Синоќа во Оклахома Сити го добивме финалето на Западот кое речиси сите го прогнозираа пред почетокот на овој плејоф, конф. финале помешу двете екипи кои играа најубава кошарка, и кои реално се двата најсилни колективи на Западот, ако не и воопшто во НБА.

Знам дека фановите на Лејкерси се разочарани, што е сосема нормално, но Оклахома Сити е подобрата екипа и Тандер се со право еден од најсериозните кандидати за освојување на титулата. Тие тоа го докажаа со неверојатно зрелата игра во последната четвртина во речиси секој свој одигран меч во овој плејоф, нешто што е голем напредок во однос на лани и што им дозволува да веруваат дека можат и до големото финале.

Спарси мене ми се фаворити во конф. финале, но дали е тоа навистина така ќе покажат првите две текми во Аламо, на кои многу работи ќе станат појасни. Од тоа дали Јута и Клиперси беа вистински ривали за Сан Ан, како и дали Тандер со својата младост и атлетски квалитети ќе бидат проблем и за Спарси.

Дурентула сигурно ќе биде проблем, затоа што ниту Спарси, ниту пак било која друга екипа има играч кој може да го чува, па затоа за очекување е тимот доста да пази на него во секоја ситуација, нешто што Поп сигурно веќе го испланирал.

Дуелот на Вестбрук и Тончи би требал да биде милина за гледање, исто како и тој на Ману и Брадата од двете клупи, двајца играчи кои имаат доста сличности во својата игра. Тимчо ќе мора во рекет да се ’рве со Ибака и со Мргудот, а ако серијата со Клиперси е некаков показател, рекетот останува негово царство, без разлика на тоа против кого игра.

Но, пред да се префрлиме во целост на финалето на Западот, малку и за петтата текма во Оклахома Сити, која уште еднаш ги исфрли на површина сите слабости на Лејкерси. На крајот се’ се сведе на солирањето на Коби и неговата неверојатна волја за победа, која без расположени соиграчи покрај него (или па барем уште еден на навистина високо ниво) не дава плод во плејофот. Барем не против опасна екипа како Тандер.

Пау беше поагресивен овој пат, ама ни тоа не му помогна многу. По 14 поени и скокови делува убаво, но тој не можеше да влијае на одбраната на својот рекет како што тоа се очекуваше. Можеби за тоа повеќе вина од Пау сноси Бајнам, кој пак делуваше незаинтересирано, со моменти на покажување на својот потенцијал, и многу повеќе моменти на задоцнување во ротациите во одбрана и неуспевање да се избори за позиција во рекетот против Мргудот.

Уште по текмата кога го прашаа за тоа дали се гледа себеси и следната сезона во Лејкерси, момакот изјави дека би играл било каде, не мора тоа да се Лејкерси !?!?!

Тој негов последен одговор е уште еден доказ дека проблемите на Бајнам се стриктно во главата, и дека тоа е нешто што или се исправа сега или никогаш нема да се исправи и тој никогаш нема да го реализира својот потенцијал.

Бајнам или Пау е одлуката на Мич Купчак за ова лето, со тоа што доста поверојатно делува евентуален трејд на Гасолина. Можно е и двајцата да бидат трампани, но барем сега тоа не делува како реална опција и веројатно ќе зависи од тоа што ќе прави Орландо со Двајт.

Остатокот од тимот, исто како и Бајнам, имаше само моменти во кои покажа дека местото им е на теренот. Сешнс како никако да не се навикна на играњето на големата сцена, нешто што е сосема ново за него, Блејк, Светомир, Хил беа корисни, но недоволно да направат клучна разлика.

Посебно не против еден тим како Тандер, каде сите играчи се фокусирани кон истата цел и за остварувањето на таа цел секој од нив ја игра својата улога на теренот. Во комбинација со таква публика и млади ѕвезди кои играат позрело од своите години, иднината изгледа убаво за Тандер, а новата историја на ребрендираниот клуб тие ќе се обидат да ја испишат уште во финалето со Спарси, нивно второ конф. финале во последните две години.

