Едно друго време. Пред Фејсбук, пред Твитер, пред МакНБА и воопшто, пред НБА на било кој наш или екс-ју ТВ канал. Но, НБА на СкринСпортс, кој од 1991 год. еден кус период ни ги отвори очите на сите со НБА средби во живо. Средби кои со нетрпение се очекуваа и кои кога се играа немаше ништо поважно на светот од нив.

Друго време и од аспект на ТВ преносот и коментарот, а посебно кога се во предвид најавите кои повеќе личеа на трејлери за некој филм чија премиера ќе ја гледате веднаш по неговото прикажување. Гласот на најавувачот (Марв Алберт) намерно е со одреден темен тон, а во најавата играчите и на двата тима се претставени и како негативци и како хероји.

И на крај, време во кое Мајкл одеше во поход на својата втора титула и кога не дозволуваше никој да му застане на патот кон конечната цел. Па ни Никси на Рајли кои во пракса го отелотворуваа мотивот на филмот “Умри машки“.

“Not really. He’s a free agent, he can do what he wants to do. He’s got to make his own decisions” - Лери Бирд за одлуката на Леброн.

До сега го слушнавме мислењето на Мајкл и на Меџик за одлуката на Лебронтије да го откачи Кливленд и да тргне на пат за Мајами во потрага по прстенот во друштво со уште две ѕвезди покрај себе. Додека Меџик и Мајкл дадоа изјави од типот дека никогаш во своите кариери, посебно кога тие биле во својот зенит, не би се удружиле еден со друг за да стигнат до врвот (истото го кажа и Баркли), Лери не го дели тоа мислење.

Со тоа Бирд уште еднаш, како и со својот стил на игра и сама кариера, се одвојува од своите најголеми ривали. А можеби човекот едноставно си има попаметна работа од тоа да се занимава со Леброн. Како на пример, составување на компетентен тим во Индијанаполис, нешто што веќе подолго време и фали на НБА.

ПС: и покрај изјавава, сигурен сум дека и Лери, како и Мајкл и Меџик, многу повеќе уживал во филингот на победување на своите најголеми ривали, отколку кога играл заедно со нив по Ол-Стари и на ОИ во Барселона.

Иако преселбата во Мајами на Леброн веќе не е вест за никого, сепак деновиве уште ме прашуваат за неговиот потег и зошто се одлучил да си отиде во Кливленд, па уште и да отиде во Мајами, во градот на Двејн Вејд. Секој си има некоја своја теорија и некое свое објаснување, иако искрено, мене уште не ми е јасен потегот на Лебронтије. Всушност, повеќе на тоа гледам со мала доза на жалост. Не зошто сум фан на Кавси или па на Никси, туку поради тоа што сум фан на НБА.

Кога и да помислам на овој потег на Леброн, ми се јавува, можеби за некого и неосновано, компарација со Мајкл Џордан по сезоната 1989-90. Кога по три години табање од страна на лошите момци од Детроит на Чак Дејли (две во конф. финале и една во полуфиналето) и претходно два порази во 1. рунда од Бостон, Мајкл би се одлучил дека му е доста од губењето, дека фрустрациите се толку големи што тој решава да си отиде од Чикаго и да се пресели во Детроит, да игра покрај Ајзеа Томас и остатокот од Бед Бојси.
Или пак во Лејкерси на Западот, затоа што би сакал да игра со Меџик и Ворти…за Пет Рајли.

Нормално, тоа никогаш не се случи и на крај Мајкл, со својата упорност и огромен талент стана неоспорениот НБА Крал, човек кој е еден од ретките во историјата на НБА кој целосно заслужува да го носи тој прекар.

Леброн ја нема таа решителност и упорност, ниту пак верба дека може сам, како лидер на НБА тим, да се искачи на врвот. Барем тоа го наговестува овој негов потег. Тука сигурно завршуваат сите споредби со некои од најголемите како Мајкл, што е навистина тажно, пред се со оглед на неверојатниот, невиден талент на Леброн, кој е уникатна појава на теренот.
Изборот на неговата иднина е само негов и тоа не може никој да му го оспори, но сепак…

Од сево ова мислам дека, со исклучок на Мајами, губат сите. Посебно тимовите на Истокот. Она за што сите едвај ќе чекавме да го видиме, а тоа е плеј-оф дуелот на Вејд и Леброн, веќе нема да го има. Вејд е сега кралот, а Леброн е неговиот принц, но само во Мајами (Бош може да е некој дворски шут во целава ситуација).

Тоа е тажниот дел од целава работа.

По крајот на финалето сакав да пишувам на оваа тема, но листајќи по нетот налетав на колумна која мислам дека е многу поинтересно да ја споделам со вас.

