Детроит-Чикаго ја гледав многу помалку од Мајами-Кливленд, но она што се случуваше таму ич не ме изненади. Можеби очекував малку покомотна победа на Пистонси, но освен тоа се си беше на место.

Така и потврдата уште еднаш пред цел свет за тоа колку преценет играч е Бен Волас, нешто што не мора многу да му се објаснува на било кого што се разбира во кошарка. Камо да имаше некој да им објасни на Џон Пексон и Скот Скајлс. Сепак, свака му част на Пексон што за многу помалку пари успеа да си најде играч кој е многу пинтелигентен од Бен во ветеранот Пи-Џеј Браун.

Тој цела кариера е потценет, а да ја имаше таа среќа последниве пет-шест години да игра за тим кој би се борел за титулата, веројатно ќе ја имаше и таа среќа да спие на некој милион повеќе како Бен. Не дека не го бараа, го сакаа и шампионските Лејкерси, и Грег Поповиќ во Аламо, Рајли во Мајами, па едно време го сакаа и во Детроит.

Тоа уствари и само ми фати око од дербито на Истокот.

Второто дерби на Истокот го изгледав во целост и во него Мајами и Шек покажаа дека не треба да се брза со нивно отпишување. Без Вејд сигурно нема пак да бидат шампиони, ама старците вчера со Кавси покажаа дека има уште баскет во нив. Како и знаење како да се победи во утакмица која не ја играте баш најдобро. Шек уште е фактор, а кога како вчера и другите околу него играат, тогаш Мајами барем не треба да се плаши да не се пласира во плеј-офот. За таму, ќе им треба и Вејд за нешто плус.

Кавси уште еднаш по кој знае кој пат сезонава ми го потврдија мислењето дека се еден од најнепредвидливите и најмистични тимови. Заедно веројатно со Индијана, Кингси и Клиперси. Иако Мајами го немаше Вејд, Кавси дозволија Рајли цело време да ја наметнува својата игра, а освен Леброн и на моменти Хјуз, сите други беа добро затворени во одбраната. А и не се трудеа нешто многу да му помогнат на Брон. На се тоа се додава Мајк Браун, кој уште не можам да го скопчам како тренер.

Амари и Санси сосема очекувано си се прошетаа низ Атланта и им вратија на Хоукси за поразот во Аризона. Сепак, главен детаљ беа дресовите на Хоукси, реплика на оние во кои задњи пут нешто значеа нешто во лигата. Како и добрата игра на Ентони Џонсон, кој малце ги стабилизира на плеј.