ПС: Патем, критиките на сметка на Мајк Браун се тотално непотребни и претерани во оваа ситуација. Човекот се најде во тешка ситуација да наследи легенда како Зенот на клупата, немаше можност преку тренинг-камп да ги воигра играчите и да ги навикне на својот систем, пред се во одбраната, а на стартот ја немаше ни поддршката на Коби, кој лобираше нов тренер да биде неговиот пријател Брајан Шо. Башка, Мајк наследи екипа која беше навикната да игра триаголник во нападот и во која односите не беа на најдобро ниво по неуспешната трампа на Пау, кој очигледно не беше среќен што сакаа да го трампаат, и трејдот на Ламар, што дполнително го налути Коби. Кога сето тоа ќе се земе во предвид, Браун заврши и добра работа со сета драма и притисок кои го опкружуваа во Ел-Еј.

Како се одвиваше текмата синоќа во Ел-Еј, нималку не делуваше дека предвидувањата за поголемиот умор на Лејкерси со играњето две вечери по ред може да им користи на Тандер. Лејкерси играа одлично и делуваше дека целосно се вратија во игра во оваа серија, како и дека ќе изедначат на 2:2.

И тогаш се случи последната четвртина, во која Тандер пак, како и на втората текма на домашен терен, се покажаа како поспособен тим за тесни завршници. Тука веројатно она играње две вечери по ред си го зема данокот кај Лејкерси, кои паднаа во тие последни 12 минути, кои ги изгубија со 12 разлика и на крај ја изгубија и текмата со три поени.

Тројката на Дурентула, како и неговите два поени преку Коби во последните минути беа клучни, исто како и играта на Вестбрук во текот на целиот меч, но и одбраната на Мргудот и на Ибака над Бајнам и Пау во второто полувреме. Како одминуваше текмата на Лејкерси им беше се потешко да поентираат, додека на Тандер пак им беше се полесно да ја пробијат одбраната која во првите 36 минути им задаваше големи проблеми.

Сега се селиме во Оклахома Сити, каде Дурентула, Вестбрук и нивната дружина имаат голема шанса да завршат работа пред својата одлична публика. Не дека Лејкерси немаат квалитет да тепаат таму, но за такво нешто ќе им биде потребна многу подобра игра во финишот на текмата, како и многу подобар Коби во решавачки моменти.

На Фили и на Лејкерси синоќа им требаа победи за да останат во живот, и токму тоа го сторија. Конечните исходи можеа да бидат поинакви и на двете текми, но на крајот екипите кои мораа да победат успеаја во тоа и се вратија во игра.

Во Филаделфија видовме една од почудните текми во овој плејоф, категорија во која секоја од оваа серија, освен третата, е во Топ 5 до сега. Селтикси почнаа исто како што и ја завршија третата текма, доминира и стигнаа до предност од +14 на стартот. Сиксерси од друга страна играа трапаво, брзаа во нападот и правеа почетнички грешки.

Но, нешто се смени во третата четвртина, во која пак на површина излезе непостојаноста на Селтикси и нивните проблеми, пред се во нападот, како и фактот дека нема шанси да издржат 48 минути со висок интензитет во одбраната. Одлуката на Док за ниска петорка со Пирс на четворка и Реј на терен заедно со Бредли и Рондо, само им помогна на Сиксерси да се вратат во игра, а тоа што Бас не беше во игра беше во најмала рака чуден избор на Док, посебно ако се знае како играше Бас до тој момент.

До крај Сиксерси си гризеа, покажувајќи ја предноста на нивната младост. Рондо губеше топки во безвезни ситуации, а Гарнет не можеше да ја повтори играта од третиот дуел. На крај со серијата на Лу Вилијамс и поените во финишот на до тој момент слабиот Игудала, Фили си дојде до 2:2.

Во Лос Анџелес пак, гостите исто така имаа шанса да тепаат, и да дојдат до големи 3:0. Но, Лејкерси одиграа максимално добро против еден таков противник, а Кобстерот покажа зошто се уште е еден од најдобрите во лигата. Не ги повтори истите грешки со форсирањето како од претходната текма, и одигра крајно паметно. Шутна (и погоди) 18 слободни, од кои повеќето беа сосема чисти фаули над него. Освен можеби две ситуации во кои престрого беше свирен фаул на Харден. Но, тоа не го реши победникот.

