Ајде ќе заборавам за некое време дека сум „Лејкерџија“ и ќе се обидам да дадам објективен осврт на финалето, ко што Енко си даде за East полуфиналето Cavs-Hawks, со таа разлика што ќе го пишувам со насмевка до уши

Lakers апсолутно заслужија да ги добијат Magic, не толку поради каква-таквата разлика во квалитет, колку по смиреноста, искуството и концентрираноста во клучните моменти кога се кршеа резултатите. Тоа е веќе одлика на шампионски тим, нешто што не го покажаа против Rockets, на пример.

А Orlando го снајде судбината на Denver. Не знам зошто, но за начинот на кој го изгубија финалево ми се повлекува паралела со „дебаклот“ на Денвер на последните два натпревари. Плус и двата тима имаат по една извикана и пренапумпана ѕвезда во своите редови. Да не зборам и за тоа дека нивните,  условно кажано први играчи, се и меѓу основните причини за поразите.

Сепак, им честитам и на Magic за извонредните игри што ги прикажаа во playoff-ов, а пред се заради тоа што ги ставаа дури како трета опција во сите комбинации за источниот патник во финалето после Boston i Cleveland. А со начинот на кој победуваа им ги затнаа муцките на сите кои мислеа дека за да победуваш тим кој има една мегаѕвезда или два суперстара, мора да имаш соодветен одговор на тие позиции за нив, а не колектив кој ќе ја анулира нивната доминантност, притоа воопшто да не зависи од својата, повторно ќе потенцирам – условно кажано, ѕвезда. Само да потсетам, Philadelphia успејаа да ја добијат и без Howard.

Нејсе, доволно дискутиравме и преку post-овите и низ коментарите зошто некој победил, а некој изгубил, така што сега е излишно да се повторувам. Подобро би било да видиме што можат Lakers да извлечат од оваа победа, a што Magic од овој пораз.

Раководството на Lakers и покрај опиеноста од големиот успех, сепак ќе има жешко лето пред себе. А тоа се состои од спроведувањето на планот – како да се задржи тимот што победува, ако веќе не може да се подобри? Атмосферава која се создаде по медиумиве последниве два дена по финалево ме потсети на Чикаго после освојувањето на петтата титула во 1997, кога се проширија шпекулации дека главните протагонисти (читајте Michael и Phil) ќе го напуштат клубот. Тогаш Jordan викаше дека ќе остане само ако остане Phil, Зенот пак, велеше дека ќе остане само ако Michael потпише, Rodman „скокаше“ дека ќе си оди ако не останат првиве двајца, Pippen бараше повеќе пари, ама пак условуваше со останување на на јадрото на клубот и така се во круг.

Сега имаме ситуација во која Зенот заради здравствени причини (а можеби после „десеткава“ и преку глава му е од се) остава простор дека нема да биде повеќе на кормилото, па затоа Ariza почна да се прави Rodman, а Lamar Pippen во своите барања за останување, а и Walton тука некаде се меша со условувањата (само не знам по која основа има г’з да поставува услови имајќи в предвид кој фактор е – уствари извини Luke, солидно си одигра во минутите што ти ги дадоа). Само Kobe е мирен и сигурен дека ќе остане, па оди дотаму и дека ќе ја заврши кариерата во L.A. Тоа дека ќе остане уште некоја сезона може да се каже и за Pau, но само со овие двајца не се прави шампионски тим.

Што според мене треба да направат Buss, Kupchak & Co? Ако можат да им ги исполнат сите барања на Lamar и Ariza, а мислам дека нема многу и да бараат и дека ќе бидат среќни што воопшто играат во докажан шампионски тим. И толку, друго не би менувал ништо. Сепак тимот кој што победува не треба да се смени, барем не до почетокот на сезонава, па после ќе се види како одат работите. Доколку нешто мора да се менува, би почнал од Вујо, Powell, Adam, Mbenga и кинезот, на пример. Првите двајца играа добро во еден дел од сезоната, ама во другиот дел, а посебно во playoff-ов ги снема тотално. Посебно ме разочара Vujacic, кој после одличните игри во ланското финале му предвидував уште поголем напредок. Но ќе видиме, ако остане Phil може пак да се оправи. А од Зенот и најмногу зависи дали ќе има repeat.

Реално гледано, многу е тешко тоа да се случи, и самиот Kobe тоа си го призна, со оглед на тоа дека има премногу голема конкуренција во последниве години, посебно на западот, па нема да е така лесно да се одбрани титулата како порано. Посебно што релативно млади тимови како Denver и Houston ќе бидат побогати за едно искуство од годинешните порази. Да не зборам за истокот каде гладта за прстен уште повеќе се зголеми кај Lebron, а и Howard гледајќи го славјето на Lakers намириса крв.

