Единствениот кој за жал не беше во можност да се заблагодари за приемот во Куќата на Славните е Денис Џонсон. Плеј за кој денеска малку се знае колку навистина беше добар играч. Признавам, ни јас немам некое искуство, ниту пак задоволство од гледањето на Ди-Џеј на теренот, но отсекогаш знаев дека тој, посебно во Бостон, е поим за тивок лидер на теренот.

Ако некој има доволно кредит да ни каже колку Џонсон беше добар како играч, тоа секако дека е Лери Бирд. Еве што има Лери изјавено за својот некогашен соиграч.

“I played with a lot of great players, but if I had to play with only one of them it would have been DJ. I just had a connection with him. The backdoor cuts and many other things. We never needed any conversation on the court. No need for talking. He just always knew what we needed.’’

“He was a big-game player. He always shot better in the playoffs and he always took it hard to the hole in big games. People forget he won before he came to Boston, and once he came, we got to the Finals four years in a row.’’

“I played with some great players, but DJ was the easiest to play with.’’

Карл ја загуби кладбата со Чак и не успеа да ги задржи емоциите во својот говор при примањето во HOF. Всушност, Мелоун, кој во текот на својата кариера расплака најголем дел од своите противници, уште пред да се качи на бината беше емотивен. Со право со оглед на огромната чест и целосно заслуженото место како најголемо индивидуално име во оваа HOF класа.

Ќеркиве на Карл како да изглегле од некоја black верзија на Пепелашка.

Мелоун – џентлмен до крај.

Не толку емотивен како говорот на Карл, на моменти и шаблонски и досаден, но секако посебен, ако поради ништо друго, тогаш поради скромноста со која Скоти секогаш се одликуваше.

Ова беше шанса и Бил Венингтон да се најде во публиката во Спрингфилд, а веројатно на сите организатори им падна камен од срце кога го видоа Родман во одело, а не во хаљина.

За крај, речиси сите најголеми фаци од една златна ера на кошарката, на едно место, примени заедно како тим. Можеби во тој тим не требаше да се најде еден Крис Малин, како ни Кристијан Лејтнер, но мораше да има и други белци покрај Бирд и Стоктон . Шега на страна, со Ајзеа Томас и Доминик Вилкинс на нивните места мислам дека тоа ќе беа навистина најдобрите 12 играчи кои заиграле заедно во еден тим во историјата на кошарката. Не дека вака не се, ама сепак…

Покрај сите пофалби од страна на Меџик, нормално, посебно место за него секогаш ќе има човекот со кој засекогаш останаа поврзани.

Она што во моментов делува како тотално неитересен трејд, посебно за тие кои не се фанови на Њу Џерси, Индијана, Њу Орлеанс или Хјустон, би можело за некоја година да биде потег на кој ќе се навраќаме како клучен за некои од овие екипи.

Тоа пред се се однесува на Пејсерси кои не избрзаа во својата потрага по млад и талентиран плеј и откажувајќи се од последната година на Трој Марфи го добија Дарен Колисон. Момак кој во својата руки сезона со Хорнетси покажа дека има доволно потенцијал да стане уште еден од низата одлични млади плејмејкери кои последниве години се појавија во Лигата. Кога лани Крис Пол беше повреден, фановите на Хорнетси се уверија во квалитетите на Колисон, а кога летово се појавија шпекулациите за иднината на Пол сите беа убедени дека и да се деси Пол да биде трампан, Колисон ќе може солидно да го замени.

Сега кога Колисон е дел од Индијана, станува јасно дека Пол нема да биде трампан затоа што Дарен беше негова единствена алтернатива.

Во Колисон Пејсерси го добија третиот дел од младото трио Гренџер-Хиберт-Колисон. Трио кое Бирд сакаше да го состави како темел за градење на новите Пејсерси. Проект кој самиот тој изјави дека ќе трае три години.

Сега веќе нивниот екс-крилен центар Марфи е одлично засилување за Нетси и би можел да биде одличен во комбинација со Брук Лопез во рекетот. Посебно поради својот добар шут однадвор, но и скокачките способности. Ако пак експериментот не тргне според планиранотот, Трој е во последната година од договорот.

Ејвори Џонсон е тренер кој знае да работи со подвижни крилни центри со добар шут (Дирк), а во комбинација со Херис, Лопез и новите фаци како Мороу и Аутло, има млад тим кој секако дека ќе има повече победи од ланските 12. Достигнување кое и не е некој предизвик.

