Пред 20 години немаше фбук, немаше Твитер, ја немаше МакНБА, а немаше ни ниту еден од порталите на кои сега во секунда знаеме што се десило на секоја НБА текма, кој каде бил трампан, кој има нова фризура, кој се разведува, кој колку кила полесен излегол од WC, каков е хитлер-бркот на Мајкл, каде го снемало Леброн во последната четвртина и слични работи.

Но, иако немаше ниту еден од овие технолошки благодети (или проклетии, зависи како гледате на работите), ударна вест на сите вести беше иста – Меџик Џонсон има СИДА!!!

Шокот беше голем, посебно ако се знае дека рајата, а посебно таа тука, беше страшно неинформирана кога се во прашање ХИВ и сидата. По таа вест само чекавме да ја чуеме следната, како Меџик е пронајден мртов. Немаше друго.

20 години и еден ден подоцна Меџик е жив (и веројатно здрав) и си продолжува со својот нормален живот. Малце е досаден и безличен како ТВ аналитичар, но настрана тоа, делува дека се е во ред со него и дека хив вирусот всушност никогаш не се развил во сида. Дел од тоа е поради неговите животни навики, кои целосно се сменија по тој 07.11.1991, а дел поради, иако тоа веројатно никогаш нема да го признае, лекови кои му се достапни само нему и на другите милионери.

Како и да е, Меџик е се уште со нас, и тоа е најбитно. 20 години откако сите помисливме дека е готов, не само како играч, магијата продолжува.

Ептен му го погодиле прекарот на човекот.

Синоќа во Чикаго ликовите кои пред 20 години ја освоија првата титула во клупската историја ги гледаат Роуз и момците како се изедначуваат со Бостон на првото место на Истокот.

20 години. А ми текнува ко вчера да беше тоа финале помеѓу Булси и Лејкерси, помеѓу ѕвездата во залез Меџик и новото големо нешто, новиот крал Мајкл. Штафетата се предаваше баш во таа финална серија, која на крај, во есента истата таа 1991 година, се покажа како последна воопшто за Меџик.

Како летаат годините…

Една од моите омилени (непознати) Ол-Стар фотки. Меџик и Ајзеа, два лика кои беа страшни ривали на теренот во втората половина на 80-те.  Ривали, но и пријатели додека беа играчи, нешто што малку се смени при крајот на кариерите и на едниот и на другиот.

Ова се и омилените мои Ол-Стар дресови. Имаше и варијација на црвениве во сини, кои исто така не беа лоши по што дојде ерата дизајнирање бизарни креации, па играње во клупски дресови, до сегашните дизајни на Адидас, кои оваа година веруваат дека ќе бидат најбизарни до сега.

ПС: Се уште не можам да сконтам што му е толку смешно на Меџик.

Поминаа месеци од мојот далек пат до светилиштето на кошарката: Кошаркарската Куќа на Славните, лоцирана во Спринфилд, Масачусец [уставното име и е Naismith Memorial Basketball Hall of Fame]. Постов беше најавуван неколку пати, уз постот за НБА Стор и моето присуство на последната текма на ЛеБрон во дресот на Кливленд, но конечно после многу одлагања (што за лето, па за новиот дизајн, па за пред почеток на сезоната), еве ме конечно да го обавам завештанието дадено пред МакНБА читателството.

Спринфилд е едно од најстарите колонизирани места во САД, подоцна станува индустриско гратче, а денес е прилично утепано. Се наоѓа во западен Масачусец. Има претежно модернистичка архитектура, но, ко што реков, не би сакале таму да поминете ниту еден час во прошетка, затоа што: а) нема луѓе, а тие што ги има не изгледаат најпријателски расположени; б) има многу запуштени и мрачни ќошиња кои будат во најмала рака нелагодно чувство; в) нема НИШТО вредно за разгледување освен се разбира Куќата на славните.

Самата куќа на славните однадвор изглеа како една голема топка, и има огромни паркинзи од надвор. Самата градба не е ништо посебно, а ни по влегувањето внатре не се чувствував многу спектакуларно. Океј, тоа е само во првите 2 секунди. После тоа сфатив кај сум и почнав да паничам.

Самата Хала е организирана ко ходник во форма на спирала, со излези до различни соби. Доле има кошаркарски терен на кој дечиња си играат баскет (има неколку кошеви, од сите ери на кошарката, вклучувајќи и онакви стари ко канти). Има и ко трибини за да седат гостите да си одморат.

Нагоре пак, е детално изложена еволуцијата на кошарката. Дресови, топки, патики од сите епохи, слики, постери, видеа, извадоци од весници, мултимедијални содржини, дрндупки, чоек да се пошандрца. Во исто време, во преден план се сите генерации членови по список, од основањето на Куќата до денес. Но да не должиме многу, еве само мал дел од она што успеав да го исчкрапам (кликајте на сликите за целосна големина).