Добар дел од вас веројатно знае кој е Мајкл Вилбон. Најмногу поради PTI, шоу кое се емитува и кај нас на ESPN America, но и поради неговата улога во студиото на ESPN во текот на плејофот, а посебно во текот на финалето.

Покрај тоа, Вилбон редовно пишува за Washington Post, a неговата последна колумна предизвика доста внимание. Пред се поради онаа тема на која јас речиси никогаш не сакам да зборувам, а тоа се споредбите на Коби со Џордан.

Финалево, а посебно 5. титула на Коби, повторно ги направија тие споредби актуелни, иако верувам дека добар дел од медиумите кои ги промовираа го правеа тоа од чисто популистички намери. Вилбон оди малку подалеку, па во целата приказна внесува и други НБА легенди, со посебно истакнување на Меџик Џонсон. Во добар дел од текстот го делам мислењето со Вилбон, посебно со делот кој е издвоен подолу…

He is not now as impactful or as talented a player as Magic, nor Michael and a sixth title, even a seventh wouldn’t change that. And the people leading such a discussion ought to be shouted down. But what most people do now is simply take what they’ve seen, no matter how limited, and declare that because it happened today it must be the best thing that ever happened.

Magic Johnson (along with Larry Bird) invented modern basketball as we know it through their passing, and they did it before the NBA became watered down with all manner of expansion teams and kids with AAU degrees who have no idea how to play the game. Michael Jordan, through a brilliance Kobe can often approach but not sustain, lifted the game internationally to the point where it was said that nobody in the world did anything as well as Michael Jordan played basketball.

Знам дека добар дел од вас нема да се согласи со ова, исто како што знам дека оние повозрасните меѓу вас ќе ја мрдаат главата афирмативно.

На крајот. единственото за што треба сите да се сложиме е дека секој од нив е посебен на свој начин, со свое посебно место во историјата на НБА, а не нечија копија или нечии наследник. Тоа е нешто што само го наметнуваат медиумите, оние, популистичките, кои претходно ги спомнав.

(Photo by Christian Petersen/Getty Images)

Ако научивме нешто во овој плејоф, тоа е дека нема логика во отпишувањето на Селтикси и нивното нарекување “старци“, колку и да се труди Гарнет да го оправда тој прекар во ова финале.

Она што некој со свои скоро 35 години може да го направи, не го можат многу помлади играчи од него, ниту пак некои кои се нешто помлади и зад кои стои едно чудо ол-стар гласачи. Кога се во прашање  големите шутеви и големите партии, ретко кој му има рамен, се уште, на Реј Ален, кој со право се смета за еден од најдобрите чисти шутери во историјата на НБА. Чичо Ален синоќа тоа му го докажа на целиот свет со своите осум тројки на една финална средба за нов НБА рекорд. Оние седум во првото полувреме му беа доволни за изедначување на рекордот кој претходно го делеше со Кени Смит (1995) и Пипен (1997). Друштво, кое колку и да е добро, сепак не му доликува на шутер од типот на Ален.

И сето тоа после онаа прва партија по која  на сцена стапија истите они тврдења дека е престар, дека не може да го брка Коби и да игра напад и дека воопшто не ни играл на првата средба. Психата е чудна работа и во основа она што од голем талент ќе те претвори во голем играч и не случајно Ален се наоѓа таму каде што е во моментов и е случајни се  неговите партии како таа синоќа.

(Photo by Lisa Blumenfeld/Getty Images)

А кога Ален мораше д афати здив и кога Лејкерси се вратија во игра, фановите на Бостон му се клањаа на Раџон Рондо, момакот кој пред очите на Меџик Џонсон ни покажа како се прави трипл-дабл во една финална средба и момак кој убаци десет поени во клучната последна четвртина во која Селтикси ја украдоа предноста на домашниот терен на Лејкерси. 19 поени, 12 скокови и десет асистенции се импресивни сами по себе, па уште во финале, па против најголемиот ривал, па за победа – мерак за сите кои обожуваат зелено.

Она што одзема секако добар дел од убавината на финалето до сега се неадекватните судии кои ни во првата, а ни во втората средба не беа дораснати на предизвикот. Лично, никогаш не сакам да критикувам судии и да сметам дека тие се одговорни за конечниот исход, но сепак, тие и тоа како го расипуваат впечатокот на ова финале.

(Photo by MARK RALSTON/AFP/Getty Images)

Она што зачудува е начинот на кој се изгубени на теренот и начинот на кој не знаат да воспостават еден критериум за двата тима кој би важел во текот на сите 48 минути.  Она што во еден напад е фаул  во друг не е, па дури и кога ја имаат помошта на технологијата во свои раце, тие прават идиотски грешки. Да не зборам за глумата на некои играчи по која дуваат фаул за контакт кој никаде го немало.

Таквиот нивен однос одзема добар дел од убавината на финалево до сега, му ја одзема агресивноста на Коби во последната четвртина после 5. фаул и во основа не натера сите да веруваме дека вистинските МВП после овие две средби се судиите, што е жалосно.

