Можеби сабајлево Мекдајс според играта не личеше на оној Мекдајс од пред страшните повреди, но бројките дефинитвно беа оние старите. Не знам колку се сеќавате на стариот Дајс, оној кој се убиваше од куцања и атрактивни потези во Денвер и Феникс пред да му отиде коленото на стартот на овој милениум. Човекот беше Амари пред Амари и ги навикна луѓето во Аризона на комбинација од страшен плеј и неверојатен атлет на четворка кој по потреба често играше на петка.

Тоа што воопшто игра, па уште и на нивото од сабајлево, е неверојатен податок за Дајс, кој целосно го смени својот стил на игра за да остане во лигата.

Како што се одвиваше седмиот дуел синоќа и како што тој се приближуваше до крајот, се повеќе мислев на Доминик и Бирд и со тоа знаев дека Лебронси нема шанса да победат.

Пред скоро точно 20 години исто така во Бостон се одигра седмиот дуел од полуфиналето на Истокот помеѓу Бостон и Атланта, за кој овдека имам доста пишувано и закој можете да се потсетите на линковите подолу. На кратко, иако Доминик беше ѕвер на теренот, Лери и компанија славеа со 118-116 за пласман во финалето на Истокот. Таму се сретнаа со Детроит. И го попија.

Она синоќа во Бостон, во зависност со кого зборувате, беше или права класика или досаден дуел на двајца индивидуалци. Јас некако повеќе влечам кон првиве, иако ни втората група не е без аргументи. Некои работи ми сметаа, некои ми се свиѓаа, а на крајот тепаше тимот кој во овој плеј-оф не може да тепа во гости.

Лигавењето на Пирс не ми се свиѓаше, но ми се свиѓаа неговите шутчиња од полудистанца. Исто така, Ок е да играш со голема желба и интензитет, ама тоа треба да го трансформираш во некаква доминација на теренот, а не само да се маваш во гради и да правиш страшни фаци. Тоа го правеше Пирс, ама не и Гарнет, кој уште еднаш покажа зошто со Минесота милион пати испадна во првата рунда во плеј-офот, се додека не му ги донесоа И-Ти и Спривел за да играат со муда кога е најпотребно.

Реј Ален го нема никаде во овој плеј-оф, а со оглед на неговата слаба одбрана не гледам како ќе биде ефективен и во следната рунда. Секоја чест на муцката Пи-Џеј Браун за смиреноста кога беше најпотребно, како и машките ретро фаули.

Секоја чест и на 23-годишниот Леброн, кој пак покажа дека никој не може сам да стигне до тронот. Со тој тренер и тој скуп на играчи околу него овие задњи две сезони се и повеќе од максимумот. Точно е дека можеше да биде подобар во финишот, но тоа е кога немате асални играчи околу себе.

А сега малце ретро:

За мој ќејф.

Бидна.

Било некогаш.

Текст од Спортс Илустрејтед од мај 1988 година.

Шорт привју на она што стартува вечерва, а завршува за скоро два месеци. Она што според многумина е стартот на вистинската НБА сезона и кога и оние кои не гледаат многу НБА заседнуваат пред телевизорите, зашто знаат дека подобар баскет од овој нема да можат да видат никаде.

Тоа е посебно така на Западот оваа сезона, каде од првата рунда има ѕверски дуели, а оној меѓу за Шек појаките Санси гладни за одмазда и чемпот сигурно дека е најдоброто нешто што можевме да го добиеме вака рано.

Дали Шек ќе биде она што конечно ќе пресуди во корист на Феникс? Дали Хори пак ќе го легне Нештињо? Дали Тимчо Роботчо, како и секогаш кога е во прашање плеј-офот, ќе заигра со целосно нов чип? Дали Френчи Лонгориа пак ќе се шета низ рекетот на Санси? Дали Ману ќе биде Man-o? Дали Боувен пак ќе користи лакти, клоци, ќе штипе и ќе гризе без да биде казнет? Дали Амари ослободен од било каква суспензија ќе биде ѕверот од пред некоја година? Дали…?

Кој и да ја помине оваа серија мислам дека ќе биде страшен до самиот крај, иако ваквите серии можат и да ви ја исцицаат целата енергија, како физички, така и емотивно. Мислам дека Шек ќе биде многу покорисен отколку што беше Мерион против Спарси, а Кактусот тоа го покажа и во двата сезонски дуели против Сан Антонио.

