикуваат за трејдот на Мело и давањето пола екипа за него, трејдот за Јуинг имаше логика од секој аспект: кариерата на 37-годишниот Јуинг беше во надолна линија, имаше најлоши просеци во кариерата, колената се повеќе му правеа проблеми а на Њујорк му требаше свежина, пикови, нови лица. Со трејдот на Јуинг (и Крис Дадли) помеѓу Њујорк, Феникс и Сиетл, Никси добија 6 играчи меѓу кои Глен Рајс, Лук Лонгли и Вернон Максвел плус по 2 пика во прва и втора рунда. Ако ја се прашувам, тоа беше добар бизнис.

Жалам што во моето коментаторско деби на Макнба ќе морам повеќе пати да критикувам пост на друг автор, меѓутоа не можам да се сложам со многу од констатациите и многуте паушални тврдења кои на прв поглед имаа единствена цел да го оцрнат еден од можеби помалку успешните но секако покултните френчајзи во НБА.

Имено самиот наслов дека Њујорк Сакс е мање-више бајат, воглавном поради фактот што реално, Њујорк сакс веќе нешто повеќе од една декада. Секој што се излажал да мисли поинаку и покрај настапот во плејоф лани е у најмала рака, наивен. Меѓутоа она што Њујорк се обидува да направи, не е ништо ново: двајца-тројца суперстари, опкружени со епизодисти, шутери и алроунд дрва – рецепт веќе испробан и релативно успешен во Хјустон, Сан Антонио, Бостон, Ел-Еј, Мајами…

Затоа, иако јас лично бев голем противник на трејдот за Мело, не гледам ништо особено чудно во одлуката на Долан да не ги послуша тие околу него (особено Волш) и да се отараси од 4 стартери за суперѕвездата која треба(ше) со Амаре да го вратат Њујорк во елитата на Истокот. Сеа за сеа Никси не се ништо повеќе од раштиман оркестар во потрага по свој идентитет пошто имплантот на Д’Антони организмот никако да го прифати.

Со амнестијата на Билапс Никси изгубија релативно солиден и искусен плеј кој не можеше да го диктира темпото кое го бара Д’Антони но кој знаеше да препознае кога и преку кого ќе се игра во позициона и статична игра, но и се отарасија од договор што ги спречуваше да напраат потег во кратката предсезона.

Затоа Никси во релативно кусиот преоден рок решија да пробаат да го адресираат тоа и истовремено да го решат вториот идентификуван дефект кај Никс и системот на Д’Антони – (недостатокот на) одбрана, особено под кошевите.

Потегот со Чендлер повторно има резон од повеќе причини: одбраната во рекет се појачува со центар кој лани освои титула и беше кључен у плејоф, истовремено на Дирк му овозможи да се концентрира повеќе на напад (истото му требаше на Амаре) и плус не троши лопти.

Дупката на плеј веројатно очекуваа да ја попунат со Шамперт, Даглас, Биби и Дејвис (од завчера и Џереми Лин), а остатокот од тимот го сочинуваат играчи што по дефиниција се (какви-такви) дефанзивци и дел од нив шутери: Вокер, Филдс, Болкман, Џефрис и Блејк.

Авторот ги спомнува Хјустон, Кари, ЗиБо, Пени, ТиМек и компанија како пример за недостаток на лидери во Никс во задњиве декада ипол, а ги заборава Спривел, Оукли, Џексон, Крофорд, Дејвид Ли… случајност?

А врската помеѓу Њујорк како центарот на светот и сиромавиот осврт на тимовите што се во Њујорк е тотална утка. Плус Алекс Родригез можда е најплатен ама веќе 5 години не е најдобар играч у МЛБ.

Ќе го затворам овој пост со констатацијата дека иако Никс во моментов личат на потпросечна екипа, мислам дека се многу блиску да бидат сериозен тим и секој кој уште од сега ги отпишува ризикува да го ребраме на крај на сезона.

Минесота е задња во Нортвест, што никако не е реален одраз на нивната одлична сефте сезона под Аделман и сефте НБА сезона за Рики. В’ците имаат скор 9-10 и шест победи во задњите девет текми. Вака весели не биле уште од времето кога со И-Ти, Кеј-Џи и Спривел една сезона беа меѓу најопасните на Западот. Мада, искрено, овој тим на Мини ми е многу посимпатичен.

Тројката! Тројката горе лево ме боли!

Човек би помислил дека Мајами без Леброн и Вејд на гости тешко може да победи против екипа која само неколку дена претходно ги тепаше во Мајами, со Леброн и Вејд во тим. Арно ама, се е можно ако противник ви се Хоукси. Екипа без идентитет, без сила на било кого да му ја наметне својата игра, без една вистинска ѕвезда во тимот, без лидер или играч за кој може да се каже дека е стварно дел од НБА елитата и без тренер кој би знаел да ги стави во ред.

Група од неколку добри играчи, кои веројатно би се вклопиле во екипи во кои има стабилни и добри тренери и ѕвезди кои се лидери кои би ги ставиле во ред.

Вака, имаме менаџмент кој нема муда да направи некој поголем трејд, кој нема храброст да го разбие тимот кој и онака не оди никаде и да почне од нула да гради екипа. Убава им е таа просечност во која се наоѓаат неколку сезони, во просечноста и предвидливоста на секој од нивните ол-стар играчи. Јасно ми е дека нема будала која би го земала во трејд договорот Џо Џонсон, иако и за тоа има малку надеж по Аринас и Луис лани.

