Ако не ви се верува дека Далас е новиот шампион, не се секирајте. Не му се веруваше ниту на Диркулес, кој не можејќи да се соземе кидна во соблекувална пред да кидне Леброн Џејмс и пророни солзи пред нервниот слом на Крис Бош. Не му се веруваше и на Џејсон Кид, кој со своите 75 38 години е најстариот стартер во шампионски тим и после двете финалиња со Нетси веројатно се помири дека ќе се најде у друштво на останатите легендарни играчи од типот на Стоктон, Баркли итн. Исто не му се веруваше на Пеџа Стојакович, кој после падот на легендарниот тим на Сакраменто ко да изгуби верба у животот и желба за кошарка. Веројатно не му се веруваше ни на Брајан Кардинал, кој синоќа го доживеа своето прво интимно искуство во некој од клубовите во Мајами, глумејќи германски акцент и преправајќи се дека е кошаркар. Не му се веруваше ни на Карлајл, кој стана еден од 11те ликови во историјата на НБА кој освоил титула и ко играч, и ко тренер.

Никому не му се веруваше, затоа што Далас во оваа сезона и плејоф влегоа како целосно потценет тим. Иако почнаа сериозно, после повредите на Батлер и Дирк и падот во формата, никој не очекуваше дека ќе се вратат и евентуално ќе го освојат тронот. Сите очекуваа дека ќе потклекнат пред Портланд, дека Лејкерси може да им се вратат од 3-0, дека Оклахома се многу брзи за нив.. дека 2 суперстара се појаки од 1.. на крајот, старата школа, тимската игра, работната етика и пред се‘ приземноста победија против сите прогнози.

Ако некој сепак верувал дека Далас може да оди до крај, тоа е Џејсон Тери, кој е единствениот покрај Дирк кој ја почувствува горчината на поразот од Вејд и Шек и сумњивата компанија (Ентоан Вокер, Пејтон, Џејмс Поузи) во 2006. Човекот си го истетовира трофејот Лери О Брајен пред месеци, но за секој случај имаше летово закажано ласерска операција за отстранување на тетоважата ако Далас испадне во прва, втора рунда, евентуално конференциското финале. Сега операцијата е откажана.

Џетот распали кога Германецот го снема, и го одржуваше тимот на Мавси во живот додека Диркулес не се созема и им ја запечати сезоната на момците од Саут Бич.

Мене не што не ми се верува дека Далас освои титула, не ми се верува како го снема Леброн, но и воопшто цела постава на Мајами. Во последните минути, кога очајно требаа да стигаат, тие се ослободуваа од топката ко да е жежок костен и правеа грешки типични за јуниорски екипи. Не ми се верува дека Леброн имаше 3, можеби 4 последователни шанси да демонстрира знаење и умеење, но не искористи ниедна од нив. Синоќа, додека тој беше на теренот, Мајами беше -24 поени. Видливо беше дека Мајами беше покомпетитивен со него на клупа. Не ми се верува дека Вејд го префати Лебронитисот, и тој се стуши како свинче пред колење. Малце ми е за верување дека и Крис Бош кој тргна одлично, застана на 9 шута (од кои погоди 7), и дури ни тој не презеде одговорност. Не ми се верува дека Споелстра свика тајмаут на 10 разлика на 20 секунди до крај, и тек тогаш Мајами почна да игра агресивна одбрана.

Поразов, на овој начин, за Мајами е смрт. Со помпите лани, сами си го поставија императивот – титула или ништо. Впрочем, сета драма со доаѓањето на Леброн и Бош беше нешто како бизнис зделка која ако не резултира со прстен, ќе пропадне. Сепак, како за тим составен од 3 ега + 2 работници (Чалмерс и Хаслем) и банда полу-хендикепирани ветерани (Дампие, Биби, Хаус) воден од неавторитативниот Споелстра, тие забележаа огромен успех. Но, болката е голема. Светот ќе им се сити, Кливленд ќе слави, и тешко дека некој ќе успее да го цени тоа што тие го постигнаа. Самиот прстен ќе беше единствен начин колку толку да се поврати некое достоинство.

Како фан на Лејкерси, со олеснување можам да кажам дека сме изгубиле од најдобрите. Мерак ми е за Дирк (Енко не би се сложил со мене, ама најдобриот Европеец на сите времиња), Кид (кој долго време ќе остане како ВТОР по бројот на асистенции во историја на НБА и ТРЕТ по бројот на вкупно убацени тројки), Пеџа (кој е ЧЕТВРТИ на оваа листа), Тери (кој е ОСМИ на оваа листа), Бареа, брат му на Џим Кери.. Единствено ми е жал што не го видов во игра Керон Батлер, еден од најдобрите сестрани играчи, кој за жал не успеа да се опорави и да почувствува големо финале и играње за титула. Како и да е – Далас се шампиони. Единствена лоша вест – допрва ќе мора да го трпиме понашањето на Марк Кјубан.

