Интересен факт е тој што познавам најмногу фанови на три екипи – Лејкерси, Бостон и Никси. Њујорк некако не се вклопува во целата приказна кога е во прашање бројот на освоени титули, но тоа не им значи ништо на фановите на тимот. Напротив. Сите тие заслужуваат аплауз за сето она што го издржаа последниве десетина години и и покрај се’ останаа покрај својот омилен клуб.

Еден од оние фанови на Никси кои ги познавам е и ZeeDee, кој се јави од дијаспората и одлучи да му одговори на Бето во врска со неговиот премиерен пост на МакНБА, посветен токму на Никси…

… На темата трејдот на Јуинг кој помалку малициозно беше наречен ’шутирање’ од страна на авторoт. На сите ни е добро познато дека лојалноста во професионалните спортови е мит и од страна на играчите кон тимовите и обратно. Секако дека постојат примери на обострана лојалност но истите во услови на килава економија стануваат се поретки. Не треба да се оди далеку во историјата и да се посочат примерите на Џејмс, Бош, Пол, Мело итн. од една страна и трејдовите на легенди како Дрекслер, Пејтон, Карл Мелоун од друга.

Колку што Њујорк и раководството на Никс со право ги критикуваат за трејдот на Мело и давањето пола екипа за него, трејдот за Јуинг имаше логика од секој аспект: кариерата на 37-годишниот Јуинг беше во надолна линија, имаше најлоши просеци во кариерата, колената се повеќе му правеа проблеми а на Њујорк му требаше свежина, пикови, нови лица. Со трејдот на Јуинг (и Крис Дадли) помеѓу Њујорк, Феникс и Сиетл, Никси добија 6 играчи меѓу кои Глен Рајс, Лук Лонгли и Вернон Максвел плус по 2 пика во прва и втора рунда. Ако ја се прашувам, тоа беше добар бизнис.

Жалам што во моето коментаторско деби на Макнба ќе морам повеќе пати да критикувам пост на друг автор, меѓутоа не можам да се сложам со многу од констатациите и многуте паушални тврдења кои на прв поглед имаа единствена цел да го оцрнат еден од можеби помалку успешните но секако покултните френчајзи во НБА.

Имено самиот наслов дека Њујорк Сакс е мање-више бајат, воглавном поради фактот што реално, Њујорк сакс веќе нешто повеќе од една декада. Секој што се излажал да мисли поинаку и покрај настапот во плејоф лани е у најмала рака, наивен. Меѓутоа она што Њујорк се обидува да направи, не е ништо ново: двајца-тројца суперстари, опкружени со епизодисти, шутери и алроунд дрва – рецепт веќе испробан и релативно успешен во Хјустон, Сан Антонио, Бостон, Ел-Еј, Мајами…

Затоа, иако јас лично бев голем противник на трејдот за Мело, не гледам ништо особено чудно во одлуката на Долан да не ги послуша тие околу него (особено Волш) и да се отараси од 4 стартери за суперѕвездата која треба(ше) со Амаре да го вратат Њујорк во елитата на Истокот. Сеа за сеа Никси не се ништо повеќе од раштиман оркестар во потрага по свој идентитет пошто имплантот на Д’Антони организмот никако да го прифати.

Со амнестијата на Билапс Никси изгубија релативно солиден и искусен плеј кој не можеше да го диктира темпото кое го бара Д’Антони но кој знаеше да препознае кога и преку кого ќе се игра во позициона и статична игра, но и се отарасија од договор што ги спречуваше да напраат потег во кратката предсезона.

Затоа Никси во релативно кусиот преоден рок решија да пробаат да го адресираат тоа и истовремено да го решат вториот идентификуван дефект кај Никс и системот на Д’Антони – (недостатокот на) одбрана, особено под кошевите.

Потегот со Чендлер повторно има резон од повеќе причини: одбраната во рекет се појачува со центар кој лани освои титула и беше кључен у плејоф, истовремено на Дирк му овозможи да се концентрира повеќе на напад (истото му требаше на Амаре) и плус не троши лопти.

