Иако преселбата во Мајами на Леброн веќе не е вест за никого, сепак деновиве уште ме прашуваат за неговиот потег и зошто се одлучил да си отиде во Кливленд, па уште и да отиде во Мајами, во градот на Двејн Вејд. Секој си има некоја своја теорија и некое свое објаснување, иако искрено, мене уште не ми е јасен потегот на Лебронтије. Всушност, повеќе на тоа гледам со мала доза на жалост. Не зошто сум фан на Кавси или па на Никси, туку поради тоа што сум фан на НБА.

Кога и да помислам на овој потег на Леброн, ми се јавува, можеби за некого и неосновано, компарација со Мајкл Џордан по сезоната 1989-90. Кога по три години табање од страна на лошите момци од Детроит на Чак Дејли (две во конф. финале и една во полуфиналето) и претходно два порази во 1. рунда од Бостон, Мајкл би се одлучил дека му е доста од губењето, дека фрустрациите се толку големи што тој решава да си отиде од Чикаго и да се пресели во Детроит, да игра покрај Ајзеа Томас и остатокот од Бед Бојси.
Или пак во Лејкерси на Западот, затоа што би сакал да игра со Меџик и Ворти…за Пет Рајли.

Нормално, тоа никогаш не се случи и на крај Мајкл, со својата упорност и огромен талент стана неоспорениот НБА Крал, човек кој е еден од ретките во историјата на НБА кој целосно заслужува да го носи тој прекар.

Леброн ја нема таа решителност и упорност, ниту пак верба дека може сам, како лидер на НБА тим, да се искачи на врвот. Барем тоа го наговестува овој негов потег. Тука сигурно завршуваат сите споредби со некои од најголемите како Мајкл, што е навистина тажно, пред се со оглед на неверојатниот, невиден талент на Леброн, кој е уникатна појава на теренот.
Изборот на неговата иднина е само негов и тоа не може никој да му го оспори, но сепак…

Од сево ова мислам дека, со исклучок на Мајами, губат сите. Посебно тимовите на Истокот. Она за што сите едвај ќе чекавме да го видиме, а тоа е плеј-оф дуелот на Вејд и Леброн, веќе нема да го има. Вејд е сега кралот, а Леброн е неговиот принц, но само во Мајами (Бош може да е некој дворски шут во целава ситуација).

Тоа е тажниот дел од целава работа.

BUST!

Се почна до доаѓањето на Дони Волш и Мајк Д’Антони. Хаосот и тоталната некомпетентност на Ајзеа Томас, зачинети со целосната доверба во него од страна на газдата Џејмс Долан, Њујорк Никс ги претвори во Њујорк ТитаНикс. По клоцата за Томас, кој си имаше и лични проблеми вон теренот, Долан сфати дека е време за тотални промени и за тоа го ангажираше човекот кој зад себе има успешно досие кога станува збор за градење тимови од нула.

Само што, во случајот на ТитаНикси, не стануваше збор за обична нула туку за дебело негативна нула. За тим оптеретен со преценети играчи, со договори кои никој со здрав разум не би ги понудил, со ликови кои мислеа дека ако играат во Њујорк се качиле на Монт Еверест и играчи кои земаа милиони долари, а не ни играа. Некои од нив, како на пример Мутомбо, уште земаше пари од Никси, а не играше за Њујорк. Или па Алан Хјустон кој и за првата година помината во “пензија“ си зема преку 19 милиони долари.

Но, Волш им даде надеж. Поточно, Вејд, Леброн и Бош им дадоа надеж откако во летото 2006 година наместо долгогодишни, потпишаа кратки, четиригодишни договори со кои се ставија во позиција да бидат слободни ова лето. Тогаш се договараа на ваков потег, исто како што се договараа и сега каде да играат. Единствено ги извиси Кармело, кој се одлучи на пет години верност со Нагетси.

Свесни дека во Летото 2о1о ќе можат да се закитат со некој како Леброн или Вејд, како и уште некој слободен ол-стар играч, Волш и Д’Антони тргнаа со метење на ѓубрето кое се наталожи во времето на Ајзеа. Во различни трејдови и откупи на договори си отидоа доста фаци Единствена цел на сите тие потези беше да се создаде што е можно поголем слободен простор во селари-капот. Не се бараа добри играчи за возврат, ниту пак некои на кои договорот им трае преку 2010 година.

