Рендом фотка посветена на првиот и последниот човек кој сум го видел како поместува цела конструкција на кош со своето куцање. Шек синоќа беше минат од другар му Коби на петтото место на вечната листа НБА стрелци, листа на која тој, доколку знаеше да погоди слободно, доколку знаеше како да остане здрав (а не да се тови) и да се мотивира како ветеран, можеше се уште да биде пред Кобстерот. Сепак, човекот знаеше да прави нешто како никој друг во НБА. Конструкциите на кошевите си знаат.

Познавајќи го фанатизмот на Коби, сигурен сум дека ќе игра се’ додека може да го престигне Мајкл. Вилт е достижен, посебно ако продолжи да игра како оваа и во следната сезона. Карим и Поштарот се во друга галаксија, нешто за што можат да им се заблагодарат на своите долги кариери без некои посериозни повреди кои засекогаш би ги изреметиле (и нивната големина како играчи и како стрелци, нормално).

Пак Коби, овој пат пред некој ден, а не пред 15 и пол години како претходниот пост.

Пау и Рики онака, лагано, шпански, си прават муабет во кој Кобстерот се убацува со прашање дали зборуваат за ОИ во Лондон оваа година. Рики трештокерот му порачува да се надева на сребро во Лондон, на што Коби искрено му кажува што мисли. Спремен е да прави и кладба со Рики, кој изгледа не го знае добро човекот со кој се зеза.

Колку и да е шега, Коби секогаш ќе сфати дел од тоа лично и ќе си најде причина да се мотивира дополнително кога пак ќе се видите на теренот.

Година – 1996-та.

Месец – јуни.

Место – Бостон или околината на Бостон.

Играч – Коби, во опремата на Селтикси, во друштво на покојниот Денис Џонсон.

Последица – Очобол за сите фанови на Лејкерси (а можеби и на Селтикси).

Страшно реткиве фотки, кои ете, се тазе и 15 и пол години откако биле шкрапнати ги ископа од некаде BobbyOnealGibbs

Шек ко по обичај, без респект за Крис Бош. Не и Баркли, кој мисли дека требал да биде на местото на Мело во први пет. Со остатокот од првите пет на Истокот никој нема никаков проблем.