Дупката на плеј веројатно очекуваа да ја попунат со Шамперт, Даглас, Биби и Дејвис (од завчера и Џереми Лин), а остатокот од тимот го сочинуваат играчи што по дефиниција се (какви-такви) дефанзивци и дел од нив шутери: Вокер, Филдс, Болкман, Џефрис и Блејк.

Авторот ги спомнува Хјустон, Кари, ЗиБо, Пени, ТиМек и компанија како пример за недостаток на лидери во Никс во задњиве декада ипол, а ги заборава Спривел, Оукли, Џексон, Крофорд, Дејвид Ли… случајност?

А врската помеѓу Њујорк како центарот на светот и сиромавиот осврт на тимовите што се во Њујорк е тотална утка. Плус Алекс Родригез можда е најплатен ама веќе 5 години не е најдобар играч у МЛБ.

Ќе го затворам овој пост со констатацијата дека иако Никс во моментов личат на потпросечна екипа, мислам дека се многу блиску да бидат сериозен тим и секој кој уште од сега ги отпишува ризикува да го ребраме на крај на сезона.

Да продолжиме со Никси, кога веќе Бето повлече нога со претходниот пост, негов прв на МакНБА …

Азиски-Американец + Харвард некако не ми делува дека може да биде = на НБА.  Токму поради тоа Џереми Лин е интересен лик од првиот ден кога стана дел од НБА екипа, преклани кога го драфтуваше Голден Стејт.  Сепак, момакот не доби некоја посебна шанса во Оукленд и на крајот некако заврши во Њујорк. А таму светот не дозна за него се до саботата навечер , кога момакот на сите во MSG и на Дерон и Нетси им покажа за што е способен.

Е сега, нормално, ова е само една текма, башка е против бедотијата наречена Нетс. Плус, тука е и офанзивниот систем на Бркот, кој ако си плеј кој е малку попаметен, може од тебе да направи опасен играч, без да мораш многу да се потиш во одбрана.

Сепак, зборуваме за момак кој до сега не ја добил вистинската шанса во НБА, кој беше ангажиран да пополни место во ростер, кој е прв Азиски-Американец во НБА по 1947. година и кој барем за една вечер, ги стави во втор план Мело, Амари и компанија и целосно го надигра Дерон Вилијамс.

Не е мала работа да ја освоиш публиката во Њујорк, која пред крајот на текмата го скандираше неговото име. Многумина се нашле пред светлата на MSG, а малкумина од нив успеале вистински да ја освојат таа публика. Уште поретки се тие кои го направија тоа во стилот на Лин од саботата.

Е сега, дали е навистина д мисинг линк, ќе видиме во следниот период. По оваа негова партија за очекување е да се мачи, посебно кога Никси ќе играат на гости, но сепак, по ова што го покажа во саботата, тој е најдобриот плеј кој Њујорк го има во моментов.

Момакот си ја заслужи својата шанса, а мене искрено, целиов клип ми делува како трејлер за некој нов филм, сите елементи за холивудско сценарио се тука, од аутсајдер до ѕвезда на една од најголемите светски сцени.

Само уште да има хепиенд целата приказна и се ќе биде супер.

Бето е наше дете кое одамна се остри да пише пост за МакНБА. Еве го сега, конечно, по скоро осум години МакНБА, со свој премиерен пост (се надевам не и задњи), испровоциран од, како што вика тој – Мувла тимот на на Никси.

Њујорк викаат дека бил центарот на светот. И има многу добра екипа у бејзбол. Бренд се Јенкис. 27 пати шампиони на Америка, задњи пут у 2009-та. Таму игра и Алекс Родригез најскапата и најдобрата бејзболчина што ја нуди Америка ма да не се разбирам многу у тој спорт да не кажувам многу гачки.

Њујорчани не сакаат многу да гледаат хокеј. Далеку попознати по хокеј се да речеме Детроит Редвингс, Бостон Бруинс и тимовите од Канада. (хокејот е број 1 спорт кај комшиите). Арно ама оваа сезона најбоље скор во лига имаат Њујорк Ренџерс . И се главни кандидати за освојување на Стенли Купот (така им се вика трофејот од финалето), што би им бил петти Стенли Куп во нивната историја. Кул се дечките и во тој спорт.