Исто така, малку екипи сакаат да си имаат работа со шупелка во главата од типот на Џош Смит или пак со Марвин Вилијамс, кој никогаш нема да ја има кариерата која му се предвидуваше додека беше на колеџ.

Тиг е се уште е млад и за него има надеж, но и него ќе го изеде просечноста ако остане дел од ваква екипа. Единствено ми е жал за Хорфорд, кој во вистинска екипа и на вистинската за него позиција би можел да биде страшно корисен за некоја сериозна екипа.

Вака, како што покажа синоќа Мајами без Леброн и Вејд, имаме само две екипи на Истокот од кои една сигурно ќе биде дел од големото финале. Мајами е во предност пред Булси зошто за разлика од лани има подобри млади играчи, го има искуството од играње една сезона заедно на главните играчи и го има искуството на Шејн. Башка, младиве момци како Норис Кол се вистинска замена за неупотребливата восочна фигура наречена Мајк Биби.

И Булси се подобри од лани, со плус Рип Хамилтон на двојка, позиција која им  беше најтенка минатата сезона. Колку далеку ќе стигнат и дали ќе можат со Мајами пак ќе зависи од Роуз, но и од Денг, Ноа и Бузер, кои ќе мораат да созреат во вистинската поддршка за својот МВП. До сега сезонава покажуваат дека се зрели за такво нешто.

Остатокот од Истокот е тажен. Знам дека Бостон не треба да се исфрла од било кој муабет, но годините на триото ќе бидат кобни за нив во вака збиена сезона. Рондо си е Рондо, но без клупа и опции во рекетот, Селтикси од следното лето се зрели за рибилдинг. Со рушење на старите згради и тргнување од темел, кој барем го имаат во Рондо. Хоукси ни тоа го немаат.

Уште еден доказ дека работите кога се во прашање Клиперси се менуваат. Порано кога некој ќе беше трампан од Клиперси, правеше журка и беше еден од најсреќните луѓе на светот. Сега, Амину, Гордон и Кејмн со кисели фаци се појавуваат на претставувањето во Њу Орлеанс, очигледно не баш весели што веќе не се во Лос Анџелес.

Башка, на Амину му ја дале „тројката“ на Пол.

Извор: simounj.

Ме затече денешната вест дека Брендон Рој најверојатно ќе мора во прерана пензија поради колената. Пред некое време се зборуваше дека Портланд би можел да го амнестира, ама па потоа Мекмилан самиот рече дека Рој ќе биде неговата стартна двојка оваа сезона. Мислев дека на Блејзерси конечно барем малце ќе им тргне, ама очигледно проклетсвото кое ги следи никако да го надминат.

Но, овде искрено ич не ми е жал за Портланд, туку за Рој, момак кој беше уникатен во секој поглед. Тип на играч кој не можеш да го споредуваш со други. Мислам, можеш, ама нема играч кој би рекол дека е сличен на Рој.

За жал, докторот наводно му рекол дека мора да престане да игра, ако сака да може да оди во иднина. Од една страна, повеќе сакам човекот да може да си живее нормално, а не да се движи како дедо на 30 години. Па макар веќе никогаш да го немаме задоволството пак да го видиме на теренот. А беше задоволство, во секој поглед.

* * * * * * *

“Roy.  365 days, seven days a week.  Roy has no weaknesses in his game.” – Kobe Bryant, on the toughest player for him to guard.

“Roy is probably the best player I’ve played against.  To me he is the best shooting guard.  Not on defense now, defense is kind of suspect.  He’s the best player I’ve played against, outside from a guy from my hood in Queensbridge.  A guy named Mike Chafley. He went to jail a couple of years when he was 15 or 16 years old, but he was the best player I played against, and now it’s Roy“ - Ron Artest.

Еве како Дејвид Штерн (делумно) беше убеден да ја блокира трампата на Пол во Лејкерси. Сега нема само Леброн да го мрази. Сега цели градови ќе го мразат. Но, за некои веројатно човекот е во право и спречил голема „неправда“. Ако де, нека видат и они што значи вето, доста ние се изнаслушавме од тој збор.

Commissioner,

It would be a travesty to allow the Lakers to acquire Chris Paul in the apparent trade being discussed.

This trade should go to a vote of the 29 owners of the Hornets.

Over the next three seasons this deal would save the Lakers approximately $20 million in salaries and approximately $21 million in luxury taxes. That $21 million goes to non-taxpaying teams and to fund revenue sharing.

I cannot remember ever seeing a trade where a team got by far the best player in the trade and saved over $40 million in the process. And it doesn’t appear that they would give up any draft picks, which might allow to later make a trade for Dwight Howard. (They would also get a large trade exception that would help them improve their team and/or eventually trade for Howard.) When the Lakers got Pau (at the time considered an extremely lopsided trade) they took on tens of millions in additional salary and luxury tax and they gave up a number of prospects (one in Marc Gasol who may become a max-salary player).

I just don’t see how we can allow this trade to happen.

I know the vast majority of owners feel the same way that I do.

When will we just change the name of 25 of the 30 teams to the Washington Generals?

Please advise….

Dan G.