Сепак, Тимчо е тип кој може секого да заглави во проблеми со лични, така да Шек ќе мора да се пази да не поминува повеќе време на клупата отколку на теренот. Во тој случај, Санси немаат шанса.

Иначе, насловот, а и сликата најавуваат финале кое јас би сакал да го видам, а и мислам дека ќе се случи, освен ако Спарси/Санси не ги замрсат работите. Со оглед на тоа, а и времето кое го немам, финале Бостон – Лејкерс, за прв пат по 1987 година. Финале кое на крајот мислам дека ќе го добијат Селтикси за прва титула по 22 години.

А кога сме кај првава рунда, еве ги моите пикови:

Даље идат: Бостон (4-0), Детроит (4-1), Вашингтон (4-2), Орландо (4-3)

Лејкерс (4-1), Јута (4-2), Феникс (4-3…би сакал), Њу Орлеанс (4-3...такоџе би сакал, иако некако ми мириса дека Мавси ќе го направат она што Вориорси им го направија нив лани.)

ПС: Иначе, горната слика со Меџик и Бирд веќе некое време ја имам како постер, но никако да најдам време да ја урамам, иако не знам ни каде би ја закачил.

Постов како тестинг, вчера пак го поминав Бендвито, ама тенкс ту Малина, изреагираа бргу, па МакНБА не мора да чека до први.

Плус, веќе некое време чекав да го клавам клипов. Класика, која поголемиот дел од вас можеби не ја ни видел. Станува збор за натпреварот во забивање (т.н. – куцање) од хуманитарниот меч на Меџик од 1986, Мидсамер Најт Меџик, настан кој на времето беше еднаков по квалитет на Ол-Старот.

За момците кои се главните улоги во клипот нема потреба многу најава.

Пени…некад.

Во петокот Пит Маравич ќе наполнеше 60 години. Нормално, да беше жив. Од ваквите клипови многу е јасно неговото влијание врз некои од денешните НБА ѕвезди.

Мој омилен дел од негoвата биографија:

After a leg injury forced him to leave basketball in the fall of 1980, Maravich became a recluse for two years. Through it all, Maravich said he was searching “for life.” He tried the practices of yoga and Hinduism, read Trappist monk Thomas Merton’s The Seven Storey Mountain, and took an interest in the field of ufology, the study of unidentified flying objects. He also explored vegetarianism and macrobiotics. In 1982 he became a Christian and began traveling the country sharing his new found faith in Jesus Christ.

Маркетингот некогаш знае да биде многу заебана работа.
Познато е дека еден настан добива многу повеќе на тежина кога се знае точниот датум и час на неговиот почеток, но факт е дека сите НБА фанови се чувствуваат ограбени за поран (ова е збор?) старт на Финалето поради маркетиншката тактика на чичко Стерн од Финалето да направи настан каков што е Супер Боулот. Не дека некогаш ќе може, ама вреди да се проба.

Така, Спарси одмараат недела дена, а Кавси скоро пет дена до Големото финале. Додека тие си се одмараат и подготвуваат,НБА фановите се досадуваат со вестите за пишманењето на Били Донован и неговото откажување од клупата на Орландо.

Нема врска, ќе издржиме уште два дена. До тогаш ќе се вратам на човекот кого прв го гледав во живо на ТВ, токму во моментите кога ја почнуваше својата ера на владеење со лигата. Првото финале на ТВ го гледав негде 1990 година, кога почна видео револуцијата и брат ми успеа од негде да ископа касета (мислам дека беше од неделното спортско попладне на РТЗ или РТБ) со снимка од финалињата 1989 и 1990 година кога Бед Бојси беа во својот филм. Меѓу тие касети и снимки во недела попладне е и мојата прва НБА утакмица (Атланта-Чикаго), како и првиот Ол-Стар (1990), нормално, во максимално скратена форма.

По видео, уследи “сателитска“ револуција и се појави првата шанса за гледање на НБА финале во живо. На одамна покојниот Скрин Спортс канал даваа најмногу НБА утакмици, а и целото финале 1991 година. Навистина е тешко од денешен аспект, кога секоја информација ни е на дланка, да го опишам филингот на гледање баскет на ТВ, па уште во живо.

