По страшниот шопинг кој неколку екипи од Истокот го направија изминативе денови, редно време беше и некој од Западот да се активира на пазарот, па макар и тој шопинг бил посветен на онаа втора класа играчи на пазарот ова лето.

Така, Денвер ја доби битката со Далас за Ал Херингтон, кој е новиот соиграч на Кармело и Чонси. Со оглед на тоа дека Ал е во најзрели играчки години (30) плус повредите на Кенјон Мартин и Крис Андерсен, кои би требало да го пропуштат стартот на сезоната, ова е добар потег на Нагетси. Плус, Ал е тип на играч кој се вклопува во стилот на игра на Џорџ Карл. Доколку успеат да го донесат и Луис Амундсон да се бори во рекетот, Нагетси можат пак да бидат интересни следната сезона.

Далас се утеши со Тајсон Чендлер, кој во комбинација со Брендан Хејвуд би требал да ги направи конкурентни во рекетот против Лејкерси, кои сите на Западот ги бркаат. За да дојдат до Чендлер, Мавси се откажаа од Ерик(а) Дампие, како и од Мет Керол и Нахера. Всушност, од сите тројца дигнаа раце уште пред некое време само ја чекаа вистинската понуда да ги трампаат. Керол така си се враќа во Шарлот, Дампие веројатно нема ни да заигра за Бобкетси, а Нахера би можеле да го искористат како аргат од клупата. Заедно со Чендлер Мавси мораа да го земат и Алекс Аџинка, кој сигурно нема да се изнаигра.

Клучот на овој дил е секако здравјето на Тајсон, кој кога не се мачи со повреди, а тоа е реткост, знае да биде одличен дефанзивец во рекетот. Во комбинација со Хејвуд можат да бидат страшни. Ова секако е подмладување за Мавси кои се надеваат дека со оглед на ослабувањето на неколку директни конкуренти, ќе можат да им бидат прв ривал на Лејкерси.

Исто така ова значи и дека Далас, и покрај бројните шпекулации, нема да биде новиот клуб на Шек, кој иако има 38 години се уште е интересен за неколку екипи. Една од нив не е Мајами, иако се зборува за тоа, пред се затоа што Мајами веќе го донесе својот ветеран на центар, другарчето на Леброн, Зидрунас Илгаускас. Покрај тоа планираат да го задржат и ланскиот резервен центар Џоел Ентони. Тоа значи дека нема место за Шек, но и значи дека со таков тандем во рекет + Бош мака ќе мачат да го задржат Двајт Хауард.

А кога сме кај ликови кои се презиваат Хауард, Џош Хауард е на мета на Чикаго и Бостон. Доколку Орландо одлучи да го задржи Редик, тогаш скоро сигурно е дека Булси ќе го потпишат Хауард, Бостон ќе чека да види како тоа ќе се одигра за потоа да се обиде со некаков трејд да стигне до Хауард кој би бил и тоа каков upgrade za Тони Ален кој одлета во Мемфис.

За крај, назад на Западот, Спарси, онака, тивко и во нивен стил, го донесоа Тиаго Сплитер, кој може да им се покаже многу корисен следната сезона.

Лејкерси пак, како што веќе сигурно сите знаат го задржаа Дерек Фишер, а го пуштија Џордан Фармар да се спакува за Њу Џерси. Покрај тоа, денес би требало на маса да седнат Коби и Раџа Бел, некогашните непријатели со цел Коби да го убеди ветеранот да потпише за шампионот. Звучи чудно некој да мора да се убедува да биде дел од шампионски тим.

ПС: Изминативе неколку дена Тајсон Чендлер беше два пати “трампан“. Откако речиси се беше договорено со Торонто, Мајкл Џордан во последен миг го блокираше трејдот во Канада, за само еден ден подоцна да го испрати во Далас. Изгледа исто како им кога беше играч, Мајкл знае целосно да ги сврти работите во последната секунда. Дали ќе биде во негова корист, ќе видиме.

Многу често сликата вреди 1000 зборови (која излитена фраза…), а во НБА, како и секоја сезона има еден куп екстра слики кои едноставно не можат да се опишат со зборови. Така, овој пост се надевам дека ќе прерасне во традиција, па секоја сезона, некаде помеѓу крајот на финалето и драфтот ќе уживате во гледањето на 50 најдобри фотки од претходните осум месеци.