Orlando исто како и Lakers треба да задржи барем 80% од тимот и никако да го испушти од раце нивниот нај-clutch player – Hedo. Друго што можеби треба да смени е да се најде квалитетна четворка, барем како резервна опција за Lewis. И да го вратат малку Lee на клупа да учи, со тоа што френчито ќе го стават меѓу први пет. Во здравиот Nelson и backup-от му Skip 2 My Lou во бековската линија, како и во Ron Jeremy како „командант“, Orlando ги има сите потребни состојки за да се дојде до шампионскиот прстен наредната година. Нормално, многу работи нема да зависат од нив, туку и од противниците – читај Lebron.

Во очекување на посигурни информации од шпекулацииве што ги изнакажав претходно, ни останува да се занимаваме со драфтот што следи, но нема да трубам сега околу тоа, сепак специјалист е Енко.

Она што ми го привлече вниманнието покрај епилогот од финалево е тоа што на Wolves-и конечно почна да им доаѓа паметот и му удрија клоца на Франкенштајн. Ме чуди само што „играчишта“ како Foye и Madsen се ставиле во негова одбрана. Mchale во овие петнаесетина години, без разлика на која позиција беше во клубот, не само што не се прослави туку во комбинација со Jetson ги оштетија Wolves-и, а можеби и ги лишија од барем една титула. Не знам зошто многумина му го препишуваат нему бирањето на Garnett на драфтот 1995-та, a и самиот негов развој како играч, демек имал што да научи од најдобриот крилен играчи дотогаш, дрн, дрн, јариња. Ако не смени некое коло во главата, не знам Mchale што би правел по оваа клоца и дали некој друг клуб би го посакал во своите редови.

После сето она што го видов во ова финале, не можам а да не помислам дека Лејкерси и тоа како треба да бидат среќни. Не само поради тоа што водат 3-1 и тоа што имаа доста среќа во финишот на втората и четвртата средба, туку и поради самото тоа што играат со тим како Орландо.

Убеден сум, иако нормално тоа никогаш нема да го дознаеме, дека да играа со Бостон, Лејкерси немаа да поминат ништо подобро од тоа што поминаа лани во финалето. Но, со тим кој целосно зависи од својот шут и кој нема никаква постојана опција во своите бекови, работите одат многу полесно.

Кога на тоа ќе се додаде дека немаат постојана опција ни во рекетот и дека нивниот играч од 120 милиони често знае да се изгуби, а го немаше никаде во најважната средба од сезоната, сосема е јасно зошто Лејкерси треба да бидат среќни.

Двајт може да се слика со своите рекордни девет блокади како и со 21 скок. Посебно после седумте загубени топки. Знаете кој го држи рекордот за поени во една плејоф четвртина?

Така и си мислев. Момакот едноставно е лимитиран во рекетот и за тоа овде сум зборувал многупати. Уште кога ќе се најде паметен тренер и екипа кои знаат да го удвојат на време, нема опасност во рекетот, па тој нека скока колку сака. Често да биде и не баш интелигентен кога ќе се најде во рекетот, а за слободните и да не зборам.

Кога сме кај кошаркарската интелигенција, Орландо сам си го бараше овој пораз. Да беа малку попаметни сега ќе имаа 2-2, иако играат не баш сјајна кошарка. На некој начин кармата го казни Џамир Нелсон со лактот на Коби за неговата огромна грешка и нефаулирањето на Фишер за две слободни на плејот на Лејкерси во последните секунди од рег. дел.

Или пак да се обидеше да го чува, а не да лута внатре, зад линијата за три поени кога знае дека само тројка го спасува противникот. Барем залепи му се на Фишер и натерај го на влез за два поени, па таму тој нека се снаоѓа во дуелот со Хауард.

Да не зборам за крајно неинтелигентните напади и потези на Хидо, Луис, Нелсон, Пјетрус и Двајт во финишот и продолжението. Некои шутеви кои со многу среќа влегуваа против Фила, Бостон и Кливленд, овој пат, реално, завршуваа на прв обрач или во табла.

Баш заради тоа не ми е криво што изгуби Орландо или пак што тепаа Лејкерси. Само ми е криво, барем според мене, што гледам не баш квалитетно финале исполнето со неинтелигентни потези.

А за лактот на Коби – да, беше фаул во напад по кој Лејкерси, односно Фишер го погодија решавачкиот шут на средбата. Судиите затворија едно око, а Џамир си доби масажа на вилицата. За секого по нешто.