Одлуката на Брукс да го игра Фишер во одбрана на Коби беше чудна, и погрешна во исто време. Брадата требаше да добие повеќе од 29 минути, и верувам дека Брукс е свесен за тоа. Дурентула пак си беше ѕвер, можеби можеше да одигра подобро во нападот кога во финишот на еден влез извади за Ибака, но од друга страна, за малку ќе погодеше тешка тројка во последниот напад за продолжение.

Овој тим на Оклахома, а сега и Лејкерси, покажаа дека се спремни за борба до крај, а тоа може да биде само од корист за сите нас неутралните. Тоа што ќе играат две во два дена во Лос Анџелес можеби им оди во прилог на Тандер, но дали ќе биде така ќе видиме уште вечер.

Прво што ми падна на памет гледајќи го Пау синоќа против Денвер беше – Колку ли само човече се горди родителите на Пау и Марк на своите два сина, кои играат голема улога во своите екипи во НБА плејофот…

Откако Марк, заедно со Зеко, беше најзаслужен за победата на Мемфис сред „Стејплс“ во петокот навечер за изборување „мајсторка“ на домашен терен против Клиперси, во истата арена неговиот постар брат конечно покажа знаци на живот во овој плејоф и одигра како што му доликува на некого со таков талент во „мајсторката“ на Лејкерси со Денвер.

Со онаков Пау како синоќа, Лејкерси се сосема поинаква екипа, а кога на тоа ќе се додаде Бајнам и неговата игра во рекетот, тие стануваат многу незгодна екипа, веројатно најдобра во НБА кога е во прашање играта под кош. Во тие ситуации Коби не мора да биде главна ѕверка, а уште ако Стиви Блејк одигра ала Стив Кер партија, ете ти ги Лејкерси во втора рунда, разбудени и подготвени за битка Тандер.

За тоа Дурентула и другарите треба да им се „заблагодарат“ на Нагетси, кои ги разбудија Лејкерси и ги натераа да играат најдобро што знаат. Сега такви сигурно се понезгоден противник за нив отколку што ќе беа доколку Денвер не се бореше и не дадеше се од себе да остане во живот до последен миг.

А кога сме кај Нагетси, секоја чест за целата екипа и за Џорџ Карл, кој извади максимум од овие момци и создаде вистински лидер во Тај Лосон. Екипата е млада, и со задржување и созревање на Џавел, што веројатно ќе се случи, има добра иднина. Андре Милер е слободен по оваа сезона, но веројатно има уште сезона-две во себе како резерва, ако го сака тоа.

Следно е Лејкерс-Тандер, серија која верувам дека сите неутрални фанови ја посакуваа и во која за сигурно ќе дознаеме која од двете екипи е вистински материјал за шампион.

Не стигнав ова да го шкртнам порано, но нема врска, битното е дека Хоукси и Булси не успеаја во она што им појде од рака на Нагетси, а тоа беше да изборат „мајсторка“.

На Денвер малку им олесни работа што играа дома, но тоа никако не смее да ја намали големата победа на тимот на Џорџ Карл, чиј труд се гледа врз играта на екипата која нема вистински суперстар, но затоа има десет играчи кои можат да придонесат во секој момент. Затоа и не чуди онаа бројка дека клупата на Денвер ги надиграла колегите од Лејкерси со 246:112 во оваа серија. Тоа се цели 134 поени разлика помеѓу резервите, бројка која звучи неверојатно.

Тај Лосон со своето пробивање на одбраната и целиот тим со гинењето на теренот, посебно во одбрана, заслужуваат целосен почит за новата победа над Лејкерси по онаа во Лос Анџелес. Откако овие тепаа на првите две дома и на една во Денвер делуваше дека лесно ќе ја завршат серијава, а „мозокот“ Бајнам дури и изјави дека close-out текмите се лесни и дека екипата која е во минус во серијата обично паѓа психички во такви ситуации.

Единствено нешто што падна психички во последните две текми беше Бајнамчо, заедно со неговото другарче во рекетот Пау, кој синоќа имаше по три скока и поени. Ендрју беше малце подобар, но бројките не ја кажуваат целата приказна. Оние кои ја гледаа текмата, а посебно еден од тајм-аутите во последната четвртина, знаат за што зборувам.

