И сеа, наместо да пишам што било поопширно за синоќешната утакмица во Кливленд, ќе го оставам Синдикалецот, кој е еден од ретките фанови на Детроит тука, да каже како тој ја виде Гејм 3.

Од она што јас го видов, во најголем дел се согласувам со Синди, само што воопшто не би ја спомнувал споредбата Мајкл-Леброн. Да не заборавиме дека Леброн има само 22 години. Тејк и авеј, Синди…

Ту Литл, Ту Лејт.

Она што денес го соопштуваат медиумите во Детроит, токму тоа си го помислив и синоќа во четвртата четвртина.. Не може да спиеш бе Чонси 36 минути и да се надеваш дека у задњи секунди ќе го решиш натпреварот.. Не иде тоа така. За воља на вистината ги погоди критичните шутеви во последната четвртина, но другите, пред се Тај и Рип го изневерија..

Тимот на Детроит изгледа расштрафено цела оваа серија. Не знам точно во што е проблемот, но мислам дека дееволуираа во нападот во тимот кој го водеше Лери Браун, а во одбраната заборавија се што тој тим можеше. Тој тим од 2004, би сонувал за прилики во кои игра одбрана во последните секунди за победа, гив ор тејк Бен. Овој тим сонува 36 минути и хибернира, се ослонува на што знам, некоја стара слава, и сака да шутира тројки во последните 3 минути за да го закопа противникот. Епа, no can do.

Гледајќи ја утакмицата ќе си помислите дека којзнае колку се јаки Кливленд. Мајк Џордан my ass. Кога ќе биде конзистентен во скок-шутот, клач играта, кога ќе има некое друго решение освен да ја забие со кичма у обрач, и ко ќе го изгуби тој Hollywood B production поглед у очите после секој поен, и КОГА ЌЕ ЗЕМЕ БАР ЕДНА ТИТУЛА, е тогаш ќе збориме за Мајлк Џордан. (btw ако постоеше некоја неправда околу no call-от на крајот на втората утакмица, вчера судиите надокнадија за сите пари)

Значи не се јаки, уметноста на Детроит е да прави фама од тимовите со кои игра, да прави играчишта од тапа играчи и сл. Мислам дека да ги пуштиш растрчанине деца од Чикаго против Кливленд ќе ги растргаат за вечера… Значи не се они јаки, колку што Детроит е слаб. Сите три утакмици е sub par.

Ете тој Детроит води 2:1, и ако дозволи да игра 7 утакмици до финале (под услов да отиде таму) ќе изгуби. Па дури и од Jazz.

Тешко ми е да го кажам ова, но изгледа Чонси Билапс не е веќе МВП-то од финалето. Сите чекаат да се појави, да блесне, да го закопа противникот, да го предводи тимот… но тоа упорно не се случува. Again and again. Можда веќе не е способен, и го има изгубено spark-от за такво нешто? Тоа е секогаш опција…
Мислам игра против Гибсон.. Не ни влагам у дискусија за квалитетите на играчот. Типот е руки и е физички инфериорен. Во 4 од 4 и пол ситуации пред 2 години Билапс би имал поени and one.

Рип беше трагичен. Не е негова работа да игра со топка, туку без неа.
Тај беше присутен, иако не типичното клач-богомолче кое убива тивко као нинџа.

Шид беше ѕвер, и покрај “фамозното” куцање. Во неговите најдобри години, Џејмс ќе акнеше на земја толку јако што ќе му пукаа пршлени у наредни 3 дена. У најдобар случај. Вака, на Шид му останува да се занимава со други работи, освен мерењето сили со атлетски фрикови. Да беше така ќе требаше да плаче у соблекувална пред серијата со Орландо (Хауард). Сите работи Шид си ги направи фино-лепо, and than some. Проблемот беше лоциран на друго место. Со сите работи кои се случуваа на теренот, Детроит утна 3 чисти како солза шутеви во последните минути. 3 x 2 = 6.
Вебер беше класика. Солиден.

Клупата, освен малце блесок не видовме ништо. Мекдајс е no show, и мислам дека така и ќе остане. Тешко дека сега ќе се разбуди, да беше до него, Детроит веќе ќе беа на одмор. На клупата има и едно друго човече кое е битно, а тоа Blue Eye Flippy. Неговиот Кијану-Ривс-со-врела-шипка-у-анус поглед, не е шампионски. Неговите одлуки, се у најмала рака чудни. Вчера Максил играше 1 и пол минута, Хантер ич, Дејвис ич и слично (додека Илгаускас пунеше кош). Мареј имаше фин учинок ама ништо спектакуларно.

И така.. Ако ја изгубат и наредната, Кавс ќе почнат да мислат дека овој пат стварно се рамо до рамо со Детроит. Плаши тоа што овој пат тоа ќе биде страшно блиску до вистината. Тоа е она ниво на тим, кој во овој дел од сезоната Сан Антонио би го тепал во 49 од 50 утакмици.

Преносот е жива смешка…
NBA Cares фондот си ја заврши работата, ама кошулата беше пак некој турбо-фолк фазон. Лоша логистика.. =)

Освен Ентони, тука беше и некој Ташон (или Рефик не знам). Салата прокиснуваше, у позадина свиреше “причај ми слатке глупости” додека се кршеше натпреварот, на полувреме се уверивме во квалитетите на Јасмина Мукаетова (она и NBA, каква еклектика), ниеднаш на некој не му текна дека тие фини девојчиња на паркетот не играат само за посетителите во салата, и дека понекогаш можеш и да слушнеш што им кажува тренерот на играчите наместо “THANKS FOR MAKING MEEE A FIGHTEEERRRRR OOOOOH OOOOH OOOOOOHHH”…