Одамна не сме го испоштувале Тимчо Роботчо на МакНБА. Веројатно зошто самиот не ни дал некоја причина во својот залез на кариерата кој веќе трае две и кусур сезони. Со цел тоа да се смени, еве го Тимчо како погодува крајно чуден полу-хорог од слободни за победа во Њу Орлеанс.

ПС: Е сега, биле чекори. Кога не му ги судат никогаш на Леброн, може еднаш и на Тимчо да не му ги свират.

Прва победа во плеј-оф во клупска историја, прва гостинска плеј-оф победа во клупска историја, прво водство воопшто во една плеј-оф серија и прва добиена плеј-оф серија за сефте пласман во втора рунда. Плус, само четврти тим кој успеал како осми во конференцијата да го елиминира првиот.

Играј, Зеко, играј!!!

Don’t get me wrong, не сум против Спарси, иако поголемиот дел од НБА фановите и не можат нешто посебно да ги поднесат. Тимчо со години ми беше поим за константност, Ману уште кога играше во Италија ми беше еден од најомилените non-NBA играчи, а Поп посебно го почитувам како тренер, кој со Зенот и Џери Слоун ми е во посебна категорија во последните 20 години.

Ама, Мемфис си ја заслужи втората рунда и докажа дека кога се игра со цело срце и кога се гине, се е можно. Па и да се тепа првиот носител кој газеше во рег. сезона и тоа без Руди Геј.

Голема причина за тоа е еволуцијата на Зеко, кој последниве две години конечно созреа и од црната дупка во Џејлбелјзерси стана вистински тимски играч и лидер. Марк Вангели Гасол, како и остатокот од целиот тим на Гризлис одигра за едно ниво подобро во плеј-офот, а тоа посебно се однесува на Тони Ален, кој заедно со Сем Јанг се избори да биде стартер и да им даде дефанзивно јака петорка на Гризлис.

Ману не можеше глава да дигне од Ален, а со неговото ставање во први пет и трејдот во кој се откачија за Хашимот, Мемфис го доби Батие да им влегува од клупа + О-Џеј Мејо, кој е многу покорисен како резерва.

Уште само Хадади да добие понекоја минута во плеј-офот и ќе се воспостави вечен мир на Блискиот исток.

Вака нафурани Гризлис можат да бидат незгоден противник и за Тандер, иако без Геј и без домашна предност, Дурентула и друштво остануваат фаворити за сефте пласман во финале на Запад.

За Спарси, што знам, некако ми е тажно да пишувам. Некако ова ми е тажен крај за Тимчо, иако реално не е крај. А и реално, нема што да се жалат, си ги освоија тие своите титули последниве десет години.

Оваа серија беше уште еден доказ дека доаѓаат некои нови времиња во НБА, дека старите фаци полека ги заменуваат некои нови, а и некои неочекувани ликови.

Како што се Спарси конструирани, тие и следната сезона, но само ако бидат здрави, ќе бидат опасни на Западот. Но, последниве неколку сезони Поп не успеа да пронајде каков-таков наследник на Тимчо, кај кого се приметува пад во играта. Без неговите добри партии, повеќе мораат да пружаат Ману и Тончи, а кога тие не се на ниво, тогаш многу се бара од Гери Нил, Џорџ Хил и сл. ликови. Тоа пали во рег. сезона и во неколку плеј-оф средби, но не може да пали во цела серија против екипи кои даваат се од себе и чии ѕвезди, како Зеко, пружаат ол-стар партии.

Сега Спарси ќе одат по риба, а Мемфис по ново изненадување во Оклахома Сити.

Кој би рекол дека серијата помеѓу Мемфис и Сан Антонио ќе биде најинтересната до сега во овој плеј-оф. Тоа што Гризлиси (иако никогаш нема да признаат) гледаа да ги избегнат Лејкерси и да одат на Спарси, се покажува како вистински потег за нив. Точно е дека и со Лејкерси се носеа добро последниве две сезони, но Спарси имаат посебни проблеми со Мемфис, па и со Мемфис без повредениот Руди Геј.

