Го немаа комплетниот состав кој го освои златото во Пекинг пред две години. Ги немаа Коби, Леброн, Вејд, Мело, Двајт, Пол, Дерон и Бош. Имаа еден единствен вистински центар во тимот, а и тој немаше некоја посебна минутажа. Имаа четири плејмејкери од кои двајца само имаат квалитетен шут за три. Имаа само двајца искусни и проверени играчи во тимот. Имаа стартно ниско крило кое всушност е “двојка“ која за жива глава не знае да погоди тројка. За сите ова е само вториот, резервен тим на САД.

Ја немаа вообичаената улога на главни фаворити пред стартот на СП. За многумина таков тим, кој се составува набрзина, кој е воглавном млад, кој е хендикепиран кога е центарската позиција во прашање и кој има само еден единствен докажан НБА стрелец тешко може до златото на едно светско. Па дури и ако на тоа светско нема ликови како Пау Гасол, Калдерон, Ману, Носиони, Дирк, Окур…

Но, Америте на патот до првата титула по пауза од 16 години го имаа она најважното. Она што никој друг го немаше на овој турнир и како што стојат работите, тешко дека ќе го има и во иднина.

Кевин Дурент, по освојувањето на огромен број на НБА фанови минатата сезона со својата игра летово го освои и светот. Со само 21 година дечкото оствари рекордни 22.8 поени во просек на едно светско, што е all-time рекорд за Американците и просек од фантастични 33.0 поени во последните три средби од турнирот, кога и се одлучуваше тоа кој ќе биде шампион.

Можеби и вака составениот тим на САД е вистинската формула за нив како треба да се оди на едно светско или ОИ. Иако не верувам дека најголемите ѕвезди, а и спонзорите би сакале да се сложат на таква идеја и за ОИ во Лондон за две години. Еден вистински суперстар, двајца докажани ветерани и млад тим кој е максимално подготвен физички да гине во одбраната и да трча во нападот на секоја можност за контра.

На крај, Америте уште еднаш на светот му покажаа кој е најдобар, а со оглед на тоа дека нивните најголеми ѕвезди се речиси сите во своите 20-ти години, тешко дека некој ќе им се испречи на патот на доминацијата. Нормално, се додека тие суперѕвезди сакаат да жртвуваат дел од летото за својата земја.

“Жртва“ која најмногу му се исплатеше токму на Дурентула и неговите соиграчи ова лето.

Гледајќи го резултатот на 82-81 за Србија на 4.3 секунди до крајот и гледајќи што се се случуваше до тој момент на средбата, не ми се веруваше дека Турција, и со така слаба игра, и со така лошо изведување слободни, се наоѓа на само минус еден и напад кој може да им донесе финале.

Во тие 39 минути и 55.7 секунди Турците ја одиграа веројатно својата најслаба партија на ова светско. Беа натскокани од Србија, имаа ужасен шут за слободни од 20-33 (60.6%), а и за три погодија 9-23. Нивниот најдобар играч на овој турнир, и несомнено најталентиран, беше целосно задржан и изолиран од страна на Дуда Ивковиќ и неговиот посебен третман.

Ерсан Илјасова го немаше никаде во текот на цела средба, а го немаше ни во тие последни 4.3 секунди откако претходно му беше свирнат и петиот фаул. За 30 минути игра Ерсан успеа да упати само пет шута и стигне до шест поени.

Да биде ситуацијата за Турција уште полоша, речиси цела последна четвртина, ако не и поголем дел од средбата, тие играа без идеја во нападот. Со премногу играње еден на еден, со форсирање и обидување да се креира нешто на сила. Со оставање на својата судбина во рацете на Арслан, Тунчери, Хидо, Онан…

И, покрај сето тоа, на 4.3 секунди до крајот Турција имаше напад кој можеше да им донесе победа. Тоа беше најневеројатниот дел.