Така, гледањето на овој потег сега, после милијарди вртења по најразлични шпици, некако ми губи на убавината и го нема дражот кој го имаше тогаш, во јуни 1991 година. Но, без разлика на тоа, останува еден од нај, нај потези во историјата на кошарката. Знам дека мене ми е омилен потег кога зборуваме за НБА финалето. Тоа што е првиот секако има влијание.

И така, додека чекаме Финалето да почне, ќе се присеќаме на некои поранешни финалиња со кои ја почнувавме нашата НБА авантура. Кога сме веќе тука, кое е вашето прво (или омилено) Финале?

ПС: Да продолжиме во истиот стил, еве ги делчињата кои се поврзани со едно од ретките интервјуа на човекот од клипот погоре, а во кои зборува за НБА теми.

On what the Bulls need:

They got some young players just getting better and better, and their perimeter game is real strong. But they don’t have that inside player I think they need to give the team a more well-balanced offensive attack. Defensively, they play very hard. I like the way they come out each and every game. [Scott] Skiles has done a great job with the team, and Pax has done a great job putting together the team.

On the ascendance of Cleveland and LeBron James:

I think you see some growth. Expectations have been there, the signs have been there. What just transpired was something I felt was needed for the league, was needed for Cleveland, was needed for LeBron. Now the test comes in being consistent and continuing that elevation, and not getting complacent.

On whether James made ‘The Leap’:

He showed signs. Making “The Leap” is where you do it every single night. It’s expected of you, and you do it. That, to me, is “The Leap.” Not one game, not two games. It’s consistent. Every defense comes in and they focus on you and you still impact the game. I think he’s shown signs of that. I think he’s going to continue to grow with that. The test is going to come for him to consistently do that every single night, when everybody expects it. And he expects it of himself. But he took a big step in that right direction in this last series. This next series is going to say, “How far do you want to take it?”

On Kobe Bryant and his frustration:

Frustration is a part of the game, especially with a competitor. You want to win so bad, and you’ve been there, and you want to get back there—and you feel it hasn’t really happened that way, and you look for reasons why. I think the unfortunate thing is, we judge him in a very emotional state. He’s watching these young kids continue to play, and he’s not. It gets at him. And he starts looking for reasons.

That’s understandable, but I think he’s got a good scenario over there—a good GM, a good coach. I understand the frustration. I never got to that point, but I can’t say that I can’t identify with it. The worst time for that to happen is now. You want to play. Who wants to be home watching basketball? You want to be out there at the most important time of the season. Then you sit down and you get frustrated and you start pointing fingers or looking for reasons why. He’ll get out of that, as basketball gets away, and summer comes. I think he’ll mellow back and understand the organization is still trying to make the right moves.

On Scottie Pippen’s comments that teams would rather have a ‘Scottie’ than a ‘Michael’:

There’s some truth to that. The one thing I’m never going to do is demean or diminish is the importance of Scottie Pippen as a wingman, or as my teammate. Everybody needs, I think, a Scottie Pippen. Most of the successful teams are going to need a Michael Jordan. It’s hard to say one without the other. Can you win with one and not the other? I don’t know. I have yet to see that, in some respects.

I think you’re always going to have a leader, and you’re going to have someone to support that leader. And that’s how I look at it. I take [his comments] in a positive way. Everybody needs someone who’s willing to take that step below, just for the sake of not competing on the same level, because sometimes it doesn’t benefit the overall team. As long as you can have certain roles, and people fill those roles, the team is going to prosper from that. So I didn’t take anything negative away. I felt like, OK—that’s his opinion.

I still think you need a Michael Jordan, you need that guy who’s going to take that big shot, that’s going to give the team confidence. And you need a guy like Scottie Pippen, who is not on the high end of that vocal leader, but he’s not that far off of it.

On the league and the game:

For so long, the league was at this high pinnacle, because of so many great stars, mature stars. Now the league is a lot younger, and it’s going to take time for them to get themselves back up to that pinnacle, if they can get back up to that point. I’m not guaranteeing that it will. I think it’s going to take a different direction, but it’s going to sustain.