Исклучок е само оној од кој никако не успеаја да се откачат, најмрскиот и најмрсниот од сите нив, Еди Кари, на кого договорот му истекува следното лето и кој изминатава сезона за само седум одиграни средби (ако може да се каже – одиграни) во џеб стави цели 10.5 милиони долари. Да не зборувам за тоа колку ги чинеше Никси во идни драфт пикови кои се претворија во Ламаркус Олдриџ (Портланд) и Јоаким Ноа (Чикаго).

Еден куп играчи се прошетаа низ Њујорк измнинативе три години, правејќи го Медисон Сквер Гарден најнепрестижно место играње кошарка. Противниците често доаѓаа и си играа мајтап со Никси (така беше и во времето на Ајзеа, и тоа уште повеќе), а публиката во MSG во немање свој суперстар, скандираше МВП на ликови како Леброн, Коби и Вејд.

Но, надежта тлееше и секој муабет поврзан со тимот беше свртен кон летото 2010 година кога Леброн ќе дојде во Њујорк. Ако пак Џејмс се одлучи да не дојде, тука е Вејд, кој сигурно ќе дојде. Само на моменти се спомнуваа и Џонсон, Амари и Бош, но само како соиграчи на една од двете ѕвезди.

Токму таа самоувереност која владее кај Њујорчаните воопшто е нешто што го нервира остатокот од САД. Њујорчаните важат за посебна и горда врста, иако често тоа е без покритие. Тоа посебно се однесува на фановите на Никси, кои својот град го сметаат за извор, за “кошаркарска Мека“. Нешто што делумно ги нервира другите фанови, но кај поголем дел од нив е само причина за потсмев. Посебно за фановите на Лејкерси, Бостон и Чикаго.

А таа самоувереност уште еднаш ја доби својата корпа кога ни Вејд, а ни Леброн не го облекоа дресот на Никси ова лето, Наместо тоа, од некои други причини одлучија да играат заедно на Флорида. И тоа во пакет со Бош. Никси не го потпишаа ни Џонсон, а Бузер не ни беше алтернатива, иако имаше шпекулации откако го потпишаа Амари за 100 милиони за пет години.

Токму тие 100 милиони се главната причина поради која Амари се пресели во Њујорк. Кога ниту еден друг тим нема да ти понуди ни приближно, тогаш на виделина излегува дали си загреан само за пари или сакаш да бидеш и победник. Не дека има нешто лошо во заработувањето некој милион плус, но ако сакаше да биде дел од победник, Амари имаше опција во Булси, каде за малку помал договор ќе беше во конкурентен тим, можеше и да остане во Феникс, па дури и Кавси беа опција.

Вака, останува сам со своите милиони, кои се премногу за некој како него, во Њујорк. И единствениот играч кој нешто вредеше во Њујорк последниве две сезони, Дејвид Ли, стана жртва на чистката, нешто за што Никси ја заслужуваат секоја критика. Наместо да си гледаат во својот двор, тие величаа и трчаа по туѓи ѕвезди, неценејќи го сиот труд кој Ли го вложи во тимот. Сега тој ќе биде дел од Вориорси, а можеше да остане во Њујорк и да биде дел од трио со Амари и Галинари. Но, Никси не го заслужуваат Ли, а ни ништо подобро од ситуацијата во која се наоѓаат сега.

Всушност, заедно со фановите на Кавси и градот Кливленд, мислам дека подеднаков удар доживеаја и Никси на кои спремањето кое траеше 3-4 години заврши катастрофално. Иако нивната неоснована самоувереност до последен момент ги тераше да бидат убедени дека Леброн ќе биде нивниот нов лидер.

А сите оние муабети дека Амари ќе ги намамел Паркер и Мело во Њујорк…Ти се молам. Кога тоа Стадемаер имал таква моќ да привлече квалитетни соиграчи. Во Феникс играчите доаѓаа прво зошто сакаа да играат со Стив Неш, а потоа со сите останати. Дури ни привлечноста на големата сцена наречена Њујорк веќе не е доволна. Тоа го докажаа Вејд, Леброн, Бош и Џонсон.

Паркер следното лето е слободен, па кој знае, можеби ќе сака да се тргне од Тексас, ако до тогаш не најде заеднички јазик со Спарси или во трејд заврши во друг клуб. Мело пак, следниве недела-две би требал да стави потпис на нов договор со Нагетси. Тоа ќе значи дека Никси до него можат да дојдат само во трејд во кој нема да имат што да понудат.

И на крај останува тоа -  освен милионите на Долан, Амари и лажгата дека е престиж да се игра за Никси, на Њујорк не му останува ништо друго. А од вчера ја немаат ни надежта која ги грееше последниве три години.

