Зар некој очекуваше нешто друго. Од што знаев што ќе се дешава, не ја ни изгледав цела, односно, во позадина го слушав коментарот на ТНТ. А, и тоа траеше некаде до 3. четвртина.

Лејкерси, конечно, одиграа како треба и како се очекува од нив против тимот против кој се фаворити и кој игра без своите двајца најдобри играчи. Без едниот се навикнаа да играат, ама без вториов нема да иде така лесно. Сепак е преголема дупката во рекетот, било во нападот, било во одбраната без Јаоза, па и Пау со своето рикање ала-Моника Селеш делува како мажиште.

Сега од Лејкерси очекувам да ја завршат серијата во Хјустон, Се друго ќе биде еден гооолем чекор назад за нив. И да, нема потреба од некоја посебна минутажа за Дерек Фишер.

Многу поинтересно беше во Бостон, каде шампионот уште една еднаш покажа карактер, додека Орландо покажа што ти значи кога немаш играш за одлука. Малце и судиите зезнаа работа со она пипнал-не пипнал обрач на крајот, ама мора да се признае дека играчите на Орландо не знаеа што со себе во последните две минути. Одиграа многу добри 44-45 минути и дозволија се да падне во вода во финишот.

Па уште Двајт прима топка во последни секунди да пуца слободни!?!?! Што мајка бараше во игра човекот, воопшто?

Атмосферата во Бостон и од Марбери успеа да направи фактор, а за Биг Бејби и да не збориме.

Ќе биде весело во Орландо, а јас лично посакувам седма средба, онака, за уживање.