Бројките кажуваат едно, а играта, посебно во последната четвртина, нешто сосема друго.

Но, баш после крајот на петтата средба, си помислив дали е потребно до толку да очекуваме големи нешта од Леброн. Нели веќе се навикнавме? Нели самиот тој кога лани одлучи да се пресели на Саут Бич не призна дека сам не може до титула? Дека за тоа му е потребен некој како Вејд, кој знае како треба дасе гризе и гине во решавачки средби? Па како плус на тоа дури и уште еден ол-стар како Бош, кој ќе подработи од време на време во рекетот?

Притисокот врз Леброн е создаден од самиот него, но и од медиумите. Изјавите како таа на Скоти воопшто не помагаат и се само уште една причина секој потег на Леброн да се гледа под лупа.

Но, со својата игра во последните четвртини од ова НБА финале, на сите пет текми до сега, Лебронтије самиот докажа дека да беше со друга група играчи покрај себе, па дури и со овие од Далас без Дирк, тешко дека ќе избегнеше табање од 0:4 во финале.

Страшното е тоа што човекот е неверојатен талент, кој и синоќа со не толку добрата партија успеа да стигне до трипл-дабл.

Можеби Мајкл сега треба да излезе и да даде изјава дека е Леброн е подобар Скоти Пипен од самиот Пипен.

Како таков и десна рака на Вејд, со повремени блесоци во финишот, може да ја оствари својата желба од неколку титули.

Чекај малку, кој играше синоќа со температура и со синусна инфекција, кашлајќи и изгледајќи максимално болно? Леброн, така?

ПС: Колку и да сум му се восхитувал на Лебронтије на неговиот кошаркарски талент, ова финале е само потврда на тоа дека човекот постапи правилно кога отиде да игра со Вејд (и Бош) во Мајами, свесен дека тоа му е најдобра шанса да ја освои титулата. Еден ден веројатно ќе има повеќе од една титула, но со својата добра игра на секоја непарна текма, станува сосема јасно дека и покрај сиот тој талент (кој го натера Скоти на оние изјави), лебронтије не може сам да биде лидер на шампонска екипа. Да беше само до него, Мајами веројатно немаше да биде во финалето, а сигурно немаше да има 2:2 со Далас. За тоа најголема заслуга има Двејн Вејд.

Знам Дирк, тебе ти е најтешко. Цела сезона и цел плеј-оф ги влечеш на свој грб, ги донесе до финалето и до 1:1 во него Мавси, но на крајот, ти си сам кога е најгусто, додек тие се 2+1. Првите двајца се на твое ниво, вистински суперстар играчи, додека тој 1 и не е така лош, посебно ако е трета опција во еден тим кој се бори за титула.

Тој 1 синоќа го погоди и шутот кој им донесе 88-86 на Мајами, шут кој на 39.6 секунди до крај уствари беа последените поени на третата текма. Не дека нешто посебно изигра претходно, но 1 на кој воглавном му се фаќа сеир, заслужува почит за тие поени. А и за ударот во око, кој му го даде Кид на старт. Јес дека падна како да го изрешетало Узи, ама ај сега, да не претеруваме.

Плус, тој 1 често ќе профитира кога Вејд и Леброн се во напад и кога одбраната целосно е фокусирана на нив. На него е само да ги искористи своите шанси.

Кај Дирк нема втори шанси за другите играчи. Диркулес е сам. Сам беше и синоќа со последните 12 поени на својот тим. Имаше една лоша одлука во финиш и еден шут кој не успеа да влезе за продолжение. И тоа се случува, човекот да промаши важен шут во последни секунди. Човекот кој се истроши обидувајќи се да му донесе на тимот кој, рака на срце, е исполнет со пацери, 2:1 во големото финале.

Сам никој не освојувал титули, па нема ни Дирк. Штета што за десна рака ги има еднодимензионалниот Тери, Грешката во Матрицата, 100-годишниот Кид и миџетот Бареа, кој колку и да се труди, сепак е пренизок со прекратки раце за да има шампионски ефект.

Во самата најава за ова финале пишав дека можеме да го очекуваме неочекуваното и дека секоја логика треба да се фрли во бунар кога е во прашање дуелот на Мајами и Далас.

