Сигурно знаете дека Дибекот лани го носеше бројот 37 како посвета на Мајкл Џексон и албумот “Трилер“ кој 37 седмици без прекин беше на врвот на најпродаваните албуми. Сега тој филм на Дибекот му помина, како многу други во текот на кариерата, па од следната сезона ќе носи нов број. Поточно, нов-стар број. Станува збор за 15. која ја носеше и како руки во Чикаго.

Така, како крај на една ера еве ги Трилер и Дибекот во еден ист клип.

Не е тајна тоа дека Рики знае да фрли одлично додавање за цепелин, како и тоа дека Руди знае одлично да претвори такво додавање во асистенција. Веројатно сега Дејвид Кан, менаџерот на Минесота се обидува да пронајде начин да направи трејд со Портланд за Руди, за секој случај, ако Рики еден ден одлучи да се пресели во Минеаполис.

ПС: Единствено не е јасна поентата и причината за “плавата шишка“ ала Халид Муслимовиќ на Руди.

Day 1 на СП ни го донесе и првото изненадување. Шпанија, слично како и на СП во фудбал, така и сега важи за главен фаворит за тронот, но, исто како и во Ј.Африка, Шпанците стартуваа со пораз. Овој пат улогата на “Швајцарците“ ја имаа Французите, кои иако се без пола стандарден тим на ова СП, покажаа дека се способни за големи победи.
Нормално, како по обичај, за очекување од нив е да паднат кога ќе биде најпотребно да бидат присебни, во елиминационите средби. Но, до тогаш има време и до тогаш веројатно ќе ни пружат уште некое задоволство како ова против главниот фаворит и како ова на крилото на Блејзерси, Николас Батум.

Продолжуваме со обележување на родендените на НБА легендите. Следен на ред е Реџи Милер. Човекот кој засекогаш ќе остане во сеќавањето на фановите на Никси (и нормално, Пејсерси) и човекот кој веројатно имаше повеќе луѓе кои го мразеа отколку што имаше фанови. Реџи беше еден од оние ликови кои противнчките фанови сакаа да ги мразат, но во исто време еден од оние од кои најмногу и се плашеа.

Чиста конциденција е тоа што пред неколку дена читав интервју токму со Реџи во кое тој најмногу зборуваше токму за ривалството со Никси, а и не така одамна го гледав и Winning Time: Reggie Miller vs. The New York Knicks.

Дешавките синоќа во Атина на “пријателскиот“ дуел помеѓу братските нации Србија и Грција, ме потсети на тоа дека и лани имавме не една, туку две слични епизоди.

Всушност, многу побрутални епизоди, посебно таа од дуелот помеѓу Мексико и Уругвај, каде кутрите гости на крај не знаеја каде да бегаат и од која страна нешто ќе го сотре.

Двете видеа како потсетник што се случува кога примитивизмот доминира над здравиот разум.

* * * * * *