На ред доаѓа како што кажуваат анкетите од Америка најпопуларниот спорт во таа земјa. Амерички фудбал или како што поубаво звучи рагби. Толку е популарен овој спорт што Њујорк како најголем град во Америките има два тима. Џајантс и Џетс. Џајантс утре го играат финалето против комшиите од Бостон.

И на крај доаѓа нашиот најдраг спорт, нејзиното височество кошарката. Кошарката и Њујорк се два некомлементарни термини како фудбалската репрезентација на Македонија и светско првенство, како Марјан Стојановски и добра песна (не се лути братко ако случајно не читаш, знаеш како стојат работите). Како црно и бело. Не идат едно со друго.
Њујорк Никс се црната овца на ризницата успешни спортски франшизи од Њујорк.

Ја имаат освоено НБА лигата само два пати и тоа во далеееееееееечните 1970-та и 1973-тата година кога главни фаци биле Вилис Рид, Волт Фрејзер и Ерл Монро. Тука негде на клупата бил и Фил Џексон – човекот едноставно знае како се освојува Лери О’Браен трофејот.

Многу веројатно, така ќе остане и во наредните години.

Њујорк се бајаги мувла тим во НБА. Тоа е тимот што во изминатите десетина – петнаесет години како први “ѕвезди“ во својот тим во одредени периоди ги имаше: Алан Хјустон (никогаш не беше играч од 100 мил. долари колку што му изнесуваше договорот), Еди Кари, Стефон Марбери и Стив Френсис. Пројдоа и ликови како Зек Рендолф (во неговите очајни денови), Пени Хардавеј, Трејси МекГрејди, исто така во неговите очајни денови…

Е тука негде е и најнеспортскиот потег на кој се сеќавам од фамозната управа на Никси, трејдот на легендарниот Патрик Јуинг, единствен кој може да се издвои од оваа црна листа на лидери на тимот од Медисон Сквер Гарден, кој се случи во 2000-тата година, а Никси Јуинг го шутнаа во сега веќе непостоечките Сиетл Суперсоникс. И покрај тоа што Јуинг не успеа да освои титула во својата кариера, управата на Њујорк на некој начин морално беше обврзана да го чува ветеранот во своите редови дури тој реши да се пензионира. Тоа е нешто како Кјубан да го трампа Дирк или Лејкерс да го шутнат Коби за некоја сезона кога ќе му одминат najпродуктивните години.

Е тука некаде, се појави старата добро позната домаќинка, Кармата, која беше спремна да ги нагости Њујорк со својата позната магија и во наредните 10 години па и повеќе од трејдот на Јуинг. Кармата се појави во човечки облик и форма, во ликот и делото на Ајзеа Томас кој како генерален менаџер, а своевремено и тренер тотално ги унакази шансите на тимот од големото јаболко. Томас беше генерален менаџер од 2003-та до негде 2008-мата година (едно време беше и главен тренер), а тоа се петте години кои сите фанови на Њујорк Никс радо би ги заборавиле.

Томас го драфтуваше Реналдо Балкман пред Рондо, го потпиша Џером Џејмс (!?) на пет годишен договор вреден 30 мил. долари, ги трампаше Тим Томас и два незаштитени идни пикови (пиковите се испостави дека се ЛаМаркус Олдриџ и Јоаким Ноа) во Чикаго за Еди Кари и боранија.. и така натаму и така натаму и така натаму до бескрај.

Во летото 2008-ма, Томас конечно изеде клоца од газдата на Њујорк, Џејмс Долан, кој на негова позиција го донесе далеку попознатиот и докажаниот поранешен џи-ем на Индијана, Дони Волш. Волш во својот краток период како главен менаџер на кошаркарските операции направи четири многу битни работи.

Прво, го исчисти Њујорк од лошите договори.

Второ, ги драфтуваше Галинари, Вилсон Чендлер и Лендри Филдс. Трето го потпиша Амаре Стадемаер како идна главна ѕвезда на тимот и ја направи големата трампа за Кармело Ентони.

Волш беше на функција до изминатото лето кога Долан се чини го набрка и не му дозволи да ја доврши работата на корекција на тимот од ерата на Томас.