Еве ја ПРЕМИЕРАТА.

As told by…Јован Бошков (вистински фан на Селтикси)

Нема да правам анализа на натпреварот…нема да ги бројам скоковите на Лејкерс, слободните фрлања, изгубените топки на Селтикс, слабиот шут на Реј, нема да го анализирам Артест, нема да го коментирам судењето…

Сакам само да им честитам на навивачите на Холивуд Лејкерс…за мене не беа подобриот тим, посреќниот – секако…мислам дека Бостон ја заслужи титулата годинава…Мајами на Вејд, Кливленд на Леброн и Орландо на Хауард..списокот игледа многу побогат отколку прошетката преку еден “руки” тим на Тандер, преку една преполовена Јута (мислам на повредите на Окур и Кириленко), преку Феникс, кој реално не игра никаква одбрана…а Бостон и во финалето беше вистински….мотивираноста, тимската игра, гранитната одбрана, малку фалеше да ги додадат и Лејкерс на Коби на тој список…малку…ќе беше тоа перфектен крај на една извонредна плејоф приказна…

…сепак, за мене не постои морален победник…има само еден победник…а за тоа да биде Бостон, фалеше еден погоден шут, еден скок, една добра одбрана…..затоа вкусот на изгубената титула ми е уште погорчлив..

..ова најверојатно беше и последната шанса на овој тим на Селтикс…Док, Реј, Шид, кој знае дали ке бидат овде и следната сезона…на Пирс и Гарнет додадете му една година плус..не изгледа баш розово, не?!…

..разочараноста од поразот, моментално, не ми дава можност да гледам поинаку освен црно…..

Тешко е да се биде навивач..вистински навивач…задоволството и радоста која ја носат победите на омилените тимови секогаш те исполнува, но, разочараноста, тагата после поразите трае со денови…оттаму, не знам од каде ми беше надежта дека кога ке се разбудам, ке се чувствувам подобро…едвај се натерав да одам на работа…..јас имам (без малку) 30 години и се уште најважните натпревари ги гледам сам, стоејќи, клечејки или нервозно шетајки пред телевизорот, гризејќи ги ноктите до живци…знам дека натпреварот ќе го премотувам уште 100 пати низ глава, и усте толку пати ќе го гледам пред монитор, барајки ги клучните грешки, пропуштените можности…

…јеби га, стварно се осеќам без везе..

…зелената 33-ка на Бирд ја вратив во стаклената рамка на ѕидот, над креветот, со надеж дека пак ке ја облечам наредниот плејоф…го тргнав логото на Селтикс од десктоп…останува релаксирано да го гледам светското првенство и да го вратам сонот кој сериозно го нарушив изминативе два месеци…

Photo by Gary Green-Pool/Getty Images

На крај ќе се памети победата на Орландо, намалувањето на минусот на 2-3 и префлрање на притисокот целосно на тимот на Селтикси. Ќе се заборави (барем надвор од Бостон) катастрофалната одлука на Еди Раш да го исклучи Кендрик Перкинс уште во првото полувреме, техничката за Рондо од страна на попалениот и често неурамнотежениот Џои Крафорд, повредата на грбот на Рашид и двата потреси на мозок на играчите на Бостон.

Добро, ова задњево и нема така брзо да се заборави, посебно не потресот на Глен Дејвис, кој изгледаше како да е во ринг со Тајсон од најдобрите денови, обидувајќи се неуспешно да застане на нозе. Добро што гореспоменатиот Крафорд го задржа или кој знае каде ќе завршеше.

Photo by Kevin C. Cox/Getty Images

Судиските одлуки сигурно влијаеа на Селтикси синоќа, но некако ми се чини дека и без тие грешки Орландо, со сета онаа енергија со која ја изигра средбата, со агресивноста и во одбрана и во напад, секако ќе победеше. Работата само им беше олеснета со сменетиот критериум на судиите кои сега свиреа многу од контактите кои до сега не ги дуваа. Плус, без Перкинс и Дејвис во рекетот, а и со Шид згрбавен од лични, Селтикси не беа оние истите од стартот на оваа серија.