А за Лејкерси е жалосно и поради тоа што не ги искористија 46 поени, 14 скокови и 13 блокади на Бајнам и Гасол. На крајот, Селтикси ја заслужија победата, колку и да беше очајно судењето, а Зенот ќе си има доста работа во пронаоѓањето начин да ги направи корисни на теренот Артест и Одом.

Сега серијата се сели во Бостон, од каде Лејкерси во финалето 2008.  год. и немаат некои убави сеќавања. Но, колку и да го фаворизира домашниот тим фактот дека игра три средби на свој терен, посебно по изедначени 1-1 во гости, никако не смее да се заборави фактот дека само два домашни тима победиле на сите три средби на свој терен при формат 2-3-2. Нормално, тоа што тоа им се случило на Лејкерси во трите гостувања во Детроит пред шест години и не е некоја утеха за нив.

Како и да е, имаме серија!

Ај малце низ бројки да го убиеме времето до вечерашниов старт на НБА финалето.

2 години.

Толку чекаа фановите на Лејкерси на шанса за одмазда за поразот од Бостон во финалето 2008. година.

22 години.

Толку пак чекаа фановите на Селтикси на нова титула, 17. во клупската историја. И баш на патот до него им се најде најголемиот ривал за оживување на најголемото ривалство во историјата на НБА.

1 техничка.

Толку му е потребно на Кендрик Перкинс за да заработи суспензија од една средба. Со темпото со кое ги собираше техничките во ова разигрување. Тешко е за верување дека ќе успее да се воздржи да не добие барем уште една. Тоа ќе го знаат и Лејкерси и верувам дека ќе гледаат да го испровоцираат, но ќе го знаат и судиите, па се надевам нема да му дуваат безвезни технички како оние две во Орландо по кои беше незаслужено исклучен.

2 години.

Пак на две години. Оние кои повеќе од толку време ја пратат МакНБА знаат дека финалето 2008. година и воопшто, месецот јуни таа година не ми се во нешто убаво сеќавање.

Не дека сум фан на Лејкерси, па као жалам за нивниот пораз во финалето. Баш напротив. Кога станува збор за овие два тима јас сум тотално неутрален, а и во тоа финале сакав да победат Селтикси и нивните ветерани да ја освојат својата прва титула. А со самото тоа и да се врати малку шампионскиот сјај на Селтикси, кои долго време чекаа на таква можност.

Приказната е во нешто сосема друго, нешто сосема лично и нешто што, како што пишував тогаш, ако не те убие, секако дека ќе те направи посилен, колку и да звучи тоа како клише од некој лош амерички филм.

Тоа финале 2008. година беше првото после пауза од 18 години кое не го изгледав во целост. Искрено, не изгледав ни една средба како треба, од прва до последна минута и можеби ако соберам се на се изгледав комплетни четири четвртини. Но, тоа тогаш воопшто не беше битно, како што добар дел од старите фанови на МакНБА го знаат тоа.

2 години.

Две години во кои многу работи се сменија, но по кои пак го гледаме истото финале. Како што ми рече и Шепард, нека биде ова затварање на еден круг и почнување на нов, многу поубав циклус. За мене, а кога е тој во прашање, верувам и за Лејкерси.

2 месеци.

Толку траеше муката со серверот во Америка, мука поради која добар дел од вас, како ни јас самиот, немаа пристап на МакНБА секој ден. Сега тие проблеми се минато, се преселивме од денес на стабилен сервер со константна подршка.

Оваа преселба би требала да биде првиот чекор кон пицнувањето на МакНБА, неш-то што ќе се одвива ова лето и што до стартот на следната сезона, се надевам, ќе прерасне во нешто многу поголемо.

* * * * * * *

Малку и за разликите, без да давам било каква прогноза за конечниот исход. На крај на краевите, речиси сите се согласуваат дека ова има потенцијал да биде крајно изедначено финале во кое ќе решаваат нијанси и ретко кој се осмелува со сигурност да типува на некого.

Па и во прашалникот кој пред некој ден беше поставен на Facebook страницата на МакНБА, 30% од вас сметаат дека Бостон ќе слави во шест, а 27% дека Лејкерси ќе бидат подобри во исто толку средби, додека пак 16% веруваат дека мајсторката ќе ја добијат Коби and co.

Разликата во однос на финалето 2008. е во тоа што сега тимот од Ел-Еј ја има предноста на домашниот терен, каде нема пораз оваа сезона.

Разликата е во тоа што и Пирс, Гарнет и Ален се за две години постари, и иако тоа во никој случај се уште не ги направи вишок во Бостон, возраста секако дека знае да биде фактор во вакви серии.