Во моментов џи-ем на Никси е Глен Грунвалд, кој како за добредојде го шутна Чонси Билапс пред неговата последна година од договорот, единствениот плејмејкер кој Њујорк го имаа, и со неговите пари го потпиша Тајсон Чендлер на четиригодишен договор вреден 58 милиони долари. Ќе видиме како ќе се одвиваат настаните ама во едно сум сигурен: Чонси и те како им фали и Тајсон Чендлер не вреди скоро 15 милиони долари по сезона. Во никој случај.
Оваа сезона им ги гледав на Њујорк скоро 70% од текмите и со мирна совест можам да констатирам дека се со големи букви ОЧАЈНИ.

Зошто?

1. Мајк Д’Антони

Мајк Бркот Д’Антони ми е главен кривец за неуспешниот поход на њујорчани. Бркото уште еднаш покажа дека е строго one-dimensional коуч, кој не може да се оттргне од неговата ран-енд-ган кошарка. Ама Бркото не сфаќа дека ако во Феникс ја играше таа кошарка со Стив Неш, Џо Џонсон, Борис Диа (во деновите кога не беше свиња чак што више и бајаги перспективен викаа дека е), Џејмс Џонс.

Лани во Њујорк ја играше со Фелтон, Галинари, Вилсон Чендлер, Чонси… Е сега пробува да ја игра со Филдс (ок, Филдс е стварно ран-енд-ган кошаркар), Иман Шамперт кој колку е добар понекогаш на теренот, дупло почесто е изгубен и шутира со 20% од поле, Тони мадафакин’ Даглас кој не е ни 30% од надежниот млад плејмејкер од лани, Џаред Џефрис (!!!), дечко што неможе да погоди ни у базен да му дадеш да шутира, Бил Вокер кој е преспор и освен што шутира тројки ништо друго и не прави, а тоа го прави прелесен за чување и Реналдо Балкман (!!!!!!!!!!!!!!) што мака мачи обрачот да го погоди не па да даде кош.

Е па, не бе брате Брко со овој тим не се игра ран-енд-ган кошарка, ама не може ти да не го знаеш тоа што зимаш 6 милиони долара годишно као демек за да бидеш хед коуч на еден од најпознатите НБА тимови.

2. Ever heard of DEFENSE?

Конкурентен плеј-оф тим не бива ако играчите ти се океј во напад ама се класични дудуци во одбрана. И пак, Бркото треба тоа да го знае од лично искуство. Друго, никогаш не е добро кога најдобриот скорер на тимот е и најдобар одбранбен играч. Дупло замарање е тоа за Кармело. Се понашаат како малце товар да зема сам на себе во напад, па и во одбрана Ентони е задолжен за најдобриот поединец на противниците. Њујорк нема играч како Лејкерси во Артест, како Сан Антонио во Брус Боуен, Шон Мерион во Далас итн. ,а без класичен кртач во одбрана не се гура далеку во плеј-офот. Чендлер е ОК дефанзивец и скокач ама како да дојде неговата одбрана до израз кога до него е Амаре Стадемаер кој е класична нула во играта во одбрана.

Мислам дека попрво панда ќе видам на Шапка од Амаре како игра одбрана. Дајте ми баскет и јас ќе го пројдам Стадемаер, одговорно тврдам. И пак, Д’Антони треба тоа да го знае. Па малце ли ги има низ цела лига бе мајсторе, земи направи трејд за Mbah A Moute (стварно не знам како ќе му дојде на кирилица) или што знам за Ариза и слично. Очајно им фали ваков играч. Кртач.

3. Плејмејкер

Е ова ми е врвот. Ран-енд-ган без плејмејкер. Свака част, али ова веќе е иновација и треба да се патентира. Иман Шамперт, кој е прва година е во НБА, ни сам не знае дали сака да биде плеј или бек, е стартен плејмејкер на тимот што пред почетокот на сезоната важеше за contender. Значи како им се одвиваат нападите на Њујорк: ја носи Шамперт до пола терен, ја подава на Кармело и после се е во негови раце, сам одлучува што ќе прави, нема никаква акција. Супер плејмејкер, да.

Уште поинтересно ми е тоа што навивачите на Њујорк Никс се крстат во Берон Дејвис , кој у суштина беше сосема добар плејмејкер скорер во најдобрите години. Ама забораваат дека има 32 години и хронични проблеми со грбот. Не знам колку следите али Дејвис еден тренинг е океј, другиот не може да стои ради тие болки во грбот. Мислам дека повеќе од 15 утакмици нема веќе во тие нозе т.е. тој грб.

