Од самиот старт на МакНБА (со редовни постови) пред цели три години, секој 07.06. го одбележуваме денот кога не напушти најголемиот европски играч, кошаркарскиот Моцарт – Дражен Петровиќ. Веќе имам доста пишувано за мојата поврзаност со Петро и што тоа ми значи мене, а и на цела една генерација малку постара од мене. Следната година ќе бидат цели 15 години како светот е посиромашен за Дражен.
Линк до текстот на kosarka.hr, посветен на Петро.
In Jiggy’s words:
14 години.. Човече, сеуште го памтам денот потоа. Тогаш вестите споро патуваа.
Сабајлето отидов да купам леб и се сретнав со комшијата Свето кој ми се смееше неколку дена претходно дека сме губеле (Македонија) од Ајвар Кузма, Герт Куламае и остала Естонска братија и од смешниот Мурешан и уште посмешните Романци. Тоа беше веднаш после Вроцлав и првиот настап на Македонија со Пеце, Медиќ, Боцевски, Михајловски, Перо Настев, Давитков, Сотировски, Ристо Јаневски…со Ацика на клупа. Комшијата ми кажа за Дражен, а јас онака во невера, помислив, овој појма нема, кој знае кој Петровиќ загинал во сообраќајка. Тогаш, искрено, помислив, можда е Ацо.. а ми текна и на Бобан Петровиќ, еден одличен играч на Партизан и Олимпија, инаку од Чачак мислам.
Ако не се лажам, Дражен еден од последните настапи во кариера го имаше против Македонија, последниот кош од слободно, 20-ти на мечот, ако добро памтам.
Со другите копиљаци у маало на кош само за тоа зборевме. Еј, Дражен бе, не е могуќе.. Не игравме, не знам зошто. Не ни шутиравме, па, да не бидам патетичен, ама мислам и дека не го ни погледнувавме обрачот. Стоевме под кошот, а баскетот го држевме под нога. Стоевме и зборевме за тоа дека немаше потреба да оди во НБА, затоа што Европа остана осакатена во тие години без него.
Па после Мисирот рече дека ќе потпишуел за Олимпијакос наводно, демек, доста се докажуел со црнците, ќе мавнел добра пара у лаганица живот. Он читаше Журнал.
Еј, абе не е можно дека женска го возела и убила. Можда нашиве новинари грешно пренесуваат, можда е у кома и ќе се разбуди. Мајка му на Цвик не вика од прозор, на вести покажале 3-4 фотографии од сударот у Германија. Камионџијата го колневме као смртен непријател, крвник. Тие 3-4 слики ги памтам и ден денес до детал. Со пробиената банкина и шлеперот од другата страна на автопатот со 6 ленти. Дожд и магла. Луѓе во жолти шушкавец јакни, полицајци ли, пожарникари ли..
Останавме до долго во ноќта на кошот, замислувајќи си дека сега Америка сега нема кој да ја тепа. Макар и во егзибициски меч, Дражен беш клучот за се. Потоа муабетот прејде на бескрајното одбројување на идеалните 12 во репрезентацијата на екс-Југославија, која сигуно би го победила дрим-тимот една година претходно. Тогаш, не му давав на Боксер да ги става Галис и Сабонис во тимот како појачања, а дилемата Даниловиќ или Комазец, да бидам искрен ми стои и денес кога размислувам за кошарката што ја вдишувавме во 80-те. Останатите беа неприкосновени, Дражен, Перасовиќ, Ѓорѓевиќ, Кукоч, Паспаљ, Здовц, Вранковиќ, Дивац, Савиќ, Раѓа и Зоки Јовановиќ.
Утредента веќе беше скршена секоја дури и микроскопска надеж. Ги видовме Ацо, Јоле и Бисерка во црно и во солзи. Соочувањето со вистината беше болно, доволно нам тогаш, копиљаци од маалски асфалт, да ни покаже колку е безвреден и чуден животот. За такви играчи душа боли и ден денес…
June 7th, 2007 at 1:45 pm
Пост за Финалето малце покасно.
June 7th, 2007 at 5:57 pm
ja go neam gleano u zivo drazen kako igral ama sudejke po toa sto na tatko mi sekoj dobar nba igrac go sporeduva so drazen…
June 7th, 2007 at 8:18 pm
Golem igrac bese…
June 8th, 2007 at 12:39 am
14 години.. Човече, сеуште го памтам денот потоа. Тогаш вестите споро патуваа.
