Овие две асистенции се само две од 14-те кои Рондо ги подели синоќа во победата над Сиксерси за водство на Бостон од 3:2. Во клучната петта текма Реј Ален како и претходно, поради повредите (и годините), не можеше да ги пружи своите стандардни партии, а Пирс продолжи да се мачи со својот шут.

Сепак, Селтикси го имаат Рондо, а кога игра тој играат и некои други играчи. Па така, Брендон Бас постави личен плејоф рекорд со 27 поени, а Грег Стимсма имаше големи 10 поени од клупа со шут 5/5 од игра. Кога на тоа ќе се додаде во ова разигрување воглавном одличниот Гарнет, ете ги Селтикси, и без некои посебни партии на Ален и Пирс, и со повреден Ејвори Бредли, на една победа од финалето на Истокот.

Синоќа во Оклахома Сити го добивме финалето на Западот кое речиси сите го прогнозираа пред почетокот на овој плејоф, конф. финале помешу двете екипи кои играа најубава кошарка, и кои реално се двата најсилни колективи на Западот, ако не и воопшто во НБА.

Знам дека фановите на Лејкерси се разочарани, што е сосема нормално, но Оклахома Сити е подобрата екипа и Тандер се со право еден од најсериозните кандидати за освојување на титулата. Тие тоа го докажаа со неверојатно зрелата игра во последната четвртина во речиси секој свој одигран меч во овој плејоф, нешто што е голем напредок во однос на лани и што им дозволува да веруваат дека можат и до големото финале.

Спарси мене ми се фаворити во конф. финале, но дали е тоа навистина така ќе покажат првите две текми во Аламо, на кои многу работи ќе станат појасни. Од тоа дали Јута и Клиперси беа вистински ривали за Сан Ан, како и дали Тандер со својата младост и атлетски квалитети ќе бидат проблем и за Спарси.

Дурентула сигурно ќе биде проблем, затоа што ниту Спарси, ниту пак било која друга екипа има играч кој може да го чува, па затоа за очекување е тимот доста да пази на него во секоја ситуација, нешто што Поп сигурно веќе го испланирал.

Дуелот на Вестбрук и Тончи би требал да биде милина за гледање, исто како и тој на Ману и Брадата од двете клупи, двајца играчи кои имаат доста сличности во својата игра. Тимчо ќе мора во рекет да се ’рве со Ибака и со Мргудот, а ако серијата со Клиперси е некаков показател, рекетот останува негово царство, без разлика на тоа против кого игра.

Но, пред да се префрлиме во целост на финалето на Западот, малку и за петтата текма во Оклахома Сити, која уште еднаш ги исфрли на површина сите слабости на Лејкерси. На крајот се’ се сведе на солирањето на Коби и неговата неверојатна волја за победа, која без расположени соиграчи покрај него (или па барем уште еден на навистина високо ниво) не дава плод во плејофот. Барем не против опасна екипа како Тандер.

Пау беше поагресивен овој пат, ама ни тоа не му помогна многу. По 14 поени и скокови делува убаво, но тој не можеше да влијае на одбраната на својот рекет како што тоа се очекуваше. Можеби за тоа повеќе вина од Пау сноси Бајнам, кој пак делуваше незаинтересирано, со моменти на покажување на својот потенцијал, и многу повеќе моменти на задоцнување во ротациите во одбрана и неуспевање да се избори за позиција во рекетот против Мргудот.

Уште по текмата кога го прашаа за тоа дали се гледа себеси и следната сезона во Лејкерси, момакот изјави дека би играл било каде, не мора тоа да се Лејкерси !?!?!

Тој негов последен одговор е уште еден доказ дека проблемите на Бајнам се стриктно во главата, и дека тоа е нешто што или се исправа сега или никогаш нема да се исправи и тој никогаш нема да го реализира својот потенцијал.

Бајнам или Пау е одлуката на Мич Купчак за ова лето, со тоа што доста поверојатно делува евентуален трејд на Гасолина. Можно е и двајцата да бидат трампани, но барем сега тоа не делува како реална опција и веројатно ќе зависи од тоа што ќе прави Орландо со Двајт.

Остатокот од тимот, исто како и Бајнам, имаше само моменти во кои покажа дека местото им е на теренот. Сешнс како никако да не се навикна на играњето на големата сцена, нешто што е сосема ново за него, Блејк, Светомир, Хил беа корисни, но недоволно да направат клучна разлика.

Посебно не против еден тим како Тандер, каде сите играчи се фокусирани кон истата цел и за остварувањето на таа цел секој од нив ја игра својата улога на теренот. Во комбинација со таква публика и млади ѕвезди кои играат позрело од своите години, иднината изгледа убаво за Тандер, а новата историја на ребрендираниот клуб тие ќе се обидат да ја испишат уште во финалето со Спарси, нивно второ конф. финале во последните две години.