4. Амар’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’и каде си?

Амаре нигде го нема. Баш пред некој ден против Чикаго прв пат даде над 30 коша сезонава. Лани имаше серија од не ми текнува колку точно текми со по над 30 коша кога играше уште со Фелтон, Галинари итн. На Стадемаер очајно му треба добар плејмејкер да ја рашири играта, нешто што оваа година во Њујорк го нема. Исто така препознатливите 2+1 влезови и забивања ги нема. Чендлер синоќа (ова го пишувам на 04. 02. 2012, Сабота) против Бостон го даде првиот кош надвор од рекет.

Чендлер му смета на Стадемаер во напад. Чендлер стално носи човек плус, затоа што Чендлер не знае ништо освен да ја закуца. Што сакам да кажам е тоа дека Стадемаер оваа година го чуваат по двајца. Затоа е неефективен, затоа не може да даде над 15 поена од натпревар. Не е дека заборавил да игра, не му одговара шемата во напад на Бркото. Одбраната е скроз друга приказна. Мизерија.

5. Кармело Ентони

И покрај сите критики што одат на негова адреса, јас сум цврсто уверен дека Кармело Ентони е единствената светла точка (ако може така да се каже) на овој тим на Њујорк. Некои викаат дека премногу шутира. Па кој да шутира, Балкман ли ќе ја пали?

Да не се лажеме, Кармело не е ниту Коби Брајант ниту ЛеБрон Џејмс. Кармело сам не може да функционира. И на Кармело му фалат поквалитетни соиграчи и во одбрана и во напад. Така би бил далеку попродуктивен, а вака како што стојат работите му паѓа во вода ол-стар просекот од 23.9 поени, 6.3 скока и 4.4 асистенции по утакмица.

Во моментов Њујорк имаат скор од 8 победи и дури 15 порази. Пласманот во плеј-офот им е под голем знак прашалник. Распоредот во наредниот период не им е воопшто наивен и ги чекаат утакмици против Далас, Мајами, Бостон…
Тоа е од прилика досегашната тажна приказна на Њујорк Никербокерс, а како ќе течат понатаму работите останува да видиме.

И да, да бев навивач на Њујорк ќе се молев што побрзо да го отпуштат Бркото. Кредитот си го потроши и време е за промена.

Некако ни тргна со Шпанциве. Сега во главна улога е Руди, кој и во НБА ги покажува актерските квалитети на шпанските спортисти и на оние кои барем некогаш играле во Шпанија. На Мет Барнс ништо не му е јасно, човекот никогаш не ја гледал претставата наречена „Ел Класико“. Но, кармата е опасна работа, па џабе му беше на Руди и фолирање и се’ кога неговите Нагетси изгубија дома, и тоа откако Ал Херингтон не погоди тројка за победа.

Пак Коби, овој пат пред некој ден, а не пред 15 и пол години како претходниот пост.

Пау и Рики онака, лагано, шпански, си прават муабет во кој Кобстерот се убацува со прашање дали зборуваат за ОИ во Лондон оваа година. Рики трештокерот му порачува да се надева на сребро во Лондон, на што Коби искрено му кажува што мисли. Спремен е да прави и кладба со Рики, кој изгледа не го знае добро човекот со кој се зеза.

Колку и да е шега, Коби секогаш ќе сфати дел од тоа лично и ќе си најде причина да се мотивира дополнително кога пак ќе се видите на теренот.

Година – 1996-та.

Месец – јуни.

Место – Бостон или околината на Бостон.

Играч – Коби, во опремата на Селтикси, во друштво на покојниот Денис Џонсон.

Последица – Очобол за сите фанови на Лејкерси (а можеби и на Селтикси).

Страшно реткиве фотки, кои ете, се тазе и 15 и пол години откако биле шкрапнати ги ископа од некаде BobbyOnealGibbs

Шек ко по обичај, без респект за Крис Бош. Не и Баркли, кој мисли дека требал да биде на местото на Мело во први пет. Со остатокот од првите пет на Истокот никој нема никаков проблем.