Реално, Србите ја заслужија оваа победа. Одиграа и повеќе од зрело за своите години, со на моменти грешки кои можат да и се припишат на младоста. Можеби некоја од тие грешки на крај беше кобна, но тоа е составен дел од кошарката и не е нешто за што треба да ја маваат главата во ѕид. Одиграа тимски, како и пто игра еден тим на Дуда. Некои момци, а некои немаа своја вечер, но се на се, оваа вечер беа подобри од Турците.

Се до тие 4.3 секунди до крај кои стоеја на семафорот во Истанбул. Србите и претходно ја расипувале домашната журка на Турците. Овој пат, среќата не сакаше да дозволи тоа да се повтори. Како што Србија среќно стигна до победи над Хрватска и Шпанија, буквално во последните секунди, така овој пат среќата нив им го сврте грбот.

Нападот кој требаше да оди преку Хидо од старт делуваше како проклет. И ќе беше доколку таа топка од рацете на Хидо некако не стигна до Керем Тунчери. Име и презиме кое за една секунда влезе во историјата на Турција и стана омилено сигурен сум во цела земја. Момакот кој е моја генерација и кој е плеј онаму каде Пеце Наумоски е икона, стана спортска икона на Турција.

Неочекувајќи дека топката ќе стигне до него, Србите се пазеа да не направат фаул, кој од оваа перспектива ќе беше помалку болно решение. Посебно со оглед на начинот на кој Турците ги изведуваа слободните, како и некоја секунда плус за свој напад за победа.

Вака, тимот кој одигра подобар турнир до тој момент, а не подобра средба, отиде во финалето, на дуел со Америте. Можеби така е и најправедно, кој знае, и можеби Турците утревечер ќе ни пружат на сите задоволство да гледаме квалитетно и тесно финале до последната секунда. За тоа да се случи, ќе мораат да играат многу подобро од вечерва, тоа е факт.

А и да не се случи, тие се веќе национални херои во својата земја, каде и го надминаа својот статус на 12 Џинови. Ќе биде супер да не се задоволат само со тоа.

Литванија и САД си доаѓаат нешто како судбина едни на други, а најверојатно нивни дуел кој се уште им е на сите во сеќавање е оној од ОИ 2000 година кога тогаш ѕвездите на САД се извлекоа со тесни 85-83 само поради промашувањето за три на Јасикевичиус во последната секунда.

Тој неизвесен финиш покажа дека НБА ѕвездите не се непобедливи и претставуваше прв удар за империјата која во следните години редовно доживуваше нови удари кои малку по малку го рушеа митот кој беше створен со оригиналниот Дрим Тим 1992 година. Се до Пекинг 2008-ма кога Redeem Team ги врати работите на свое место.

Но, на ова СП не игра тој тим од Пекинг. Всушност, овој тим кој игра сега не е ни приближно добар, ни страшен колку тој во кој беа Коби, Леброн, Вејд, Двајт, Кармело, Пол, Дерон итн…па сепак, успеа да стигне до полуфиналето на ова СП од кое дигнаа раце најголемите ѕвезди.

Бразилците претходно, како и Русите во четвртфиналето покажаа дека со дисциплинирана игра, со висок процент на реализиција и со квалитетна одбрана, можен е триумф над Америте. Литванците имаат тим за тоа, а поразот во пријателскиот дуел пред СП од 61-77 не е никаков показател за вистинскиот однос на сили.

Нормално, за многумина Америте се фаворити, но историјата кажува дека ако некој може да им ги побрка сметките тогаш тоа се Литванците, Уште ако им тргне како против Аргентина, која форсираше игра преку само двајца играчи, тогаш се е можно. Па и финале за Литванија. Нешто за што знам дека многумина надвор од САД ќе се надеваат и ќе навиваат за наследниците на Сабонис, Марчуљонис, Куртинаитис и остатокот од старата гарда.