Она што никако не ми се свиѓа во целиов овој плејоф, а посебно во финалето, е времето кое Коби го поминува во муабет, плачење и карање со судиите. Да беше некој друг на негово место до сега ќе лапнеше неколку технички, но човекот си е таков, а судиите до сега го толерираат.

Уште една работа поради која Лејкерси треба да бидат среќни со оглед на акумулираните технички на Коби.

Од друга страна, играчите на Орландо изгубија две средби што требаа да ги добијат, а тоа посебно се однесува на последнава, така да, сами си го бараа.

ПС: Не го ни спомнувам моронскиот фаул на Пјетрус на крајот над Пау за кој убеден сум дека ќе биде казнет.

Не сакам прогнози. Никогаш не сум ги сакал. Повеќе го сакам терминот Најава или т.н. Привју, иако најчесто и тие најави завршуваат со наклон кон едниот или другиот тим (затоа и избегнувам да читам било што освен вести или изјави пред да почне финалето).

Така да, ова нема да биде ни прогноза, ни привју, само обичен осврт на она што стартува вечерва. Или ако гледате на работите поинаку, финишот (и сите се надеваме најквалитетниот дел) на и онака страшно добриот плејоф кој не донесе до ова, верувам за 90% од сите нас, неочекувано Големо Финале.

Неочекувано не од аспект на шампионот на Западот, зошто уште кога заврши ланското финале очекувањата на сите беа дека Лејкерси посилни за опоравен Бајнам (кој не е опоравен 100%, да не зборам за интелегинецијата, која не му се поправи ни 1%), ќе им се реваншираат на Селтикси за оние 2-4. Уште кога стана јасно дека Ману нема да им биде од помош на Спарси, Лејкерси реално немаа пречка за да бидат дел од финалето.

“Тимот на иднината“ – Њу Орлеанс, целосно се распадна, Хјустон пак го стрефија стандардните повреди на главните играчи, Јута некако се загуби во целата приказна, а Далас, иако изненади  многумина, не можеше подалеку од 2. рунда. Остана Денвер и нивното лудило со новиот лидер-тренер Билапс, но и Нагетси не можеа против од Рокетси разбудената машкост на Лејкерси.

Од друга страна, некој да кажеше, посебно по повредата на рамото на Нелсон, дека Орландо ќе биде шампион на Истокот, сигурно сега веќе ќе имаше добар стаж во Бардовци. Но, добивањето на Алстон за буквално ништо од Хјустон, како замена за Нелсон, плус одличното вклопување на Скип ту мај Лу во тимот, направија чуда.

Нормално, тука се повредите на Гарнет и Поу, како и целосниот колапс и мисмеч проблем на Кавси (кои си имаат и др. проблеми) кои спречија и лански римеч, како и желбата на многумина во финале да ги видат Коби и Леброн.

Искрено, убеден сум, посебно по она што го покажаа во овој плејоф, дека доколку Кеј-Џи беше на 100% (а и Поу), дека Бостон пак ќе играше финале. Но, тоа не е никакво негирање на успехот на Орландо. Поточно, на огромниот успех на Орландо, кој иако е млада организација за НБА стандарди, сепак има доста сличности со Лејкерси.

Првото нешто што ги поврзува е Шек, кого не го ставив случајно во тренерка на Меџик во претходниот пост. Оригиналниот Супермен пред 12 години им ги скрши срцата на сите во Орландо кога се одлучи дека повеќе му одговара гламурот на Ел-Еј, за потоа со Лејкерси да освои три титули, откако одигра едно финале со Орландо.

Сега на некој начин на местото на Шек е Двајт, иако не ги споредувам како играчи во никој случај. Двајт после само неколку сезони го игра своето прво финале, медиумите го сакаат, го нарекуваат исто како што го нарекуваа и Шек, а и има слични бројки, барем во некој дел, како Шек. Е сега, за разлика од Шек, кој реално го имаше само Пени, Двајт ги има Хидо и Рашард, кои најчесто се и лидерите на тимот во клучни ситуации.

Поврзаноста со Шек не застанува тука. Од американските медиуми за очекување е да отечат во ова финале со тоа како Коби е во мисикја за освојување на својата прва титула без О“Нил, односно како лидер на Лејкерси,

Исто како што верувам дека ќе се спомне и она ситно препукување на Шек и Стен Ван Ганди по мечот Орландо-Феникс оваа сезона во кое Шек изјави дека Стен никогаш нема да освои НБА титула.