Додека остатокот од тимот стоеше покрај Мајк Браун за време на тој тајм-аут, Бајнамчо тотално незаинтересирано си седеше на крајот од клупата, покажувајќи дека уште е зрел ко јаболко во февруари во главата. Она што го спречува да стане навистина голем центар е неговиот ментален склоп, кој беше очигледно дека не е во ред ни кога новинарите го распрашуваа во соблекувалната, а овој само мумљаше некои излитени фрази.

Во сабота ќе видиме дали пророштвото на Баркли дека Денвер ќе ги добие последните три текми од оваа серија и ќе ги елиминира Лејкерси, а ни тоа не делува толку далечно доколку овие Лејкерси, со исклучени Пау и Бајнам ја одиграат во тој стил и „мајсторката“.

Предноста во таа текма се уште останува во рацете на Лејкерси, кои си го имаат Кобстерот, а многу ќе зависи од тоа и кои Нагетси ќе ги видиме, оние од првите две во Ел-Еј или пак оние од последните две, кои беа агресивни, напаѓаа и не им даваа на Лејкерси да здивнат. Предноста на нивна страна е во клупата, но и во Џорџ Карл, кој е подобар и поискусен тренер од Мајк Браун.

Мене лично, пошто не сум за ниедна од овие две екипи, оваа мајсторка и тоа како ми се гледаше, посебно со оглед на тоа дека другиве серии не ни го дадоа тоа задоволство. Се надевам на седма и во Мемфис, но дали тоа ќе се случи ќе дознаеме вечерва.

ПС: За другиве две серии малце подоцна.

Фаќањето сеир на сметка на Џавел Мекги е нешто со што не се занимаваме само ние тука на МакНБА, туку е омилена тема и на еден куп други блогови и сајтови, кои се чудеа на тотално нелогичните потези на Џавел, потези кои пред неколку месеци му го донеса и прекарот Шупелка (тоа затоа што Дибек одамна беше зафатено).

Но, како што Џавел е лесна мета за фаќање сеир, нешто за што самиот си е заслужен, на дечкото мора да му се признае и во оние ретки моменти кога на теренот игра во стилот на својот голем потенцијал, пред се физички, кој го поседува. Во тоа синоќа се уверија Лејкерси, кои немаа лек за Џавел, а ни за Андре Милер (заслужни за комбинирани 45 поени, 16 скокови и 9 асистенции од клупа), тандем кој ги реши и им донесе шеста текма на Нагетси на домашен терен.

Синоќа шупелката беше Бајнам, што поради своите изјави пред, што поради незалагањето на теренот, што поради изјавите по поразот, дека цела екипа мора да одигра подобра одбрана во транзиција, да ги покрива своите играчи, нешто што тој самиот не го правеше дозволувајќи му на Џавел (кој одигра нетипично паметно за него) да го претрка и добие лесен цепелин во неколку ситуации.

Клуч за ваквата трансформација на Џавел е Андре Милер, кој беше страшен синоќа од клупата, но и Џорџ Карл, кој очигледно е поголем авторитет од било кој тренер со кој Мекги работел до сега. Нормално, за очекување е на моменти пак да видиме Шупелка моменти од Џавел, но ако продолжи да го слуша Карл, можеби еден ден и навистина ќе го реализира сиот свој потенцијал.

Оваа победа на Денвер ги покажа и проблемите и маните на Лејкерси, кои во текма во која мораа да победат не одиграа како тоа да им е императив. Проблемот не беше Коби, кој проба сам да ја добие, туку баш во Бајнам и некои други момци кои очигледно не се ментално спремни за решавачки текми.

Следната во Денвер ќе покаже дали успеале набрзина да го сменат тоа, а секое продолжување на оваа серија и тоа како им одговара на Нагетси, кои имаат подолга и поквалитетна ротација, и кои знаат дека со секоја помината екстра минута Коби се повеќе се троши на теренот (како синоќа во Стејплс) и дека му е потребен подолг одмор да ги одмори колената и остатокот од ситни повреди  кои ги влече со себе.

Оваа серија не е на Коби да ја добие за Лејкерси, иако тој останува централна фигура, туку на Бајнам и Пау, кои мора да покажат повеќе заби во рекетот, и во напад и во одбрана. Само така овој тим на Ел-Еј може да стигне далеку во овој плеј-оф. Со нивно надигрување од страна на Џавел и Кенет Фарид, не им се пишува добро на Лејкерси.