Од самото осамостојување по распадот на СССР, Литванија, покрај по одличниот тим на теренот, е карактеристична и по одличните фанови кои дефинитивно се едни од најдобрите во светот. Средовечни мажи и жени, брадосани и бркати ликови, деца, тапани и сето тоа замотано во боите на знамето на својата земја, со доминација на зелената боја. Не знам за нивната фудбалска селекција, но ми се чини дека од првиот ден на самостојноста Литванците се луди по своите кошаркари и посебно по својата репрезентација.

Токму поради нив, како додаток на одличните игри изминативе 18 години, Литванците целосно го заслужија секој успех. Последен е тој во кој живеат сега и кој се одвува во Истанбул каде се дел од четирите најдобри селекции на светот и имаат можност со уште една голема победа да стигнат и до финалето. Точно е дека на тој пат им се наоѓаат Америте, но со таква игра како таа синоќа против Аргентина и со таква фантастична публика – се е можно.

Очигледно очаен да ги мотивира своите играчи и свесен дека дуелот со Русите е најголем за САД на ова СП до тој момент, Мајк Кшижевски пред средбата прибегна на некои методи кои и не им се така непознати на Американците. Удирање во гради со патриотизам и спуштање на својот противник под свое ниво.

Само што овој пат Кшижевски, инаку Американец со полско потекло, се нафрли на својот директен ривал од другата страна, Дејвид Блат, кој исто така е Американец. За доживотниот тренер на Дјук, Блат не е Американец, туку Русин и тој не гледа објективно на некои случувања од кошаркарската историја. Објективно како што би требал да гледа еден Американец според Мајк.

Конкретно, станува збор за ОИ 1972 и контроверзниот пораз на САД во финалето од СССР, нешто што тотално е неразбирливо, и речиси 40 години подоцна, во свет во кој работите стојат многу поинаку отколку во таа 1972-ма.

Нормално, Блат нема да седи мирен и да ги прими без реакција глупостите на Кшижевски. Секој збор на Дејвид си е на место, а на Кшижевски е да се замисли за своите чудни методи на мотивирање на својот тим. Иако не ми се верува дека кога на негови години се одлучил на таков очаен чекор дека може нешто да се смени.

Од друга страна, интересно ми е и интригантно дека Мајк се решава на вака низок удар пред 1/4 финале дуел. Што ли ќе се случува пред полуфиналниот со Литванија? Дуел во кој после овие негови глупости мислам дека само ќе се зголеми бројот на фанови кои ќе посакаат елиминација на резервниот состав на САД.

Со мало задоцнување, фото-пост посветен на уверливата победа на Турција над Словенија и сефте пласманот во едно полуфинале на СП за домаќините. Начинот на кој синоќа одиграа Турците само додава шлаг на тортата која во Истанбул се подготвува за својот омилен состав составен од 12 Џинови (12 Dev Adam). Нормално, треба да се помине за Турците секогаш кобната Србија, а потоа да се чека противникот во финалето (САД, Литванија или Аргентина), но факт е дека Турците до сега на ова СП покажаа најмногу.

Тие се одличен пример за тоа како знаат да се вложат средствата вложени во еден спорт и во довербата во докажани кадри во развојот на тој спорт. Тањевиќ донесе зрелост во турската кошарка која беше дојдена до одредено ниво на кошаркарски пубертет пред тој да почне со своето владеење.

Што се однесува до Словенците, некако ми се чини дека никогаш не одиграле на ниво во големи средби, коа тоа од нив најмногу се барало. Факт е дека имаат добри млади играчи и дека можат да имаат светла иднина, но некако ми фали зрелост. За тоа ќе треба да учат од Турција.

Понекогаш кога од некој одличен меч имаш еден куп добри слики, навистина е тешко да одвоиш една или две кои би склопил со некаков текст. А на она што се случуваше предмалку во Истанбул мислам дека и не му е потребен некој посебен текст. Многу подобро целата приказна за крајот на авантурата на се уште актуелниот светски шампион и за големата победа на Србија ја кажуваат следниве слики…

(ПС: Скариоло не е случајно ставен два пати, исто како што Пау не е случајно ставен на крај).