ПС: Патем, критиките на сметка на Мајк Браун се тотално непотребни и претерани во оваа ситуација. Човекот се најде во тешка ситуација да наследи легенда како Зенот на клупата, немаше можност преку тренинг-камп да ги воигра играчите и да ги навикне на својот систем, пред се во одбраната, а на стартот ја немаше ни поддршката на Коби, кој лобираше нов тренер да биде неговиот пријател Брајан Шо. Башка, Мајк наследи екипа која беше навикната да игра триаголник во нападот и во која односите не беа на најдобро ниво по неуспешната трампа на Пау, кој очигледно не беше среќен што сакаа да го трампаат, и трејдот на Ламар, што дполнително го налути Коби. Кога сето тоа ќе се земе во предвид, Браун заврши и добра работа со сета драма и притисок кои го опкружуваа во Ел-Еј.

Знам дека најмалку веќе две сезони кружи муабетот дека Спарси се тим на Тони Паркер, кој ја презема лидерската улога од Тимчо. Бројките ја поткрепуваат таа теза, па токму и затоа само името на Тони се спомнуваше во дискусијата за тоа кој треба да биде МВП на регуларниот дел од сезоната.

Без никаква намера да ја намалам важноста на Френчи за Сан Антонио, за мене лично тие ќе останат тим на Тими се’ додека тој не одлучи да замине во пензија. Познавајќи го Данкан, тој нема да дозволи да остане во НБА и кога ќе биде во стадиум само на тркалање по теренот, така да се’ додека е тој таму, тој ќе биде голем фактор во евентуалниот успех на Спарси.

Доказ за тоа е и овој плејоф, во кој Тими е фантастичен. Таков беше и во чистите 4:0 против Јута, екипа која реално можеше најмалку да приреди изненадување во овој плејоф, и таков беше и против Клиперси, кои исто така синоќа беа исчистени со 4:0 од тимот со најдобриот скор на Западот.

Тимчо беше феноменален, што со играта во рекетот, што со начинот на кој влијае врз младите играчи на Спарси, каде станува очигледно дека е продолжена рака на тренерот Попович. Кај Тими никогаш нема викање, искажување фрустрации или пак пренампупано изразување емоции. Неговата неверојатна симбиоза со Поп е нешто ретко видено во историјата на професионалниот спорт воопшто, а токму тоа, заедно со одличниот менаџмент на Спарси, ги одржа сиве овие години во врвот на НБА.

Мене Сан Антонио ми е мерачка екипа за гледање, не само поради Тими и олд-скул пристапот на Поп, туку и баш поради Паркер, кој некако незаслужено го одминуваат во секој муабет за најдобар плеј (иако дечкото го качи бројот на асистенции последниве две сезони), поради магијата на Ману, кој во друга екипа би бил стартер, но тука не мрчи зошто е резерва.

Ману, кој ја презема врз себе улогата на организатор на играта кога ќе се најде на терен, иако реално, кога тој е на терен заедно со Тими и Тончи, Поп има тројца играчи преку кои може да ја гради својата игра, што е невиден луксуз.

Кога на тоа ќе се додаде одличниот скаутинг на Поп и неговите помошници, како и одличниот Џи-Ем на Спарси, ете ти ги Кавај, Дени Грин, Сплитер и Гери Нил како клучни играчи и ете ти ги Стивен Џексон и Борис Диао како пак релевантни играчи во НБА, кои се вклопуваат во системот без да дигаат многу џева.

Не знам дали Сан Антонио оваа година ќе биде шампион, тоа никој не го знае. Тандер делуваат како нивен најверојатен противник и тоа секако ќе биде најголемиот тест за Поп и неговите момци. Во моментов делуваат подготвени за секој предизвик, а со Тими на нивото од првиве две серии, враќање на НБА тронот не делува како нереална опција.

Леброн – 40 поени, 18 скокови, 9 асистенции

Вејд – 30 поени, 9 скокови, 6 асистенции.

Индијана – Мајами 93:101 за 2:2 во серијата.

Ѕверови.

На кого му треба Крис Бош. Или па био кој друг соиграч (освен можеби Јудонис Хаслем).

Како се одвиваше текмата синоќа во Ел-Еј, нималку не делуваше дека предвидувањата за поголемиот умор на Лејкерси со играњето две вечери по ред може да им користи на Тандер. Лејкерси играа одлично и делуваше дека целосно се вратија во игра во оваа серија, како и дека ќе изедначат на 2:2.

И тогаш се случи последната четвртина, во која Тандер пак, како и на втората текма на домашен терен, се покажаа како поспособен тим за тесни завршници. Тука веројатно она играње две вечери по ред си го зема данокот кај Лејкерси, кои паднаа во тие последни 12 минути, кои ги изгубија со 12 разлика и на крај ја изгубија и текмата со три поени.

Тројката на Дурентула, како и неговите два поени преку Коби во последните минути беа клучни, исто како и играта на Вестбрук во текот на целиот меч, но и одбраната на Мргудот и на Ибака над Бајнам и Пау во второто полувреме. Како одминуваше текмата на Лејкерси им беше се потешко да поентираат, додека на Тандер пак им беше се полесно да ја пробијат одбраната која во првите 36 минути им задаваше големи проблеми.