ПС: Боро, Жаре и остали фанови на Никси, текстов не е насочен против вас, туку кон организацијата, градот и фановите во него кои се пресамоуверени без никакво покритие. Вас, како и вистинските фанови на секој друг НБА клуб (не оние кои ради некој играч или популарност навиваат за некој клуб) ептен ве поштуем. Посебно поради тоа што како фанови на Никси моравте и морате многу да истрпите и да страдате. Верувајте, зошто како еден од ретките фанови  на Хоукси тоа ми е многу добро познато.

ПС2: Задња вест е дека овој викенд нов играч на Никси би требал да стане Рејмонд Фелтон, досегашниот плеј на Шарлот. Не е лош потег на Волш, посебно со оглед на тоа дека нема некој избор на плеј на пазарот, но, ако не успеа да створи успешен тим во Шарлот, покрај Стивен Џексон, Џералд Волас и Борис Диао, не знам зошто би било поинаку во Њујорк. Сепак, да му судиме пред воопшто да го облече иовиот дрес. Она што е сигурно е дека Фелтон нема да биде за Амари она што за него беше Неш во Аризона.

И јас би рикал од среќа да сум на местото на Бош

Гледајќи ја сликава се уште ми делува како фотошоп. Но, тоа е реалноста за Мајами и за НБА од вчера. Новото Големо трио ја имаше својата презентација и вети големи нешта на Флорида. Она што е важно во целава ситуација е тоа што сите тројца ги ставија потписите на новите договори, а по се изгледа Пет Рајлу успеал да договори потпис-трејд на Леброн и Бош со нивните сега веќе екс-тимови.

Тоа, ако се спроведе во дело, на стариот лисец му дава доволно простор за маневар во кој би задржал веројатно двајца или најмалку еден од триото Квентин Ричардсон, Дорел Рајт и Јудонис Хаслем. Плус, доволно пари за ангажман на Мајк Милер. Овој податок значи многу за сите во Мајами, пред се поради тоа што постои можност да не бидат само Big Three + Чалмерс.

3:16 – The Numbers of Hope!

Леброн во Мајами значеше уште една жртва на Пет Рајли. Мајк Бизли, 2. пик од пред две години е нов играч на Минесота во трејд во кој Вулфси не се откажаа од ништо повеќе од иден оик од втората рунда. Така, момакот кој никако не се снајде во Мајами и кој пред две години му беше единствен конкурент на Дерек Роуз за прв пик, има нова екипа и нова шанса да го покаже својот талент со кој и тоа како располага.

Всушност, проблемите на Бизли во првите две сезони беа од некои други причини, пред се психички. Рехабилитацијата низ која помина лани малку му помогна, но на него е сега, со Вулфси да си го најде своето место во НБА. Минесота е совршениот тим за него со оглед на младиот плеј (Флин) и младиот тандем во рекетот (Лав-Џеферсон) кој најверојатно ќе биде растурен летово, откако се потрошија на Дарк-О и го донесоа и Пековиќ.

Бизли би требал да игра на тројка и да има доволно минути и простор да го развие својот потенцијал. Доколку не успее, овој пат се ќе биде негова вина и еден ден за него ќе зборуваме за голем талент кој никогаш не станал голем играч.

А што се однесува до Минесота, ова е еден од ретките нивни паметни потези во последно време. Потег во кој не се откажаа од ништо, потег кој со себе носи минимален ризик, а може да им донесе голема награда.

Насловна на денешното издание на The Cleveland Plain Dealer. Само жителите на Кливленд и фановите на Кавси знаат како се чувствуваат сега. Дури не можам ни да најдам некоја споредба која би одговарала на оваа ситуација.

Како и да е, насловна за историја. Посебно делот со ситни букви.

На крај, никој не може да ги обвинува. Сета надеж за НБА титула лежеше во рацете на Леброн, кој рака на срце, од мизерен тим ги создаде редовен кандидат за титула. Сега Кавси ќе мораат да се вратат во за нив добро познатата позиција на аутсајдери. Можеби немаат очаен тим како тој пред Леброн, но очајот е присутен на секој чекот во Кливленд и во Охајо.

Можеби газдата на Кавси, Ден Гилберт претера малку со своето писмо до Леброн и до фановите на својот клуб, но човекот веројатно и најмногу од сите го чусвтвува тој очај. Не е лесно од коњ да паднеш на магаре.

ПС: Инаку, не почитувам луѓе кои за себе зборуваат во трето лице. Има нешто многу мрско (и печено за психијатриска анализа) во таквото однесување.