Но, тоа не се оправдувања. Исти не беа ни Ален, Пирс, Рондо и Гарнет, кои како да паднаа физички, а како што се продолжува оваа серија предноста се префрла кај Орландо, затоа што тие се помлад тим поподготвен да се носи со повеќе средби во однос на ветераните на Бостон.

Сепак, не можам да го избришам оној, надреален филинг кој се провлекуваше цела средба. Од судењето, па се до двата потреса, посебно тој на Дејвис. Не се сеќавам кога последен пат сум видел такво нешто.

Она што би требало да ги плаши Селтикси е можноста НБА да го суспендира Перкинс за следната средба поради неговото исклучување. Но, ако имаат малку здрав разум ќе ја увидат судиската грешка и нема ни да помислат на суспензија. Незгодна е ситуацијата и со Дејвис, кој не се знае дали ќе биде способен за игра, како и со Рашид, кој веројатно ќе игра, но има повреда на грбот.

Тоа секако дека се добри вести за Орландо, кој нема ниеден повреден играч, си ја вратија самодовербата и делуваат како да пронашле начин, со агресивната игра на Џамир, да го неутрализираат Рондо. Како и да е, утревечер би требале да гледаме екстра средба.

ПС: Чисто како инфо: Дали знаете дека последната средба која се одигра во легендарниот Бостон Гарден ја има добиено токму Орландо кога пред 15 години стигна до своето прво финале предводен од Шек и Пени. Интересно е и тоа што синоќа можеби се одигра последната средба во сегашната арена на Орландо, Емвеј Арена, која од следната сезона ќе ја замени нова, многу помодерна арена.

Енергија, глад за победа, интензитет, едноставна желба да се биде подобар. Тоа е нешто што секој сериозен тим би требал да го има, посебно тим кој смета дека има квалитет да биде шампион и кој одеднаш се наоѓа во за нив неочекуван минус од 0-2. Третата средба во таква ситуација е клучна и средба која или ќе ви даде шанса за камбек или пак ќе ве дотолчи и ќе ги покаже сите ваши маани, докажувајќи дека стартните два порази не биле случајност.

Ништо од погореспоменатите атрибути не може да им се припише на играчите на Орландо кои третата средба ја одиграа како тие да се во плус од 2-0.  Магијата од првите две рунди одеднаш ја снема, како да гледаме некоја сосема друга екипа, екипа неспособна да изигра буквално ништо, ни во напад ни во одбрана. Екипа на која и фали цврстина, на која и фали срце и желба за надигрување.

Меѓу другото, им недостигаат и многу други работи за да можат да се носат со повампирените Селтикси, но се почнува од таа основна глад за победа. Тоа дека имаат талент не е спорно, но ретко кога тој талент е доволен за да се освои титулата во било кој спорт. Момци како Картер никогаш не биле познати по својата цврстина или сфаќање на работите лично кога некој ќе се обиде да ве прегази, да ве посрамоти. Момакот бега од контакт, има израз на лице и говор на тело кои целосно се вклопуваат во немоќта на Орландо и се совршен одраз на нивната игра во оваа серија.

Ништо подобар не е ни Луис, кој е тотално изгубен случај, ни Џамир, кој е плеј кој не знае што е асистенција и кој поради својата висина има хендикеп да види кој соиграч му е слободен. И двајцата, како и Картер, се фини момци, кои нема да направат груб фаул, ќе му подадат рака на противникот кој е легнат на паркетот, кои ќе се смеат когасе во позиција да бидат најнамуртени на свет и бесни на себе за својата мизерна игра. Истото се однесува и на Двајт, кој никако да престане да се смее. Од Џејсон Вилијамс и не можеш да очекуваш ама баш ништо, посебно не да не биде месечар во одбраната. Итд, итд….

Чиста спротивност се Селтикси, кои ја покажуваат истата онаа енергија и интензитет кои ги красеа пред две години кога станаа шампиони. Искрено, четвртата средба од оваа серија не ми се ни гледа, посебно кога чекав два дена за плејоф баскет за на крај да ги видам овие бедотии од Орландо.