Сега се селиме во Оклахома Сити, каде Дурентула, Вестбрук и нивната дружина имаат голема шанса да завршат работа пред својата одлична публика. Не дека Лејкерси немаат квалитет да тепаат таму, но за такво нешто ќе им биде потребна многу подобра игра во финишот на текмата, како и многу подобар Коби во решавачки моменти.

„А децава од Лоб Сити, или како и да се викаа, си мислеа дека треба да одиграат само една добра четвртина за да не’ тепаат. Гревчиња.“

На Фили и на Лејкерси синоќа им требаа победи за да останат во живот, и токму тоа го сторија. Конечните исходи можеа да бидат поинакви и на двете текми, но на крајот екипите кои мораа да победат успеаја во тоа и се вратија во игра.

Во Филаделфија видовме една од почудните текми во овој плејоф, категорија во која секоја од оваа серија, освен третата, е во Топ 5 до сега. Селтикси почнаа исто како што и ја завршија третата текма, доминира и стигнаа до предност од +14 на стартот. Сиксерси од друга страна играа трапаво, брзаа во нападот и правеа почетнички грешки.

Но, нешто се смени во третата четвртина, во која пак на површина излезе непостојаноста на Селтикси и нивните проблеми, пред се во нападот, како и фактот дека нема шанси да издржат 48 минути со висок интензитет во одбраната. Одлуката на Док за ниска петорка со Пирс на четворка и Реј на терен заедно со Бредли и Рондо, само им помогна на Сиксерси да се вратат во игра, а тоа што Бас не беше во игра беше во најмала рака чуден избор на Док, посебно ако се знае како играше Бас до тој момент.

До крај Сиксерси си гризеа, покажувајќи ја предноста на нивната младост. Рондо губеше топки во безвезни ситуации, а Гарнет не можеше да ја повтори играта од третиот дуел. На крај со серијата на Лу Вилијамс и поените во финишот на до тој момент слабиот Игудала, Фили си дојде до 2:2.

Во Лос Анџелес пак, гостите исто така имаа шанса да тепаат, и да дојдат до големи 3:0. Но, Лејкерси одиграа максимално добро против еден таков противник, а Кобстерот покажа зошто се уште е еден од најдобрите во лигата. Не ги повтори истите грешки со форсирањето како од претходната текма, и одигра крајно паметно. Шутна (и погоди) 18 слободни, од кои повеќето беа сосема чисти фаули над него. Освен можеби две ситуации во кои престрого беше свирен фаул на Харден. Но, тоа не го реши победникот.

Одлуката на Брукс да го игра Фишер во одбрана на Коби беше чудна, и погрешна во исто време. Брадата требаше да добие повеќе од 29 минути, и верувам дека Брукс е свесен за тоа. Дурентула пак си беше ѕвер, можеби можеше да одигра подобро во нападот кога во финишот на еден влез извади за Ибака, но од друга страна, за малку ќе погодеше тешка тројка во последниот напад за продолжение.

Овој тим на Оклахома, а сега и Лејкерси, покажаа дека се спремни за борба до крај, а тоа може да биде само од корист за сите нас неутралните. Тоа што ќе играат две во два дена во Лос Анџелес можеби им оди во прилог на Тандер, но дали ќе биде така ќе видиме уште вечер.

Денешнава НБА во многу работи се разликува од онаа со која јас пораснав и во која се заљубив. Примери за тоа имаме многу во текот на само оваа сезона, а последниот ни го даде Вејд синоќа, кога влезе во расправија со својот тренер додека нивниот тим губеше со 14 разлика во Индијана. Тоа што Пејсерси не се предаваат и гинат на терен не е нешто што Вејд и другарите го очекуваа, а добрата одбрана над него само уште повеќе го исфруструира играчот кој на моменти делува само како сенка од она што беше пред 2-3 години.

Во некои други времиња, кога имаше авторитетни тренери во НБА, и кога и најголемите ѕвезди си го знаеја своето место и улога во тимот, вакви работи не се гледаа. А и ако се случеше нешто вакво, не му се пишуваше добро на играчот, без разлика за кого станува збор. Но, во Мајами, како и во многу други екипи немаат тренери кои можат да воспостават авторитетна позиција и кои би ги натерале ѕвезди да ги почитуваат.

Сега имаме лига во која ѕвездите мислат дека се семожни, дека тие кажуваат кој ќе биде тренер, кои ќе му бидат соиграчите, мешајќи се во работата на другите и се помалку правејќи го она за што се платени, а тоа е да бидат најдобри на теренот. Таму каде што им е и местото. Мајами е совршен пример за една таква ситуација, и поради тоа веројатно не им се ни симпатични на голем број фанови.

Леброн е играчиште, и тука нема збор, но проблем за овој тим веројатно е во човекот кој седи на клупата, кој не може да има влијание какво што еден тренер треба да има на својот тим, како и во Вејд, кој делува страшно неинтелигентно во последно време и само уште повеќе ја нарушува атмосферата во тимот кој игра без Бошко.

Далеку од тоа дека Двејн не е паметен, а разговорот со Рајли веројатно веќе се случил по вториот пораз од Инди. На него е да се опамети и врати во ритам набрзина, зошто не им се пишува добро на Мајами ако пак одигра ко мифка ко синоќа.