Она што се дешава синоќа на Флорида е најдобриот можен пример за тоа, иако сум убеден дека никој, па ни фановите на Мавси по сето она што го видоа во првите 41 минута не можеа ни да замислат дека Далас може да ја направи завршницата интересна, камоли да победи.

Во тие први 41 минута се им одеше од рака на Мајами. Вејд и Леброн беа ѕверови и газеа се пред себе. Делуваа како ликови од некоја друга димензија, кои се на мисија која нема да дозволат никој да им ја уништи. Вејд после подолга пауза беше Вејд и играше одлично и во напад и во одбрана. Леброн можеби не беше прв стрелец, но беше прв плеј на Мајами и ја пробиваше секоја одбрана на Далас. Дури и еден Мајк Биби проработе и беше нивни трет стрелец.

Бош го немаше никаде, само понекој флеш од него на моменти, но во основа слаб на двата краја од теренот. Сепак, тим во таков еден ол-стар е трета опција во нападот, далеку зад првите две, ги газеше Мавси и покажуваше дека е материјал за шампион.

Малку нервираше пумпањето на Леброн и Бош, кое очигледно го зарази и Вејд. Но, во тие моменти им се можеше. Играа фантастична кошарка, одбраната ги гушеше Мавси и редеа атракции ко на филмска лента.

За Далас да не зборам во тие први 41 минута. Бедно до даска. Сите до еден, со исклучок можеби на Мерион. Кога не играат Кид и Тери, не игра ни Дирк, затоа што постојано беше удвојуван, па и утројуван, а неговите соиграчи (не и Мерион) лошо се движеа без топка. Никој не помисли во тие моменти дека можат да направат нешто во оваа серија, а не па на самата втора средба.

Но, она што некогаш им се случуваше на Мавси сега му се деси на Мајами. Ментален колапс на каков што и Далас од финалето 2006. може да им завидува. Дали пувањето на Хит ги изнервира Дирк и дружбата, не знам, но тие седум минути беа фантастични.

Мајами повеќе личеше на Оклахома Сити на домашен терен против Мавси, Дирк пак беше Диркулес, а се разбуди и Тери. Кид веќе не губеше топки ко аматер, па дури и скокот и одбраната проработе.

Од другата страна, машината на Мајами целосно застана, а со тоа и публиката замолкна.

Дирк само стави точка на феноменалниот финиш за историја со своите тројка и положување во последните 30 секунди. Грешката со оставањето на Чалмерс сам на тројка ја исправи Диркулес, кој на вистински начин реагираше, со влез покрај бедниот Бош, а не со дигање на шут за победа.

Ако некој играч ме потсетува на старата ЈУ школа, тоа е Дирк. Дури ни играчите кои доаѓаат од екс-СФРЈ републиките веќе не играат така, но Дирк покажува кои му биле идоли кога растел во Германија.

Првата непроспана ноќ за време на НБА финалето не ветува многу. Кога двете екипи шутираат под 39%, сосема е јасно дека следува силен очобол од гледањето на таква “кошарка“. Некој ќе каже дека одбраните си го направиле своето и добрата проучесност на противникот од двајцата тренери е клучна за малиот број на поени и слабата реализација.

Но, и двете екипи имаа премногу чисти ситуации за да се дава толку заслуга на одбраните. Премногу акции немаа никаква течност и беа исилувани максимално. Башка, некои шутеви кои некои играчи до сега редовно ги погодуваа, синоќа се мачеа со нив.

Очоболот малку го спасија Вејд (кој беше очаен во првите три четвртини) и Лебронтије во последните 12 минути. Тие двајца докажаа која е разликата помеѓу двата тима и фактот дека кога еден тим има два суперстара во текма која е тесна во последната четвртина, има и голема предност. Далас го имаше малку разбудениот Дирк во финишот, како и нетипичниот Мерион од кој никогаш не смееш да зависиш премногу. Тоа е премалку за борба со Леброн и Вејд и со начинот на кој посебно првиот од нив го разигрува и размрдува остатокот од својот тим.

Победа на домашниот тим во првата текма од финалето е и нешто што треба да се очекува, но начинот на кој се одвиваа работите, како и повредата на прстот на Дирк, не ветува баш нешто убаво за Далас.

Мавси се искусна екипа и знаат дека со оглед на заебаниот распоред на финалето, мора да пробаат да ја добијат втората во Мајами, доколку сакаат да останат во игра. До сега во плеј-офот покажаа дека можат да тепаат во гости, а тоа ќе им треба со оглед на тоа дека само една екипа до сега во финалето (Детроит) успеала да ги добие сите три дома во низа.

Против овој Мајами, иако е екипа полна со мани (но ги има Вејд и Леброн), тоа нема да биде случај.