Пред 20 години немаше фбук, немаше Твитер, ја немаше МакНБА, а немаше ни ниту еден од порталите на кои сега во секунда знаеме што се десило на секоја НБА текма, кој каде бил трампан, кој има нова фризура, кој се разведува, кој колку кила полесен излегол од WC, каков е хитлер-бркот на Мајкл, каде го снемало Леброн во последната четвртина и слични работи.

Но, иако немаше ниту еден од овие технолошки благодети (или проклетии, зависи како гледате на работите), ударна вест на сите вести беше иста – Меџик Џонсон има СИДА!!!

Шокот беше голем, посебно ако се знае дека рајата, а посебно таа тука, беше страшно неинформирана кога се во прашање ХИВ и сидата. По таа вест само чекавме да ја чуеме следната, како Меџик е пронајден мртов. Немаше друго.

20 години и еден ден подоцна Меџик е жив (и веројатно здрав) и си продолжува со својот нормален живот. Малце е досаден и безличен како ТВ аналитичар, но настрана тоа, делува дека се е во ред со него и дека хив вирусот всушност никогаш не се развил во сида. Дел од тоа е поради неговите животни навики, кои целосно се сменија по тој 07.11.1991, а дел поради, иако тоа веројатно никогаш нема да го признае, лекови кои му се достапни само нему и на другите милионери.

Како и да е, Меџик е се уште со нас, и тоа е најбитно. 20 години откако сите помисливме дека е готов, не само како играч, магијата продолжува.

Ептен му го погодиле прекарот на човекот.

Издајицо народа свог.

Не сакав да го спомнувам Мајкл и неговото тотално неангажирање во целиов хаос околу локаутот. Но, ете, други го спомнаа и сега е доста актуелен во САД. Не по добро, никако.

Сепак, човекот сега се наоѓа на спротивната страна и не ни смее многу да зборува на оваа тема. Иако многумина можеби од него очекуваа да се заложи малце повеќе за крај на локаутот, јас тоа не го очекував. Дури и кога беше играч, а и после тоа како НБА оперативец и сега газда на клуб, Мајкл во ниту еден момент немаше слух за другите играчи. Ниту пак знаеше да го направи вистинскиот избор или вистинската трампа.

Од самото пензионирање си влезе во некој свој филм, филм кој немаше никаква врска со некаква помош, солидарност или менторство за сегашните играчи. Сепак, зборуваме за преголемо его за да прави такво нешто. Филм исполнет со лоши избледени фармерки, кои само тој може да ги носи, дречави елечиња и хитлер-бркче.

Ако е вистина ова дека Мајкл не сака ниту 50-50 поделба на BRI, туку дека е од оние газди кои сакаат играчите да добијат што е можно помалку, иако до сега се откажаа од доста, мислам дека МЈ нема да наиде на добар прием кај играчите кои до сега го идолизираа. Ниту пак кај НБА фановите.

Очигледно парите му го заматиле видот и не му е битно ништо друго освен подебелото банковно салдо. Ако е стварно така, тоа ќе му нанесе поголема штета на имиџот отколку што може да замисли.

Овој Мајкл како газда и оној Мајкл, најголемиот на сите времиња како играч, веројатно не треба да се мешаат, но некако ми изгледа дека тактиката, односот и пристапот му останале исти. Само што сега игра за друга екипа.

ПС: Еве уште еден ЛИНК за лицемерството на Мајкл.

Додека богаташите уште преговараат кој колку ќе лапа во иднина, мене за нив не ми се пишува, па така на МакНБА продолжуваме со постирање на стари фотки, кои се мотаат по некои заборавени фолдери. Денес им дојде редот на двајцата тренери кои секој на свој начин ги одбележа последните 30 години во НБА.

Зенот и Залижаниот се доказ дека не мора да си многу добар играч за да бидеш екстра тренер. Поточно, предуслов да бидеш топ тренер по се изгледа е да бидеш просечен, па дури и потпросечен играч во некои случаи. Прво Залижаниот со Шоутајм Лејкерси, па потоа со тотално спротивните Никси и Мајами, остави посебен белег на НБА. Тоа го направи и минатото лето, со составувањето на тандемот Вејд-Леброн во Мајами (не го заборавив Бош, немајте гајле, не е случајно).

Зенот пак, со доминацијата со Мајкл и Булси, кога ни Залижаниот со Никси и Хит не им можеше ништо. Потоа со Лејкерси само продолжи таа доминација. Се’ до ова лето кога човекот реши дека е доста и дека многу поубаво ќе му биде на ранчот во Монтана.

Шек во текот на својата кариера изјавуваше дека има голема почит кон некои големи центри кои играле пред него, или пак кои веќе биле ѕвезди во лигата кога тој влезе во неа. Но, едно име никогаш не спомнуваше во таа категорија. Еве за кого станува збор. А и зошто…

From Shaquille O’Neal’s biography Shaq Talks Back:

“To me, pressure is where your next meal is coming from.  So while I wasn’t under any real life pressure to win a title, I knew it was gonna be hard to win it.  I knew that everything had to be right, especially with Tim Duncan and the Spurs ready to defend their championship.

A lot of people believed that’s what motivated me, because people were saying Duncan was the best player in the game.  That wasn’t it.  Would they ever give me that title?  Probably not.  Tim has a nice all-around game.  My game is more dominant in the middle.  But there was an ego aspect to my desire to win a title, and it had nothing to do with Tim.

I’m thinking, Punk-ass David Robinson got one before I did?  That made me really mad.  Oh, man.  David Robinson had a ring before me.  I’m crushed and I’m hurt.

Me and Dave have history.  I looked up to him when I was at Cole High in San Antonio, and he was just starting out with the Spurs.  I was a player-of-the-year for my high school.  He was player-of-the-year for the Spurs.  One time I asked him for an autograph.

He wrote his name real quick and was like, “Yeah, come on, hurry up.”  He kind of dogged me out.  He was my favorite player.  That’s OK.  I said to myself, “When I see you, I’m gonna get you.

I don’t hate Dave off the court.  I just had to dominate him on it because I got tired of the Goody Two-Shoes image he was throwing out there.  He was this crossover guy everyone liked.  And I was this big, bad wolf dunking on everyone.  Everyone was trying to make it out to be black and white, and it didn’t seem right.  So I had to do him like that”.

Преземено од GotEmCoach

Синоќа при листањето на дел од старите фолдери, сфатив дека имам најмногу слики од Најголемиот. Дел од нив сте ги виделе, а дел од нив верувам дека не сте ги сретнале до сега. Што и да е случајот, секогаш е убаво да се види фотка од Мајкл. Како на пример оваа на која ја дига „Микровалната“ Вини Џонсон во воздух, додека го гледа во иднина соиграчот Денис, без ниту една тетоважа или пирсинг на него, или пак фарбана коса.

Док не бил отсекогаш заљубен во Селтикси. Посебно не кога играше за Хоукси (на Ник), кои беа еден од најголемите ривали (на крај и муштерии) на Бостон во втората половина на 90-те. Бирд многу добро знае колку Док ги сакаше Селтикси.