Но, доста за Шек, кој сега се сонча негде, веројатно во своето мини-царство на Флорида.Сега некои други момци одлучуваат за тоа кој ќе седи на НБА тронот.

Знам дека повеќето од вас, а и од медиумите веруваат во триумф на Лејкерси, што донекаде е и реална опција. Тие се поискусни, веќе имаат едно финале зад себе заедно, некои од нив и неколку финалиња.

Го имаат, заедно со Грег Попович и Џери Слоун, најдобриот тренер на денешницата, која пак че го брка новиот НБА рекорд за титули и сенката на Ред Оербах.

Го имаат, покрај Леброн, најдобриот играч на планетава, да не зборам за клач квалитетите на Коби.

Имаат играчи во рекетот кои би можеле да го лимитираат ефектот на Двајт, а и Пау може да биде мечап проблем за Луис, а и за Хауард.

Игарчот кој им заби вкупно 55 поени во двата порази од Орландо сезонава е повреден подолго време, иако според некои најави би можел да се врати за финалево. Сепак, мислам дека не би било паметно за Орландо и за Нелсон сега да се обидува да направи камбек.

Сево ова оди во прилог на Лејкерси и според ова тие се апсолутни фаворити.

И се тоа може лесно да падне во вода кога играте против Орландо.

Момците на Стен покажаа дека не им маваат рецка на најавите и прогнозите, кои често беа контра нив. Кога киксаа малце со Сиксерси, па за седмата во Бостон и на крај дуелот со до тогаш непоразените ЛеКавси, сите се сомневаа во карактерот на оваа екипа, за која верувам дека ќе навиваат сите неутрални НБА фанови во ова финале.

Но, Орландо покажа дека може со секого да се носи, посебно на Истокот. Како што поминуваше плејофот Двајт стануваше играч, дерењето на Стен вродуваше со плод. Хидо и Рашард станаа неверојатни клач играчи, како и што докажаа дека може да се биде успешен и со две ниски крила, како и дека може да се игра со т.н. point forward во систем кој не е Триаголникот на Фил Џексон.

На изненадување на многумина, проработеа Алстон и рукито Ли, но проработе и клупата на чело со Пјетрус, Гортат, Џонсон и Редик.

Така да, иако имам уште многу да пишувам и за Лејкерси, Орландо, Коби, Двајт, Хидо итд…

…Лејкерси во шест   Се надевам дека грешам.

На Нагетси ќе им биде криво. И тоа како криво, што во средбата во која требаа да дадат се од себе одиграа веројатно најслабо во оваа серија со Лејкерси. Да изгинеш на терен, да, како што викаше Брендон Фрејзер, дадеш 110% па да загубиш, не е страшно, пак мирно ќе спиеш.

Вака, да одиграш слабо, уште и пред својата публика, која беше една од најгласните во ова разигрување, мора да остави гаден вкус во устата на Нагетси. А и кој знае дали пак ќе ја добијат оваа шанса што ја имаа.

Од друга страна, Лејкерси и Коби во задњите две, конечно, го покажаа оној шампионски шмек кој го имаа во ланскиот плејоф. Конечно почнаа да играат машки, нешто што во нив изгледа го разбудија Рокетси, а го доразбудија Нагетси. Со оглед на тоа, и прашање е дали Нагетси можеа нешто повеќе против овие Лејкерси кои ги видовме на задњите две.

И уште само ова, додека да го добиеме и вториот финалист. Со извинување на сите фанови на Кармело, ама дечкото на последните неколку меча покажа зошто не е дел од елитата, односно оние Топ 5, а можеби и Топ 10 НБА ѕвезди. Кога му беше најпотребен на Денвер, него го немаше никаде на задњите средби, иако претхдоно имаше одлична серија од 30+ партии.

Посебно беден беше во одбраната, колку и да делуваа оние негови дуели со Коби претходно како да се труди и да гине во одбрана. И на тие средби Коби ги полнеше Нагетси.

На поставените напади на Лејкерси, момакот беше целосно изгубен и е директен виновник на еден куп поени од Волтон, Одом, Гасол, Браун итд…Опрадвување не може да биде некаква минорна повреда, ако воопшто ја имаше.

Нормално, оваа сезона и тоа како беше успешна и за него и за цел тим на Денвер, од кој никој пред старт не очекуваше така висок  пласман, а камоли финале на конференција.

Сега само процесот на созревање мора да продолжи, како за Мело, така за Нагетси, но некако се сомневам дека со Карл на клупа можат нешто повеќе.

