… што заслужува да се post-ира. А и да се постеризира (не мислам да му ја инјорфејснам) јунакот, кого Шеп кон крајот на четвртиот натпревар од ланското финале мораше да го трга од post-от. Јунакот не е Kobe, не е ниту Pau, можеби за малку ќе беше Фишер, но сепак приматот им го зема човеков на сликата доле.

Ова е веќе финале како што мораше да биде, после невидено интересниот playoff досега. Ако се случеше копија на првата, ќе се фрлеше голема дамка на целата одлична постсезона, која сигурно ќе се пренесеше и на натпреварите во Орландо. За среќа, и покрај тоа што Lakers се во „голема“ позитива, а Magic во огромна дупка во пресрет на третиот натпревар, може да се констатира дека серијата е спасена и дека ќе гледаме уште поинтересна борба меѓу двата спротивставени табора.

Orlando покажаа дека првата утакмица била само лош ден и отрезнување од импресионираноста дека се дел од големото финале. Покажаа дека и тоа како можат да се носат со Lakers. А game 2 уште еднаш покажа и докажа дека за тоа носење најзаслужни се Lewis и Turkoglu. Howard мање-више. Далеку од тоа дека дечкото не врши работа, туку уште еднаш падна на виделина разликата во класи, кога се споредува со најголемите центри на сите времиња, посебно со вистинскиот Кларк Кент. Dwight не беше никаков фактор, посебно во завршните минути од последната четвртина и во продолжението (добро де, направи една 2+1, ама преку Kobe). Shaq, од друга страна секогаш стоел на терен кога се одлучувало без разлика на лошиот процент од линијата на слободни, но стоел затоа што знаел да реши утакмица, независно дали бил удвоен или утроен. И тоа од противнички тандеми како Olajuwon/Horry, Smits/Davis^2, Mutombo/Hill, итн, а да не збориме што би било кога против себе би имал еден неинтелигентен Andrew 6PF Bynum.

Според претходно констатираното, овој натпревар ги исфрли на површина и разликите во класи помеѓу една легенда како Зенот и еден Mike Brown (не, не правам лапсуз, едноставно не сакам да го мешам Ron Jeremy во компарацијава). Lebron треба да му биде лут прво на својот тренер, пред да им се лути на соиграчите, aко добро го виде coach-от на Lakers-и во акција како да се лимитира Howard.  Од проста причина што Howard не е којзнае што за да не се проба обично и ефективно удвојување со низок играч (секоја чест за Fish) за да му се дозволи да направи 40-ка со кромид. А таквите ниски квалитетни играчи Cavs-и ги имаа во изобилство.

Да се вратам на самиот натпревар и на главната причина зошто го сметам за најзаслужен за победата на Lakers Odom, иако не беше фактор во продолжението. Просто – со дрскоста, прецизниот шут и борбеноста во услови кога Kobe дозволи лутината да го совлада, а Pau мака мачеше да се пронајде себеси (посебно по „обрач“ бананата на Dwight), тој ги доведе Lakers во ситуација да не заостануваат многу зад Orlando, па дури и да поведат во последната четвртина. Ако на ова се додаде и фактот дека кон крајот му го отежна и шутот на Lewis, со извондредна игра во одбраната (впиша 3 рампи), тогаш јасно е дека без Odom, Lakers немаше да го дочекаат ниту продолжението, а ќе одеа на Florida со егал.

Kobe стандарден, но направи голема глупост кога топката на 3 секунди до крај не ја додаде до слободниот Odom, кој си испи и кафе гледајќи како teammate-от му се уплетка, и како на крај Hedo му ја лепна, за уште еден од низата clutch play-ови на турчинот.

Во продолжението сепак мамбата се освести и заедно со Pau и Fisher рутински си ја завршија работата. Тука се виде на која страна е искуството во играње на тесни завршници, иако и Orlando низ овогодинашниов playoff доби неколку слични.

Го почитувам Stan како coach, сфаќам дека Riley му ја одзеде можноста да има барем едно искуство кога станува збор за NBA Finals, но за лапсузот со Cortney Lee не може да се вади на таквото неискуство. Зошто не го ставеше во игра Alston или барем Nelson? Било кој од овие двајца немаше да шутираат и немаше да се најдат во позиција како Lee, но барем ќе направеа подобри акции. Не сакам ништо да му одземам на Hedo за додавањето, кое беше максимум што можеше да се извлече од целата ситуација, но човекот премногу се троши во улога на алфа и омега во тимот. Едноставно, Magic мора да има еден вистински play на терен во било кој момент, или барем во 40 минути ако ништо друго да се одмори малку Hedo. A Stan ги има тројца на клупа. И Anthony Johnson може солидно да изигра, а и посикусен е од еден Lee и Redick.

Резиме: Lee трагичар на натпреварот, но млад е ќе научи. Уствари Ron Jeremy е трагичарот. И он е млад, ќе научи.

Резиме резиме: Ако Orlando во натпреварите дома ја играат истава игра како на вториов натпревар, тогаш сосема е реално да земат 2, а зошто да не и сите три. Овој тежок пораз, не смее да ги скрши, а докажаа и претходно во playoff-ов дека се имуни на такви тешки порази. На Lakers не знам што би им порачал, освен да не го лутат Kobe, зошто после нема да им дава топки. Си знае Odom.