Koga denes bi se sluchilo zaginuvanjeto na Drazhen sigurno bi se rasplakal, ama togash mi se pogodi malku stresna nedela pa solza ne ispushtiv (ako se znae deka bev golem plachko, pogotovo nekolku godini prethodno koga Jugoplastika igrashe so Denver Nuggets i izgubi po prodolzhenie, se ubiv od plachenje) i ne ja sfativ smrtta na Drazhen kao “smak sveta”. Nastanite shto sledea posletoa koga kosharkarskiot, sportskiot i svetot voopshto mu davaa pochit, bea onie raboti shto me trognaa. Izjavite na Aco, Jolo, Novosel, Maradona, Barkley, Daly, … nikogash nema da gi zaboravam i sega duri edvaj se sprechuvam da ne ja “nasolzam” tastaturava.

Jebi ga, golem plachko bev i si ostanav

Slava ti kapetane. Respect za se shto postigna.

Inache shto vikate za dogodina koga kje bide 15 godini od smrtta, vo negova chest da organizirame edno maknba turnirche?

Ако не се лажам, Дражен еден од последните настапи во кариера го имаше против Македонија, последниот кош од слободно, 20-ти на мечот, ако добро памтам.

Со другите копиљаци у маало на кош само за тоа зборевме. Еј, Дражен бе, не е могуќе.. Не игравме, не знам зошто. Не ни шутиравме, па, да не бидам патетичен, ама мислам и дека не го ни погледнувавме обрачот. Стоевме под кошот, а баскетот го држевме под нога. Стоевме и зборевме за тоа дека немаше потреба да оди во НБА, затоа што Европа остана осакатена во тие години без него.

Па после Мисирот рече дека ќе потпишуел за Олимпијакос наводно, демек, доста се докажуел со црнците, ќе мавнел добра пара у лаганица живот. Он читаше Журнал.

Еј, абе не е можно дека женска го возела и убила. Можда нашиве новинари грешно пренесуваат, можда е у кома и ќе се разбуди. Мајка му на Цвик не вика од прозор, на вести покажале 3-4 фотографии од сударот у Германија. Камионџијата го колневме као смртен непријател, крвник. Тие 3-4 слики ги памтам и ден денес до детал. Со пробиената банкина и шлеперот од другата страна на автопатот со 6 ленти. Дожд и магла. Луѓе во жолти шушкавец јакни, полицајци ли, пожарникари ли..

Останавме до долго во ноќта на кошот, замислувајќи си дека сега Америка сега нема кој да ја тепа. Макар и во егзибициски меч, Дражен беш клучот за се. Потоа муабетот прејде на бескрајното одбројување на идеалните 12 во репрезентацијата на екс-Југославија, која сигуно би го победила дрим-тимот една година претходно. Тогаш, не му давав на Боксер да ги става Галис и Сабонис во тимот како појачања, а дилемата Даниловиќ или Комазец, да бидам искрен ми стои и денес кога размислувам за кошарката што ја вдишувавме во 80-те. Останатите беа неприкосновени, Дражен, Перасовиќ, Ѓорѓевиќ, Кукоч, Паспаљ, Здовц, Вранковиќ, Дивац, Савиќ, Раѓа и Зоки Јовановиќ.

Утредента веќе беше скршена секоја дури и микроскопска надеж. Ги видовме Ацо, Јоле и Бисерка во црно и во солзи. Соочувањето со вистината беше болно, доволно нам тогаш, копиљаци од маалски асфалт, да ни покаже колку е безвреден и чуден животот. За такви играчи душа боли и ден денес…