Ај да си играме генерален менаџер (Коланџело?)  и да направиме екипа составена од Леброн и Вејд + Данкан, Амари, Бузер, Мерион, Кармело, Р.Џеферсон, Ајверсон (6 години помлада верзија), Марбери (6 год. помлада верзија), Одом и Окафор. 12 имиња кои звучат страшно одвоено и секако подобро од само триото од ол-стар играчи какво што сега има Мајами. Уште па на клупа нека им седне стар лисец од типот на Лери Браун, кој може да му биде дедо на Ерик Споелстра.

Импресивен состав. Дефинитивно. Па макар и со Ајверсон и Марбери во него како разбивачи на секаква тимска хемија. Сигурно подобар и позвучен состав од тој кој ќе го состави Мајами ова лето.

Проблемот е токму во тоа.

И имавме ваква екипа еднаш во минатото и тоа во летото 2004. година. И таа таква, извикана ол-стар екипа, загуби во финалето на ОИ во Атина од борбените, уиграните и опасни Аргентинци предводени од Ману Џинобили, Носиони, Оберто, Делфино, Херман, Санчез, Скола итн…

Плус, тој тим на САД загуби и со 20 разлика од Порторико!?!?!, а беше поразен од од Литванија.

Група ѕвезди на едно место никогаш не е гарант за титула. Тоа веројатно го знаат токму фановите на актуелниот шампион кој во својата историја имал вакви, неуспешни експерименти. Прво тоа беа Елџин Бејлор, Вилт Чембрлен и Џери Вест пред 40 години, а добро знаеме и како заврши онаа бомба од квартет пред шест години составена од Шек, Мелоун, Коби и Пејтон. Бомба која буквално имплодираше, дури и со Зенот на клупа.

Нормално, тоа не значи дека истото сценарио им следува и на Вејд, Леброн и Бош на Флорида. Ниту пак дека им го посакувам тоа. Сепак, колку и да звучи бомбастично фактот дека двајца од веројатно Топ 5 играчи на денешницата, Вејд и Леброн, ќе играат заедно, придружени од ол-стар во ликот на Бош, мора да се остане на земја. За да се состави кошаркарски тим потребни се најмалку 12 играчи, а Мајами сега има третина од тоа.

Се зборува дека Мајк Милер е на пат за Флорида, што е ОК, ако сака да биде 6-ти човек. Сепак, остануваат уште доста позиции за пополнување со ограничен буџет. Односно, со буџет кој им дозволува само минимални договори, а такви, колку и да има играчи на пазарот, тешко може да се најдат, а да бидат и доволно квалитетни.

И на страна муабетот дека сите ќе сакаат да играат за тим кој им пружа можност да освојат титула. Зборуваме за милиони долари, обезбедување финансиска сигурност за себе и семејството – вредности кои за 99% од играчите се побитни од освојувањето на титула.

Покрај триото, Мајами уште го има и плејот Марио Чалмерс, кој не е некој апгрејд од плејмејкерите со кои играа Леброн и Бош претходно. Џејмс изјавуваше како сака покрај себе плеј кој ќе ја превземе од него организацијата на игра и ќе го растерети, а Чалмерс е далеку од тоа. Ниту пак има некој таков на пазарот. Ниту пак Чалмерс е некој посебно добар шутер.

На центар би можеле да го вратат Џоел Ентони, кој би бил нивниот Кендрик Перкинс. Но, што потоа? Бош јавно изјавуваше цела сезона дека не сака да игра центар во Торонто и не верувам дека ќе сака истото да го прави во Мајами. А и да се жртвува за тимот, тешко нему кога ќе мора четирипати во сезоната да се сретрне со Двајт Хауард.

Пет Рајли ќе има полни раце работа ова лето да го закрпи тој тим на Мајами, кој да се играше три на три ќе беше веројатно најдобар во Лигата. Веројатно.

Едно е сигурно, а тоа е дека притисокот ќе биде огромен врз Мајами и врз нивното големо трио да ја освојат титулата веќе во првата сезона заедно. Посебно голем ќе биде врз Леброн, кого токму таа мисла го водеше кон Флорида.

Исто така, сигурна е уште една работа. На Селтикси и Лејкерси можеби им недостигаше онаа мала искра која пак ќе им ја разгори желбата и мотивацијата за новата сезона. Сега ја добија, благодарение на принц Лебронтије.

ПС: “ I think it’s as meaningful – the pursuit of a championship – as it is winning it. I think beating Dwyane Wade, or Dwyane Wade beating LeBron James, or the pursuit of that, would have been more meaningful than if they do win it“ – изјава на Џеф Ван Ганди.

ПС2: Оваа дефинитивно не е последен пост на оваа тема.

Леброн ќе оди во Мајами, со Вејд и Бош. Ќе биде забавно.