(Одамна  не сме имале некој наш човек  од САД да ни испрати понекоја фотка  и неколку реда текст за начинот  на кој си поминал на НБА средба. По Теко, Петар и Гоце Вељановски , во дружбата која ја збогатува  МакНБА со пост од он д фејс оф д плејс  е Иво Андов, кој барем едно јасно ни става до знаење – дека нити ги сака Лејкерси, а уште помалку Коби. И тоа е во ред, затоа што, иако за некои работи можеби не се согласуваме (за некои пак, целосно се согласуваме), МакНБА секогаш имала доволно место за различни мислења и за вакви, уникатни доживања кои се тука за да ни го доближат нам, на оние кои не можат да отидат на НБА утакмица, посебно плеј-оф, какво е тоа искуство. Следен во низата би требал да биде Шепард, но за тоа наскоро. Сега е редот на Иво)…

Иако  живеам во Сиетл, викендов бев на гости во Лос Анџелес малце на шетња во сончева Калифорнија. Недела сабајле стануеме со девојка ми, немаме никаков план, кога гледам Бакси губат “ко Грчка“ од Атланта и коментаторот ја најавуе првата утакмица на Л.А. против Јута за саат и пол. Мене очи ми се ококоруваат, девојка ми се спрема у невидено време, а јас за 5 минути наоѓам два билета на stubhub и off we go.

Не ни гледам кај се билетите, важно најефтините билети ги плаќам со Пеј Пал, застануваме на Figueroa & 2nd да ги подигнеме, и десет блока подоле до Стејплс Центар, кој иначе е дел од област во даунтаун Л.А. наречен Л.А. Лајв, во кој спаѓаат Стејплс, Нокиа Плаза, ЕСПН Зоун, Кино со 30-тина сали и уште што ти не. Финтата било да има катче во Даунтаун Л.А. кај што можеш да шеташ и да се чувствуваш безбедно. Одма до Стејплс е и Риц Карлтон хотелот, според мене најубавата зграда во тој дел. Баш саботата, вечер пред утакмицата ние шетавме онака на сладолед во ЛА Лајв и испадна наредното утре да одиме на утакмица таму.

Стигаме пред Стејплс и навијачи на Лејкерс уште од сабајлето пијани се дерат ко дебили. Не треба многу време да сфатиш дека репутацијата која ги следи навивачите на тимот во златно не е незаслужена. Чим влеговме ни фрлаат маица у фаца у стил НОСИ ЈА ОВАА КЕ ГО ПРАИМЕ СТЕЈПЛС WHITE OUТ. Пази да не. 20% од цела арена ја облекуе маицата, 80% поминале ептен дугачко време пред огледало да се дотераат па ја користат маицата да забришат подот коа ке го истурат пивото. Или коа ке повратат. Ја опнавме маицата еднаш само на крај да се сликаме,. И толку.

Гага маицата вика “One Win At A Time”. Уште од кога ја видов, веднаш и правам ремикс во глава, како мене повеке би ми се допагала.

Не знам дали го гледавте најавувањето на играчите, ама кога го најавија Коби дечково онака, cocks as fuck – ноншалантно оди полека до Гасол и компанија ко да го разбудиле од спиење и не ни мисли да пипне баскет, а не па да игра плејоф меч. Ах, кај ми е пиштолот кога ми треба J .

Седиштата, како што очекував, 5-6 реда од ѕидот најгоре. Уџумајлија. Но, Стејплс е одлично направен – доста стрм, па можеш пак добро да гледаш утакмица.

Прв напад, Дерон паѓа ко да изместил рамо. Сепак, се враќа у игра и сам ги чува Лејкерси wihin reach првите 3 четвртини. У меѓувреме, Гасол докажува дека е класа, Коби не го ни приметуваш, а тој насобрал дваесетина со доста ефективно шутирање, и Стејплс почнуе да се буди. Ондак влага Милсеп, ги превзема работите во свои раце, и Јута одеднаш е во водство. Во Стејплс тишина ко да им го опнале од позади, само јас почнувам конечно да се радувам, девојка ми цело време буцкајки ме да не почнам тепачка со некој од селјачиштата околу мене. Јес да е она родена на пола саат од Лос Анѓелес, ама ги мрзи Лејкерси колку и јас. Одеднаш се чувствувам ко да сум веруел во Joseph Smith целиот свој живот, и сум Јута во срце. Му се вртам на еден што ми јаде гомна и му викам “time for a little <del>jizz<del> jazz in your face”.

Сепак, играчите на Јута, не знаат кош да дадат коа треба на крај и Одом фаќа офанзивен скок и ги дотепуе. Не знаеш дали да се упуцаш сам или да го упуцаш новиот член на фарсата што е Кардашиан фемили.

Приметуем една доста интересна ствар – НБА утакмица во Стејплс е дефинитивно preview на градот Холивуд – ентертејнмент, ентертејнмент, ентертејнмент. 90% ентертејнмент, 10% кошарка. Роуз Гарден е светлосни години напред, па Рип Сити не знае да заќути цела уткамица и нон-стоп цела публика е фокусирана на Блејзерси. Соникси, иако играа во најлошата арена во историјата на НБА, имаа ненормална посветеност – луѓе коментираа повеке на одбрана, отколку на напад. Во Л.А., селебрити камерата добива повеке аплаузи од Коби енд ко. За мене тоа е разочарувачко.

На излагање застануваме да се сликаме пред статуата на Меџик и се прашувам кај ке ја стават таа на Кобе? Дали ке биде скоро, но не баш иста како таа на Јоки пред Јунајтед Центар?

Ако биде така ондак ќе биде ептен потврда за тоа каква кариера имаше големиот Коби Брајант – а wannabe Мајкл Џордан што никогаш не си пронајде свој стил и свое место во историјата на НБА. Како ми изгледа ке биде запамтен по две работи – Мr. Clutch и Мr. Selfish Rapist. Штета.

Things I think I think:

1. Забележав многу дресови од Вилт, Карим и Меџикг на утакмицата. Ми се свиѓа што барем некои во Л.А. знаат да ја ценат историјата на Лејкерси, не само сегашниот успех.

2. Jack Nicholson was not in the building. WTF?!?!?

3. Гледајќи ги Л.А. во живо, човек може многу полесно да го види “нападот триаголник” на Текс Винтер. Кога имаш passer како Гасол, триаголникот е поезија во движење. Пред некоја недела Спортс Илустрејтед имаше одлична статија за Гасол, од која најмногу ми остана дека ко мал, коа дознал дека Меџик има ХИВ, се решил да стане доктор и да најде лек. Дечкото уште иде по болници денес и седи во операциона сала со доктори да научи што може повеке.

А каков  беше смешен, жгољав во Охрид за младинското првенство, се секавате?

Толку од мене и за крај, off-course…

…BEAT L.A!!!!!