Сабајлето отидов да купам леб и се сретнав со комшијата Свето кој ми се смееше неколку дена претходно дека сме губеле (Македонија) од Ајвар Кузма, Герт Куламае и остала Естонска братија и од смешниот Мурешан и уште посмешните Романци. Тоа беше веднаш после Вроцлав и првиот настап на Македонија со Пеце, Медиќ, Боцевски, Михајловски, Перо Настев, Давитков, Сотировски, Ристо Јаневски…со Ацика на клупа. Комшијата ми кажа за Дражен, а јас онака во невера, помислив, овој појма нема, кој знае кој Петровиќ загинал во сообраќајка. Тогаш, искрено, помислив, можда е Ацо.. а ми текна и на Бобан Петровиќ, еден одличен играч на Партизан и Олимпија, инаку од Чачак мислам.
Ако не се лажам, Дражен еден од последните настапи во кариера го имаше против Македонија, последниот кош од слободно, 20-ти на мечот, ако добро памтам.
Со другите копиљаци у маало на кош само за тоа зборевме. Еј, Дражен бе, не е могуќе.. Не игравме, не знам зошто. Не ни шутиравме, па, да не бидам патетичен, ама мислам и дека не го ни погледнувавме обрачот. Стоевме под кошот, а баскетот го држевме под нога. Стоевме и зборевме за тоа дека немаше потреба да оди во НБА, затоа што Европа остана осакатена во тие години без него.
Па после Мисирот рече дека ќе потпишуел за Олимпијакос наводно, демек, доста се докажуел со црнците, ќе мавнел добра пара у лаганица живот. Он читаше Журнал.
Еј, абе не е можно дека женска го возела и убила. Можда нашиве новинари грешно пренесуваат, можда е у кома и ќе се разбуди. Мајка му на Цвик не вика од прозор, на вести покажале 3-4 фотографии од сударот у Германија. Камионџијата го колневме као смртен непријател, крвник. Тие 3-4 слики ги памтам и ден денес до детал. Со пробиената банкина и шлеперот од другата страна на автопатот со 6 ленти. Дожд и магла. Луѓе во жолти шушкавец јакни, полицајци ли, пожарникари ли..
Останавме до долго во ноќта на кошот, замислувајќи си дека сега Америка сега нема кој да ја тепа. Макар и во егзибициски меч, Дражен беш клучот за се. Потоа муабетот прејде на бескрајното одбројување на идеалните 12 во репрезентацијата на екс-Југославија, која сигуно би го победила дрим-тимот една година претходно. Тогаш, не му давав на Боксер да ги става Галис и Сабонис во тимот како појачања, а дилемата Даниловиќ или Комазец, да бидам искрен ми стои и денес кога размислувам за кошарката што ја вдишувавме во 80-те. Останатите беа неприкосновени, Дражен, Перасовиќ, Ѓорѓевиќ, Кукоч, Паспаљ, Здовц, Вранковиќ, Дивац, Савиќ, Раѓа и Зоки Јовановиќ.
Утредента веќе беше скршена секоја дури и микроскопска надеж. Ги видовме Ацо, Јоле и Бисерка во црно и во солзи. Соочувањето со вистината беше болно, доволно нам тогаш, копиљаци од маалски асфалт, да ни покаже колку е безвреден и чуден животот. За такви играчи душа боли и ден денес…
June 8th, 2007 at 1:48 am
Jiggy, закон си.
June 8th, 2007 at 8:40 am
Jiggy, me natazhi, odlichen tekst, iako pomalku patetichen
Koga denes bi se sluchilo zaginuvanjeto na Drazhen sigurno bi se rasplakal, ama togash mi se pogodi malku stresna nedela pa solza ne ispushtiv (ako se znae deka bev golem plachko, pogotovo nekolku godini prethodno koga Jugoplastika igrashe so Denver Nuggets i izgubi po prodolzhenie, se ubiv od plachenje) i ne ja sfativ smrtta na Drazhen kao “smak sveta”. Nastanite shto sledea posletoa koga kosharkarskiot, sportskiot i svetot voopshto mu davaa pochit, bea onie raboti shto me trognaa. Izjavite na Aco, Jolo, Novosel, Maradona, Barkley, Daly, … nikogash nema da gi zaboravam i sega duri edvaj se sprechuvam da ne ja “nasolzam” tastaturava.
Jebi ga, golem plachko bev i si ostanav
Slava ti kapetane. Respect za se shto postigna.
Inache shto vikate za dogodina koga kje bide 15 godini od smrtta, vo negova chest da organizirame edno maknba turnirche?
June 8th, 2007 at 10:52 am
А КК Дражен Петровиќ?
June 10th, 2007 at 11:21 am
dobar esej