Hunger defines me. I’ve always been hungry, but now my appetite has risen to a new level. My will is greater than ever. The motivation to succeed runs through me like blood. [...] The mountain I once climbed to reach the top looms in front of me again. I realize how hard it will be to climb it, how much I will have to sacrifice and overcome to get to the top again, how many people have told me I can’t do it. But I savor that challenge. Feed off of it. That challenge helps give me purpose and inspiration. It helps me define life.

At the beginning of [all] this [...] there was a question floating around in my mind. What is my purpose? On one level I understood the reasons for why I do what I do, but on another level I felt an even greater commitment tugging at my soul. I’m a ballplayer, a teammate. A leader. But is that it? When I look back at my [past], I realize that all of the faces that once surrounded me are gone. I was a kid back then, eager to please, eager to find my place in a world that seemed familiar but different. The game was my refuge. [...]

[...] The struggles I’ve encountered over the last few years have made me realize just how much more there is for me to accomplish. I’ve begun a new phase of my life; I’ve opened new doors. And with new doors comes a whole new world of challenges. [...]

What I have come to learn is that my desire to win, the will to pursue my goals with the highest level of intensity and passion, defines me. But I have been careful to keep my motivation pure. The distractions that come with winning, the idea of [doing it] for the money or [...] for the fame and prestige — I’ve watched all of these things consume other[s]. My thirst for domination is fed only by the game. I refuse to get distracted by outside forces.

This is a new book in my career. Volume One has already been written. Everything that I accomplished before is behind me: not forgotten, but placed on the shelf. My past success only serves as a measuring stick for my peers. [...]

I have learned that it is OK for me to be me, and what being me entails. It means that I will not rest; I will not sleep, relax, relent or be satisfied until my goals have been met, the challenge answered and all my doubters silenced. I will not give in to my foes; I won’t let down my teammates. I won’t stop inspiring those who look up to me or stop giving motivation to those who motivate me. I will not back off until I’m back on top, back in the place where they said I could never be again. Mountains don’t scare me. The LACK of mountains scares me. The climb up, the struggle for every inch of ground and every level of ascension is what feeds me. I welcome that challenge. I welcome that chance to be fed because no matter what — no matter how hard, how far, or how many stand in my way, I remain determined.

[Read the whole piece]

Screw academic impartiality. Kobe Bryant is the real-life Courage Wolf. He is the most determined, the most focused, clutchest player in basketball history. His story is much more than pure basketball skills or talent or hard work; it’s rather the sense of purpose, sense of mission, and the self-confidence that make Kobe what he is. No pressure or external influence can crush his willingness to win; no excuse can alleviate the pain of failure. In the rather erratic, profane world of professional sports, Kobe is the only old-school gentleman left, fighting for almost outdated values of pride, honor, dignity and ultimately, winning it all, but winning it gracefully. I just love re-reading this piece he originally wrote years ago, when he just parted ways with Shaq and was left with a mediocre Lakers team.

Since then, Kobe became an MVP, won two more titles in three trips to the NBA Finals, engraving his name in history as one of the greatest. Coming of one of his worst seasons last year which ended with a playoff sweep by the Mavs, Kobe this year plays through the toughest of physical and emotional pain – battling a myriad of injuries, and going through a divorce [which also stripped him off half his wealth]. And while many analysts wrote him off as too old and past his prime, his response comes in the form of leading the Lakers to currently #1 spot in the Pacific, by bombarding opponents [averages 28.1/5.4/4.6 and had made several epic game-winning shots], or just by being Coach Kobe on the sidelines.

Again, in his own words:

That mountain, the one that I climbed once and now face again, is huge. I’m looking up at it again. And because I know how hard it was to climb, I sometimes feel drained because I know how difficult it will be to conquer. It’s much harder to go from top to bottom to the top again than it is to simply go from the bottom to the top. But desire is the ultimate fuel. Hunger changes any situation. My past experience gives me knowledge that backs up my will. I know what must be done.

Being at a crossroads myself, coming of age, and having a long road ahead to reclaim what I once had achieved, I just have no other option but tag this post “personal” as well.