Примитивен баскет од ерата на Нејсмит

Примитивен кош (пред да им текне да го тргнат дното)

Полупримитивен кош со отсечено дно

Јас со маица Дурент, 15 кила поише од сеа и споменикот на Џејмс Нејсмит кој држи примитивен баскет и примитивен кош во своите раце

Доминик опколен со Гнарлс, Зенот и Хјуби се уште живиот Браун, меѓу другото (и Новосел секако, легенда на Ју-кошарката)

Стравопочит (па и Дик Витале)

Дражен у кадар меѓу другото со Меџик, Ајзеа, Мозес Мелоун и Коуч К

Најдесно: баскет доделен на Стоктон за рекорд во одиграни натпревари за еден тим, испод него јакна на Џордан; најнадесно баскет доделен на Адмиралот за рекорд во поени во историјата на Сан Антонио, а до него Џорданка. На сликата има и други сомнителни производи веројатно од кинеско производство

Делче од паркетот од салата кај што Лери Б’рд има играно баскет у средно

Генерација ’96: Крешимир Ќосиќ (Југословен со колеџ искуство во Америка и блескава кариера во Европа), Џорџ Гервин и Гејл Гудрич

Лери и Мекхејл, а меѓу нив Аца Николиќ, таткото на југословенската кошарка

Патиката на Џабар. Реална големина.

На сликава меѓу другите се и Улијана Семенова (2,13 високата советска репрезентативка, меѓу најдобрите кошаркарки во историја), Чак Дејли, Шерил Милер – сестра му на Реџи Милер, Бил Волтон и Карим Абдул Џабар

Легенди као Вес Анселд, Дејв Бинг, Тајни Арчибалд, Елвин Хејс, Кеј Си Џонс, Лени Вилкенс и Ерл Монро

Баскет со аутограм од Доктор Џеј

От Советских Спортсменов

Havlicek stole the ball!!!

А бе HAVLICEK STOLE THE BALL!!!

Сас овај лопту Чембрлен е постигаја 25 иљадити поен у каријеру

Овака изглеа све тоа одозгоре

Да се види дека е Хол оф Фејм

Пророкот Нејсмит, мир на него

Дресови и баскети со најразлични значења, воглавно сите од кинеско производство

Продолжува утре, се уморив од редење слики.

32 дена до стартот на новата сезона…претставени од Франкенштајн , Поштарот, Магионичарот, Дизелот и Хипикот.

Need i say more?….

33 дена до стартот на новата сезона…претставени од чичко Лери и неговиот златен брк. Некако темава со чичковци, родендеи и бркови се повторува на МакНБА.

Три ретки црно-бели слики кои ги најдов во забутан фолдер. Класика.

Минатата недела поради Shaq Week, HOF и Еуробаскет 2011 дешавките, направивме еден од најголемите гревови неодбележувајќи го 51. роденден на единствениот кој на теренот успеал успешно да ги помеша магијата и кошарката.

There’s a assist and there is a Magic assist. Таква поделба мора да се направи.

Карл ја загуби кладбата со Чак и не успеа да ги задржи емоциите во својот говор при примањето во HOF. Всушност, Мелоун, кој во текот на својата кариера расплака најголем дел од своите противници, уште пред да се качи на бината беше емотивен. Со право со оглед на огромната чест и целосно заслуженото место како најголемо индивидуално име во оваа HOF класа.

Ќеркиве на Карл како да изглегле од некоја black верзија на Пепелашка.

Мелоун – џентлмен до крај.

Не толку емотивен како говорот на Карл, на моменти и шаблонски и досаден, но секако посебен, ако поради ништо друго, тогаш поради скромноста со која Скоти секогаш се одликуваше.

Ова беше шанса и Бил Венингтон да се најде во публиката во Спрингфилд, а веројатно на сите организатори им падна камен од срце кога го видоа Родман во одело, а не во хаљина.

За крај, речиси сите најголеми фаци од една златна ера на кошарката, на едно место, примени заедно како тим. Можеби во тој тим не требаше да се најде еден Крис Малин, како ни Кристијан Лејтнер, но мораше да има и други белци покрај Бирд и Стоктон . Шега на страна, со Ајзеа Томас и Доминик Вилкинс на нивните места мислам дека тоа ќе беа навистина најдобрите 12 играчи кои заиграле заедно во еден тим во историјата на кошарката. Не дека вака не се, ама сепак…

Покрај сите пофалби од страна на Меџик, нормално, посебно место за него секогаш ќе има човекот со кој засекогаш останаа поврзани.