Ај да имате нешто да гледате за викенд.

Пред некое време ги открив старите НБА средби качени на Јутјуб во нивна целост. На некои од нив снимките не се баш најдобри, што е сосема нормално, но во секој случај вреди да се погледнат. Посебно во вакво тапа локаут лето. Посебно за викенд. Посебно ако станува збор за двата први летачи со кои се запознав кога како копиљ налетав на НБА.

He’s still got it.

Мада и не е некое изненадување да го видиш Мајкл како куца на 48 години. Ми текнува на Доминик пред две години на егзибиција во Филипини како закуца неколку пати од игра. На 50 години. Играчи како Мајкл и Доминик, кои колку-толку се пазат и кои летаа додека беа играчите, не би требало да имаат проблем да закуцаат и на свои 50 години.

Таман кога ќе помислам дека сум ги видел сите фотки на кои се наоѓа Мајкл (или Петро), некој ќе ископа нешто до сега невидено од поголемиот број НБА фанови.

ПС: Ако за ништо друго, локаутов ќе биде добар за копање стари и интересни фотки од архивата.

Драфтот беше и помина синоќа, и на него не се случи ништо посебно што би го привлекло вниманието. Играчите кои се дел од, според многумина насјлабиот драфт (тоа останува да се види) сосема очекувано не предизвикаа некоја посебна еуфорија, а она што мене ми фати око е трејдот кој се деси помеѓу Шарлот, Милвоки и Сакто.

Џордан со овој дил, во кој го доби Кори „црна дупка“ Магети и седмиот пик на Кингси, Бизмак Биомбо (солиден дефанзивно, дрвесина тешка во напад), само уште еднаш покажа дека не е голем фан на ветераните кои ги има во тимот. Лани така се откачи за ништо од Рејмонд Фелтон, Џералд Волас и Тајсон Чендлер, кои за своите нови екипи покажаа колку можат да бидат корисни во вистинска екипа. Или воопшто – екипа. Нешто што Бобкетси под Џордан не се.

Сега дојде на ред да се шутне и Стивен Џексон, што и не е така лош потег. Џекс некако падна во својата форма и често играше под своето ниво за Бобкетси. Дали ќе биде стариот во Милвоки, останува да се види, мада играњето со Џенингс на плеј и не ветува премногу.

Милвоки го доби и секогаш благодарниот играч Бено Удрих, кој може да им донесе стабилност на плеј кога Џенингс знае да се изгуби.  Башка, 19. пик Тобиас Херис и Шон Ливингстон исто се дел од Бакси, иако и двајцата не би требале да имаат некоја посебна минутажа.

Сакто го врати кај себе Џон Салмонс, најдобриот чист стрелец на Бакси изминативе две години, а притоа го лапна и 10. пик Џимер Фредет. Нет-сензацијата кој беше оспоруван од многумина како еднодимензионален и недоволно добар да успее во НБА. Сепак, Џимер е неверојатен потенцијал и играчиште, кое со напорна работа дојде до 10. пик и како таков може да успее во НБА ако му се поклопат коцките. Минутите во Сакто зад Тајрик и Салмонс нема да ги има многу, така да ќе мора паметно да ги искористи.

Бројките кажуваат едно, а играта, посебно во последната четвртина, нешто сосема друго.

Но, баш после крајот на петтата средба, си помислив дали е потребно до толку да очекуваме големи нешта од Леброн. Нели веќе се навикнавме? Нели самиот тој кога лани одлучи да се пресели на Саут Бич не призна дека сам не може до титула? Дека за тоа му е потребен некој како Вејд, кој знае како треба дасе гризе и гине во решавачки средби? Па како плус на тоа дури и уште еден ол-стар како Бош, кој ќе подработи од време на време во рекетот?

Притисокот врз Леброн е создаден од самиот него, но и од медиумите. Изјавите како таа на Скоти воопшто не помагаат и се само уште една причина секој потег на Леброн да се гледа под лупа.

Но, со својата игра во последните четвртини од ова НБА финале, на сите пет текми до сега, Лебронтије самиот докажа дека да беше со друга група играчи покрај себе, па дури и со овие од Далас без Дирк, тешко дека ќе избегнеше табање од 0:4 во финале.

Страшното е тоа што човекот е неверојатен талент, кој и синоќа со не толку добрата партија успеа да стигне до трипл-дабл.

Можеби Мајкл сега треба да излезе и да даде изјава дека е Леброн е подобар Скоти Пипен од самиот Пипен.

Како таков и десна рака на Вејд, со повремени блесоци во финишот, може да ја оствари својата желба од неколку титули.

Чудно е како некои работи случајно (или намерно) се забораваат.

Споредбите на некои од најдобрите играчи во своите ери секогаш биле присутни во светот на спортот, не само во НБА. Но, мене никогаш не ми биле омилени. Оваа посебно не можам да ја сфатам. Со сета почит кон ол-араунд талентот на Леброн, овдека нема основа за никаква споредба.

Некои работи не смеат да се заборават.

“ Game 2, I’m talking to my daughter. She said ‘Dad? Are y’all going to win tonight?’ I said ‘Baby, your dad is the best basketball player in the world. I’m going to dominate tonight.’ And I remember, I think I had 46, 47; I played great. And Michael had 52.

And I got home that night, and my daughter was crying and said ‘Dad, y’all lost again.’ I said ‘Baby, Michael Jordan is better than me.’ She said ‘Dad, you never said that before.’ I said ‘Baby, I never felt like that before.’

— Баркли за финалето 93-та.

Патот е долг, но почетокот е и повеќе од импресивен.