На крај за Хорнетси и Рокетси, кои делуваат како да добија најмалку во целиов дил. Хјустон покрај олеснувањето на селари-капот, кој беше оптеретен по задржувањето на Лаури и Скола и ангажманот на Бред Милер, добива алтернатива во Кевин Мартин на двојка. Кортни Ли им е добо познат на сите од времето кога како руки беше дел од Орландо, а е тип на играч кој е по вкус на Рокетси веќе некое време.

Во исто време овој трејд значи дека Рокетси го признаваат неуспехот на експериментот Ариза како прво офанзивно оружје однадвор. Не дека Тревор не се снајде во Хјустон, но сепак со доаѓањето на Мартин и одбранбените квалитети на Батие, не е незаменлив. Плус, Ли би можел добро да се снајде кај искусен тренер и покрај квалитетни соиграчи.

Хорнетси делуваат како најголеми губитници, пред се поради губењето на Колисон. Ариза би требал да биде поопасен играјќи покрај асистент од типот на Крис Пол, а вака испаѓа и дека Хорнетси го заменија договорот на Џејмс Поузи со тој на помладиот Ариза.

Кога сме кај Поузи, тој исто како и Колисон заврши во Индијана, но веднаш се појавија гласини дека Пејсерси ќе го откупат неговиот договор по што овој би станал слободен играч. Како најверојатна дестинација за него се спомнува Бостон.

“Not really. He’s a free agent, he can do what he wants to do. He’s got to make his own decisions” - Лери Бирд за одлуката на Леброн.

До сега го слушнавме мислењето на Мајкл и на Меџик за одлуката на Лебронтије да го откачи Кливленд и да тргне на пат за Мајами во потрага по прстенот во друштво со уште две ѕвезди покрај себе. Додека Меџик и Мајкл дадоа изјави од типот дека никогаш во своите кариери, посебно кога тие биле во својот зенит, не би се удружиле еден со друг за да стигнат до врвот (истото го кажа и Баркли), Лери не го дели тоа мислење.

Со тоа Бирд уште еднаш, како и со својот стил на игра и сама кариера, се одвојува од своите најголеми ривали. А можеби човекот едноставно си има попаметна работа од тоа да се занимава со Леброн. Како на пример, составување на компетентен тим во Индијанаполис, нешто што веќе подолго време и фали на НБА.

ПС: и покрај изјавава, сигурен сум дека и Лери, како и Мајкл и Меџик, многу повеќе уживал во филингот на победување на своите најголеми ривали, отколку кога играл заедно со нив по Ол-Стари и на ОИ во Барселона.

По крајот на финалето сакав да пишувам на оваа тема, но листајќи по нетот налетав на колумна која мислам дека е многу поинтересно да ја споделам со вас.

Добар дел од вас веројатно знае кој е Мајкл Вилбон. Најмногу поради PTI, шоу кое се емитува и кај нас на ESPN America, но и поради неговата улога во студиото на ESPN во текот на плејофот, а посебно во текот на финалето.

Покрај тоа, Вилбон редовно пишува за Washington Post, a неговата последна колумна предизвика доста внимание. Пред се поради онаа тема на која јас речиси никогаш не сакам да зборувам, а тоа се споредбите на Коби со Џордан.

Финалево, а посебно 5. титула на Коби, повторно ги направија тие споредби актуелни, иако верувам дека добар дел од медиумите кои ги промовираа го правеа тоа од чисто популистички намери. Вилбон оди малку подалеку, па во целата приказна внесува и други НБА легенди, со посебно истакнување на Меџик Џонсон. Во добар дел од текстот го делам мислењето со Вилбон, посебно со делот кој е издвоен подолу…

He is not now as impactful or as talented a player as Magic, nor Michael and a sixth title, even a seventh wouldn’t change that. And the people leading such a discussion ought to be shouted down. But what most people do now is simply take what they’ve seen, no matter how limited, and declare that because it happened today it must be the best thing that ever happened.

Magic Johnson (along with Larry Bird) invented modern basketball as we know it through their passing, and they did it before the NBA became watered down with all manner of expansion teams and kids with AAU degrees who have no idea how to play the game. Michael Jordan, through a brilliance Kobe can often approach but not sustain, lifted the game internationally to the point where it was said that nobody in the world did anything as well as Michael Jordan played basketball.

Знам дека добар дел од вас нема да се согласи со ова, исто како што знам дека оние повозрасните меѓу вас ќе ја мрдаат главата афирмативно.

На крајот. единственото за што треба сите да се сложиме е дека секој од нив е посебен на свој начин, со свое посебно место во историјата на НБА, а не нечија копија или нечии наследник. Тоа е нешто што само го наметнуваат медиумите, оние, популистичките, кои претходно ги спомнав.