Рокетси одиграа како екипа која е без своите двајца најдобри и единствени ол-стар играчи и како тим кој во составот нема центар. Брукс, Лендри, Хејс, Лаури и Вејфер одиграа во согласност со нивните имиња и репутација. Артест одигра во согласност со својата лудост. Батие не можеше повеќе. И тоа е тоа за Рокетси.

Сепак, никој не очекуваше таа група на момци предводена од Аделман да стигне до седма средба со Лејкерси, добивајќи две над фаворитот после повредата на Јаоза.Тоа е нешто со што Лејкерси треба да се занимаваат пред дуелот со Денвер. Лејкерси кои, конечно, ја искористија огромната предност во висина и доминираа во рекетот против пренискиот противник.

Што се однесува до Хјустон, тие немаат за што да жалат. После ова што го покажаа во овој плејоф, треба само да се молат да ги заобиколат повредите следната сезона, нешто што кога се тие во прашање никако да им појде од рака.

Но, ако останат здрави, ако Трејси игра барем на половина од тоа што знае, Јаоза се наметне како лидер и му се ограничи слободата во напад на Артест, Рокетси ќе бидат ептен опасни. Една година искуство плус за Брукс и Лаури е голем добиток, посебно ако овие двајца развијат и некакви плејмејкерски квалитети.

За Лејкерси има време, ќе се пишува. Да ги видиме со Денвер, кој е тотално различна екипа од Хјустон.