Едноставно, има тимови кои не ви лежат, против кои не можете да ја играте својата игра и тоа се Гризлис за Сан Антонио. Џабе им е најдобриот скор на Западот и предноста на домашниот терен, која ја изгубија уште во првиот меч. Џабе им е искуството кое го имаат во изобилие во однос на Мемфис, како и тоа на Попович, кој може да му држи предавања, не само на Холинс, туку и на сите помлади тренери во лигата.

На крајот се се сведува на тоа кој ќе гине на теренот и кој ќе даде се од себе да си ја продолжи сезоната. Гризлис сигурно нема да бидат шампиони, но во оваа серија играат шампионски против тим кој според многумина можеше да стигне до финалето.

Сега, дури и да поминат понатаму Спарси, не знам баш дали можат да се носат со Оклахома Сити, а камоли со Лејкерси.

Плус, не знам баш како ваков пораз во прва рунда од Мемфис, осми тим на Западот, ќе влијае врз сликата која за себе ја имаат создадено Спарси, Поп и нивната голема тројка, а пред се Тимчо Роботчо. Посебно по една ваква регуларна сезона во која имаа подобар скор од повеќето други кандидати за титулата.

Но, ај да почекаме до петок да видиме што ќе се случи во текмата која стана must see TV. После можеме комотно да тумачиме за успехот или за колапсот на Спарси.

Синоќа на TNT беа објавени ол-стар резервите за селекциите на Истокот и Западот и како и што се очекуваше, мораше да се случи неправда на Западот. Тоа беше неизбежно со оглед на големиот број играчи кои заслужија да се најдат во Ел-Еј.

На крај оној кој не смееше да извиси се најде во аут. Момакот кој статистички има сезона за историја, посебно од скокачки аспект и момак кој не е крив што е дел од ужасен тим и ужасна организација на која никој не може да и помогне.

Со сета должна почит кон Зеко, Монтеј, Нештињо, Олдриџ, Тончи и Ламар, Кевин е ликот кој мора да биде повикан од страна на комишот како допуна за Јаоза. Мора. Само така може да се исправи оваа неправда.

Некој ќе каже дека на Лав не му ни е местото на Ол-Стар. Као, ликот не бил атрактивен. Пффффф. Тоа може да го каже само некој кој не е само НБА лаик, туку и кошаркарски лаик. Ол-стар тимот никогаш не се селектирал според атрактивноста, туку според квалитетот на играчот и начинот на кој ја игра актуелната сезона.

Да беше така, Тимчо Роботчо никогаш немаше да заигра на еден ол-стар, ама ете го пак, и на овој (иако можеби и не требаше да се најде тука). Сличен е муабетот и за Карл Мелоун и еден куп други големи играчи кои не беа некоја посебна атракција.

Ајде, комишу, FREE KEVIN LOVE!

You Mad, Kobe?

Погледов на Тими е priceless.

Инаку, Лејкерси во Аламо изгубија по трет по ред, после брукана од Милвоки дома и она божиќно колење од Мајами. Знам дека е само декември и има уште многу да се игра, ама можеби е време за вклучување на алармот во Ел-Еј.

Веќе некое време некои играчи не играат ништо, а некои како Дибекот, цела сезона не играат ништо. Некои имаат моментални блесоци, но сето тоа е недоволно за да се створи некаква шампионска слика. Лејкерси уште сега имаат 10 порази, а начинот на кој играат во нападот и во одбраната, воопшто не личи на нив.

Од друга страна, на Спарси синоќа не им ни требаа нешто посебно Ману и Тимчо, и тоа ја прави целата ситуација уште пострашна за Лејкерси. Скорот на Сан Антонио од 27-4 сигурно не е случајност, па макар и имале еднапдве спорни победи.

Како и да е, би требало да биде весело на Западот. Тоа е најбитно.