Лејкерси чекаат. Кој повеќе им одговара? Мислам дека не треба да се замараат со тоа, иако Орландо може да се покаже како понезгоден противник, а и е поблиску до Финале.

Сепак, признавам, повеќе сакам да ги видам Коби и Леброн во Финале.

Што да се каже. Конечно ги видов на момент оние Лејкерси од ланскиот плејоф, кога покрај Коби и Пау, решавачки за нивниот пласман во Финалето беше Ламар Одом.

Секој тим кој сака барем да се бори за титулата мора да има уште еден играч, покрај главните двајца, кој ќе ги надополнува од средба во средба и ќе им ја олеснува работата. Тоа не мора секогаш да биде истиот играч, ама во случајот на Лејкерси тоа е Ламар.

Нагетси, и нивната недисциплина на моменти, се донекаде и сами криви што пак не беа во игра до самиот крај, но сепак, главен фактор беше Одом, иако на неколку пати беше убаво залепен од Андерсон.

Сега притисокот е на Денвер, кој ќе се потпре на енергијата на домашниот терен за да извлече седма средба. Седма за која покрај Мело и Билапс, ќе им треба и трета опција.

ПС: Од четирите екипи кои останаа, покрај Лејкерси само уште Орландо има квалитетни три опции. Како што стојат работите за кутриот Леброн, Кавси имаат само една опција, а Денвер знае да има понекогаш и повеќе од три, но лудилото знае да да ги чини и глава.

Што се дешава Кавси?

Тоа веројатно не го знае ни самиот Леброн. Откако газеа во првите две рунди, предолгиот одмор и квалитетот и карактерот на Орландо целосно ги избација од ритам. Мислам, не го избација Леброн, кој има просек од 42.3 поени во оваа серија и практично нема слободна минута во вторите полувремиња од секоја средба.

Нормално, тука се и скоковите и асистенциите, а и како и кај секоја ѕвезда која кај себе ја има топката, и загубените топки. А ќе имаше и многу повеќе асистенции доколку остатокот од тимот успеваше да погоди нешто, како што правеше против Детроит и Атланта.

Но, со Орландо приказната е различна. Овој пост не е некаква одбрана на Леброн, туку критика на Кавси, како и почит кон Орландо, кој е тим кој никогаш не се откажува, за што според мене најзаслужен е Стен Ван Ганди, човекот кој веројатно зад себе ќе имаше една титула до сега да ја немаше себичноста на Рајли.

Да не зборам за одбраната на Кавси, толку фалената, која ја нема нигде, го нема  нападот, освен Леброн. Мо Вилијамс е труба, исто како и Ззззииии, а и другите, освен можеби Делонте, кој ако ништо друго, барем се труди да направи нешто. Мо се гледа дека самиот си се ставил под некој притисок, дава гаранции и има некои крајно нерезонски потези.

Тотално нејасен ми е и Мајк Браун, Две средби не му дава ни минута на Павловиќ, па после тоа го форсира истиот на сметка на Шчербијак, а вчера пак го враќа неупотребливиот Воли на сметка на Саша, за кој немаше ни минута.

Ги намали и драстично и минутите на Џо Смит на сметка на Бен Волас, а тоа што брзиот ко воз на Македонски Железници Ззззиии шутира тројки, од дистанца (и промашува) и мака мачи со Двајт и Гортат како никој да не го гледа.

Е сега, факт е дека и Орландо погоди 17 тројки, од кои посебно голема беше онаа на Луис на 4 секунди до крај. Но, уште поголеми беа тие на Пјетрус и Алстон, луѓе кои никогаш не биле шутери, а камоли тројкаши. и текнува на Френчито од времето во Европа и Голден Стејт, кога не можеше да врзе два шута од подалеку од шест метри. Слично беше и со Алстон, кој знаеше само да дрибла, и дрибла, и дрибла…

Па и Ентони Џонсон стана фактор. Да не поверуваш.

Исто како што никој не веруваше дека Орландо ќе води со 3-1 пред враќањето во Кливленд.

Леброн не може се сам. Никој не може се сам. Доколку нешто не ги врати Кавси назад во времето некои две-три недели, Орландо многу лесно после 13 години пак ќе биде дел од Финалето.

ПС: Без разлика дали Кавси ќе бидат дел од Финалето или не, тоа нема да биде дамка врз кариерата на Леброн. Прашајте ги само другите легенди каде биле на 24 години. И што имале зад себе на таа возраст. Да, имало некои и со титули, но Леброн уште сега е еден од најдобрите на сите времиња, а има доволно сезони пред себе за да стигне и до врвот.