Разликата е и во тоа што Големото трио на Бостон мораше да му направи место на својата маса и на Ражон Рондо, момакот кој некогаш се сметаше за утнат пик на Селтикси и кој импресионираше многумина со својата игра во овој, но и во минатиот плеј-оф. Најмногу поради неговото созревање, но и тоа на Кендрик Перкинс, не се почувствува стареењето на Големото трио.

Разликата е и во Рон Артест, лик каков Лејкерси немаа таа 2008. година. Лик кој колку што знае да биде Дибек вон теренот, знае да биде и фактор на него, иако и таму често донесува дибек одлуки.

Разликата е и во тоа што сега еден Брајан Шо нема потреба да ги учи играчите на Лејкерси за риваството со Селтикси и дека во суштина на целото ривалство е неподнесувањето на едните со другите.

Шо тоа добро го знае, како екс-играч на двата тима и сегашен помошник во Лејкерси, но после поразот во финалето 2008. добро го знаат и играчите на Лејкерси кои се гладни за одмазда.

И пак, постот завршува со истата тема со која и започна, со одмаздата на Лејкерси за оној пораз од пред две години. Сигурен сум дека во посебно сеќавање им остана она табање во последната средба во Бостон.

Дали ќе бидеме сведоци на одмазда, ќе видиме, а најубавото нешто е што нема да треба многу да чекаме на конечниот одговор.

Уффф. Како и секој од вас, така и јас, а верувам и секој кој воопшто ја гледаше Гејм 5 помеѓу Кавси и Селтикси во Кливленд,  се уште не можам да поверувам што им се деси на Кавси. По средбата истото го изјавуваа и играчите на Бостон, па и тренерот Док Риверс, кој рече дека едно е да победиш во вака клучна средба во гости, но сосема друго е да го прегазиш тимот кој доминираше со лигата во регуларниот дел од сезоната. Тоа е сосема неочекувано.

Но, слични изјави не дојдоа и од другата, прегазената страна. Она што ме зачуди беше смиреноста и индиферентноста со која единствениот лик од кој зависи успехот или неуспехот на Кливленд се однесуваше на пресот по средбата. Во зен состојба, како да се работи за уште еден пораз во рег. дел од сезоната, Леброн даваше идиотски изјави, како не е страшно, како сите ви Кливленд и во тимот биле разгалени од негова страна последниве години, па така што имал само седум слаби партии во тој период, тоа не било негова вина, туку на очекувањата кои сите ги имаат во него.

На Фејсбук го постирав линкот за текстот на Војнаоровски на Yahoo, кој одлично ја опишува целата аура околу Џејмс, уште од самиот негов влез во лигата, но во исто време ја опишува и неговата личност, неговото его кое во некои ситуации повеќе им штети, отколку што им е од корист на Кавси, а во оваа ситуација најмногу му штети на самиот Леброн.

Не знам, или барем јас не можам да се сетам, кога некој играч од групата со која редовно го споредуваат Леброн, после пораз во клучна плејоф средба, давал такви изјави и делувал така мирно. Ми текнува на Мајкл, на Лери, на Меџик, па и на Коби и Шек кои во такви ситуации изгледале бесно на прес, префрлајќи ја целата вина за поразот врз себе, а понекогаш и на остатокот од тимот, пред се со цел тоа да не се повтори во следната средба. Овој повеќе му ја мисли, како и добар дел други ѕвезди, како ќе изгледа на прес, отколку што ќе каже.

Уште една ствар. Отсекогаш ме фрустрирало кога сум гледал како еден неверојатен талент останува во сенка на своето его и умисленоста на тоа дека е подобар од сите други. Без тоа да го докаже со шампионски прстени, учеста во големото финале или носење на тимот на својот грб низ секоја рунда до конечната цел. Тоа веројатно е од истата причина поради која најголемиот дел од нас им се восхитува на ѕвездите во било кој спорт – неверојатниот талент кој е уживање да се гледа кога е на својот врв и кој е недостижен за сите нас обични смртници.

Така, во минатото ме фрустрирале и не сум можел да ги сфатам, меѓу другите  Винс Картер, Ален Ајверсон и Трејси Мекгрејди, како се расфрлаат со својот талент. На моменти тоа се однесувало и на некои други ѕвезди кои со тек на време сфатиле дека светот не се врти околу нив и сонцето не изгрева од нивниот задник. Токму тие денес се дел од муабетите за најдобри на сите времиња или пак во најмала рака, имаат шампионски прстен како доказ за тоа.

Леброн е можеби поталентиран од сите кои сме имаше задоволство да ги видиме до сега, но начинот на кој се однесува е навистина фрустрирачки. Како и начинот на кој во свои раце ја држи веќе некое време судбината на Кавси. Можеби ќе се освести, можеби и не, одговор кој ќе се дознае многу бргу. Ако не утревечер, тогаш сигурно ова лето.