И вие би се смееле на негово место.

Човекот кој беше дрво во Торонто и во Феникс, ја доби наградата да се врати во тимот кој не сакаше да му ги даде милионите кои му ги даде Торонто. И сега истите милиони ќе му ги даде Орландо, како што тој сакаше во старт.

Си се враќа во тимот со кој имаше најголем успех и во кој ги знае сите офанзивни шеми. Тимот каде добро се разбира со тренерот и со првата ѕвезда, на кого му недостигаше некој со барем малку осет за асистенција. Сега доби двајца, но посебно битен е Хидо со својата висина.

Плус, се враќа во градот во кој има голем број свои фанови, на кои не им се допадна многу кога замина за Канада. А не е на одмет и тоа што Орландо сега има нова, ултра модерна арена.

Реално, барем во моментов, Хидо е човекот кој најмногу доби од трејдот на Феникс и Орландо. Најмногу што некој можеше да добие.

Како да не биде среќен.

ПС: И Тимчо Роботчо направи исклучок и покажа емоции кога е Хидо во прашање.

Сега кога некако успевам на пронајдам конекција од која можам да се уклучам на МакНБА и да ставам нов пост, некако баш и не ми се пишува. Не дека синоќа не беше интересно, но во никој случај не беше како претходните неколку плеј-оф дена.

За на одмор се спакуваа Мајами и Чикаго, и едните и другите со по една победа во своите серии,  што веројатно им е и доволно и реално со оглед на нивниот противник. Можеби се очекуваше понеизвесна серија меѓу Селтикси и Двејн Вејд, но како и лани, се сведе на тоа дека суперстарот на Мајами нема вистинска, а на моменти и никаква помош од остатокот од тимот.

Тоа веројатно ќе биде и најважната задача на Пет Рајли ова лето, да му најде квалитетни соиграчи на Вејд, нормално, доколку прво успее да го убеди да остане на Флорида. Всушност, тие две работи би требале да бидат поврзани една со друга. Ќе се слушаат многу шпекулации, посебно откако ќе заврши плеј-офот, но за тоа има време, сега сите имаат многу поважна работа.

Само уште ова, токму Чикаго се спомнува како опција за Вејд, што поради тоа дека тоа е негов роден град, што поради доволното слободни милиони во селари-капот кои Булси можат да му ги понудат. Во Чикаго сонуваат за локален бековски тандем Роуз-Вејд, иако со оглед на одредена сличност во нивната игра, и не знам баш како тоа би функционирало. Но, има време, за тоа во некоја следна прилика.

И уште малце на Истокот – иако се пласираа во втората рунда и дуелот со Селтикси, во Кливленд и тоа како беа загрижени по крајот на средбата. Причина за тоа е повредата на десната рака на Леброн, повреда за која барем сега немаат некое објаснување. Нема скршеница или некое изместување, но сепак му прави проблем на Леброн, кој до сабота има време да се одмори. По се изгледа е нешто како тениски лакт.

Останатите две средби се десија на Западот и таму ќе имаме најмалку уште по една средба. Мавси со тотално спротивен пристап од Гејм 4 ги преслушаа дома Спарси и сега ќе мораат да тепаат во Аламо ако сакаат да се вратат дома за мајсторката.

За истата таа мајсторка, но во Лос Анџелес, ќе се обидат да се изборат и момците на Скот Брукc, откако не загрме ниту еднаш во Ел-Еј синоќа. Шампионот со својата најдобра партија оваа сезона лесно, можеби и премногу лесно се справи со Оклахома сити, покажувајќи дека влегуваат полека во ритам.

Всушност, во плеј-офот, како и што кажаа вчера на TNT, најбитни се постојаните успешни прилагодувања и поминувањеѕо понатаму, во следната рунда, се до самиот крај. Не мора да се победи на секоја средба, ниту пак мора да се биде најдобар секоја вечер. Најбитно е на крајот да се биде последниот тим кој ќе го држи трофејот во свои раце.